ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน ตอนที่ 36
ตอนที่ 36 เถ้าคืนสู่เถ้า ดินคืนสู่ดิน
ปีศาจหมาป่าสูดจมูกฟุดฟิด มุมปากเผยเขี้ยวคม พูดอย่างตื่นเต้นว่า “ไม่ผิดแน่ เป็นกลิ่นของจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง อยู่ที่นี่ละ”
ปีศาจวัวหัวเราะเสียงทุ้มต่ำ “ฮ่าๆๆ พระราชาช่างปราดเปรื่องเสียจริง คาดการณ์ได้ว่าปีศาจที่กลายร่างนั่นคือจิ้งจอกเก้าหางตัวนั้น ไม่จำเป็นต้องตามหาไปทั่วทั้งเขา ตามกลิ่นมาก็พบแล้ว”
“นึกไม่ถึงว่าจิ้งจอกเก้าหางตัวนี้จะถึงกับกล้ากลายร่าง ตอนนั้นพวกเราตามหามันไปทุกหนแห่ง คุ้นเคยกับกลิ่นของมันยิ่งกว่าอะไร!” นัยน์ตาของปีศาจหมาป่าฉายแววโหดเหี้ยม
“นั่นน่ะสิ ถ้าหากนางไม่กลายร่าง มีหรือพวกเราจะกล้ามาตามหานางอีก?” ปีศาจวัวพยักหน้า ดวงตาฉายแววหวาดกลัว
จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางแข็งแกร่งเกินไป ทุกครั้งที่นึกถึงมันก็จะรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน
ครานั้น ราชาของพวกเขาไปถูกตาต้องใจจิ้งจอกหกหางตัวหนึ่งเข้า คิดจะจับกลับไปเป็นคู่หมาย กลับถูกจิ้งจอกตัวนั้นทำร้าย แล้วจึงหลบหนีไป
สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จิ้งจอกตัวนั้นถึงได้ปรากฏตัวอีกครั้ง ไม่เพียงรักษาอาการบาดเจ็บจนหาย แต่ตบะยังเพิ่มขึ้นพรวดพราด
หลังจากนั้น พลังของมันก็เลยเถิดเกินรับมือ ในระยะเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ปีก็สำเร็จเป็นจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง แม้แต่ราชาปีศาจก็ต้องหลีกหนีไม่ต่อกรด้วย
ทว่า บัดนี้นางกลับเลือกที่จะกลายร่าง!
ต้องจับตัวนางในยามที่นางอ่อนแอที่สุด!
ปีศาจวัวเอ่ยปากถาม “ในเมื่อหาเจอแล้ว พวกเราจะกลับไปรายงานพระราชาเลยไหม”
“รายงานอะไร เวลาไม่เคยรอใคร จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางประสาทสัมผัสฉับไวโดยกำเนิด หากพลาดโอกาสนี้ไปก็คงจะจับยากแล้ว อีกอย่าง นางเพิ่งผ่านด่านเคราะห์มา ไร้ซึ่งพลังบำเพ็ญใดๆ พวกเราจะจับนางได้โดยไม่เปลืองแรง!” ปีศาจหมาป่าหัวเราะเย็นเยียบ
ปีศาจวัวท่าทางดีอกดีใจ พูดอย่างตื่นเต้นว่า “ถูกต้องแล้ว เมื่อใดที่พวกเราจับจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางได้ พระราชา
ก็จะตกรางวัลให้พวกเราอย่างงาม”
ปีศาจหมาป่ากลับลอบยกยิ้มในใจ
จับจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางได้ เหตุใดต้องส่งมอบให้พระราชาด้วย ต่อให้รางวัลจะล้ำค่ากว่านี้ แล้วจะมีค่าสูงเกินกว่าตัวจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางไปได้หรือ
ตันของปีศาจกลายร่างเป็นของบำรุงกำลังชั้นเลิศ ได้กินเข้าไปเมื่อไหร่ มีหรือข้าจะกลัวพระราชา
ทันใดนั้นพวกมันก็ย่างสามขุมตรงไปยังเรือนสี่ประสาน
เมื่อเดินเข้าไป ภาพของเรือนสี่ประสานก็ค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น โบราณและยิ่งใหญ่
“ที่นี่ยอดเยี่ยมไปเลย บรรยากาศงดงาม จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางตัวนั้นช่างเลือกสรรที่อยู่จริงๆ” ปีศาจหมาป่าเอ่ย
ปากพูดอย่างอดไม่ได้ มันมองประเมินเรือนสี่ประสานหลังนั้น แววตาปรากฏความตื่นตะลึง “ภายหลังสามารถใช้ที่นี่เป็นรังนอนของข้าได้”
หืม?
ในตอนนั้น พวกเขาถึงได้พบว่า มีบัณฑิตคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าประตูเรือน
บัณฑิตคนนั้นแผ่กลิ่นอายของผู้คงแก่เรียน เป็นปุถุชนสุดแสนจะธรรมดา ให้ความรู้สึกปวกเปียกอ่อนแอ
“เจ้าบัณฑิตยาจกนี่มาจากไหนกัน ประเดี๋ยวจะกินให้อิ่มไปเลย” ปีศาจวัวพูดพลางเลียริมฝีปากอย่างไม่ใส่ใจ
มองตามสายตาของบัณฑิตไป พวกมันก็พบโคลงคู่ที่หน้าประตู
ทันใดนั้นเอง พวกมันก็สะดุ้งเฮือก
“โคลงคู่นี้มีทำนองมรรคาแฝงอยู่!” ปีศาจหมาป่าร้องด้วยความตกใจ “สมบัติ นี่มันสมบัติล้ำค่า ไม่แน่ว่าอาจมีผู้
ยิ่งใหญ่ซึ่งกลายเป็นเซียนสักคนหนึ่งทิ้งเอาไว้!”
หลังจากนั้นไม่ทันไร พวกมันก็เห็นป้ายหยกด้านข้างโคลงคู่ ความละโมบในดวงตาไม่อาจเก็บซ่อนได้
“ที่นี่ต้องเป็นสถานที่ปลีกวิเวกของผู้ยิ่งใหญ่สักท่านหนึ่ง เทียบได้กับแดนเซียนเชียวละ!” สมองของปีศาจหมาป่าพลันเกิดเสียงอื้ออึง ราวกับถูกแป้งทอดไส้เนื้อหล่นลงมาทับจนงงงัน ในใจเริ่มลิงโลด “ที่นี่เป็นอาณาเขตของข้าแล้ว!”
มิน่าเล่า จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางจึงได้พลังแก่กล้าขึ้นรวดเร็วปานนั้น เป็นไปได้มากว่าจะได้รับอานิสงส์มาบ้าง!
แข็งแกร่ง ข้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้นอีก!
ปีศาจวัวและปีศาจหมาป่ากระเหี้ยนกระหือรือจนตัวสั่นเทิ้ม ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ
ปีศาจหมาป่าอดรนทนไม่ไหวแล้ว วิ่งปรี่เข้าไปหาโคลงคู่และป้ายหยก หมายจะเก็บสมบัติเหล่านั้นเข้ากระเป๋าตนเอง
“หยุดนะ!”
เมิ่งจวินเหลียงตวาดลั่น ยืนขึ้นบนก้อนหิน คิ้วขมวดมุ่นมองปีศาจทั้งสอง “ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่พวกเจ้าควรมา โคลงคู่นั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะมามอง รีบไสหัวไปเถอะ!”
ปีศาจหมาป่าและปีศาจวัวสีหน้าสับสน มองไปยังบัณฑิต แทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง
ปีศาจวัวชี้ตนเองพร้อมเอ่ยถามอย่างอึ้งงัน “เจ้ากำลังพูดกับพวกข้า?”
เมิ่งจวินเหลียงพยักหน้า “ถูกต้อง พวกเจ้านั่นละ”
ปีศาจหมาป่าและปีศาจวัวสบตากัน ยกมือขึ้นเกาศีรษะพร้อมกัน
ไม่ผิดหรอก ศีรษะของพวกตนยังเป็นศีรษะปีศาจ ไม่ใช่ศีรษะเยี่ยงมนุษย์
หายากนักที่ปุถุชนคนหนึ่งจะไม่ตกใจจนหมดสติไป นี่ถึงกับกล้าพูดคุยกับพวกตนด้วย?
ปีศาจหมาป่าแค่นหัวเราะด้วยความโกรธ “ปุถุชนเปรียบประหนึ่งมดปลวก ถึงกับกล้าพูดกับข้าอย่างนี้เชียวรึ รนหาที่ตายซะแล้ว!”
เสียงของมันทุ้มต่ำยิ่งนัก ยามที่เปล่งเสียงออกไป ก็พ่นลมโหมคลั่งกลิ่นเหม็นคาวไปด้วย หมายขู่ให้บัณฑิตกลัวจนฉี่รดกางเกง
เสื้อคลุมยาวของบัณฑิตโบกสะบัด ทว่าแววตาหนักแน่นยังคงมองสองปีศาจ สีหน้าปราศจากความหวาดกลัว
“เจ้าบัณฑิตคนนี้แปดส่วนต้องกลัวจนโง่งมไปแล้ว ไม่อย่างนั้นสมองก็มีปัญหา” ปีศาจวัวได้ข้อสรุปเช่นนี้
ปีศาจหมาป่าพยักหน้า พูดว่า “ช่างเถอะ เอาไว้ฆ่าทิ้งเสียเลย ไม่กงไม่กินแล้ว กินไปเดี๋ยวก็โง่กันพอดี”
พวกเขามองข้ามบัณฑิตไป เดินตรงต่อไปยังโคลงคู่นั้น
เมิ่งจวินเหลียงสีหน้าครึ้มลงเล็กน้อย ยกขาก้าวลงมาจากก้อนหิน ขวางหน้าปีศาจทั้งสอง “ดื้อดึงไม่รู้ความ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของคุณชายหลี่ใช่ที่ที่ตัวมลทินอย่างพวกเจ้าจะมาทำให้แปดเปื้อนอย่างนั้นรึ!”
ความอดทนในใจของปีศาจหมาป่าหมดแล้ว จิตสังหารรุนแรงระเบิดพุ่งขึ้นฟ้า คำรามลั่น “ไอ้เจ้าบัณฑิตบ้า เดิมทีคิดว่าจะชิงสมบัติแล้วค่อยสังหารเจ้า เจ้ากลับพูดมากเหมือนแมลงวัน เช่นนั้นก็ตายซะเถอะ!”
มุมปากของปีศาจวัวยกยิ้มกระหายเลือด “ข้าจะให้เจ้าดูว่าอะไรที่เรียกว่าโหดเหี้ยม!”
ฟู่ๆๆ!
ลมปีศาจสีดำโหมซัด คมกริบเสียยิ่งกว่าเล่มดาบ ทั้งยังพัดพาพิษฤทธิ์กัดกร่อนเข้าใส่เมิ่งจวินเหลียง ราวกับจะย่อยร่างของเขาให้เละ
เมิ่งจวินเหลียงยังคงยืนตระหง่านอยู่ที่เดิม เรือนผมยาวปลิวไสว เสื้อคลุมยาวโบกพลิ้วรุนแรง ทว่าร่างของเขากลับมั่นคงดั่งเขาไท่ซาน
ยามลมสีดำพัดผ่านข้างกายของเขา ก็ต้องเบี่ยงทิศทาง ไม่มีแม้แต่สายเดียวที่ปะทะกับร่างกายของเขา!
กลิ่นอายอันแตกต่างแผ่ซานรอบตัวเขา ชั่วขณะนั้นแลดูประหนึ่งว่าเหลือเขาเพียงผู้เดียวบนโลกนี้
“นี่ นี่มันเป็นไปได้อย่างไร”
ปีศาจหมาป่าและปีศาจวัวร้องลั่นอย่างเหลือเชื่อ ถลึงมองจนตาแทบถลนอย่างห้ามไม่อยู่
เมิ่งจวินเหลียงส่ายหน้า ยกนิ้วขึ้นชี้ปีศาจทั้งสอง รำพันอย่างเรียบง่าย “เถ้าคืนสู่เถ้า ดินคืนสู่ดินเถิด”
ตู้ม!
พลังมหาศาลร่วงลงจากฟากฟ้า โอบล้อมรอบกายปีศาจหมาป่าและปีศาจวัว
มวลพายุถือกำเนิดขึ้นบนฟ้า พลังรุนแรงเริ่มหมุนวน!
“ไม่ ไม่นะ…”
“ไว้ชีวิต ไว้ชีวิตข้าด้วย!”
ปีศาจวัวและปีศาจหมาป่าไม่อาจขยับเขยื้อน ความน่าสะพรึงกลัวมหาศาลเข้าปกคลุมทั้งกาย สัมผัสได้ว่าพวกตนกำลังตกอยู่ในหายนะ
ความวินาศสันตะโรทำให้พวกสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ดวงตาเหลือเพียงความสิ้นหวัง
ไม่นาน ร่างกายของพวกเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนรูป กลับไปเป็นร่างเดิม!
“บรู้ววว”
“มอออ”
ไม่มีการต่อสู้อันงดงามเร้าใจ และไม่มีพลังปราณมหัศจรรย์ มีเพียงสองปีศาจกลับคืนสู่ร่างแรกเริ่ม
ณ ที่แห่งนั้นเหลือเพียงวัวหนึ่งตัวและหมาป่าอีกหนึ่งตัว นอนอยู่บนพื้นหมดเรี่ยวแรง ไม่มีแม้แต่ปราณปีศาจ
เหมือนกับว่าได้กลายเป็นวัวและหมาป่าธรรมดาแล้วจริงๆ
เมิ่งจวินเหลียงมองพวกเขา ส่ายหน้าพลางทอดถอนใจแผ่วเบา “สัตว์บำเพ็ญตบะจนกลายเป็นปีศาจนั้นไม่ง่าย น่าเสียดายที่พวกเจ้ากลับเดินผิดทาง”
พูดจบ เขาก็เหลือบไปมองโคลงคู่อีกครา ยกมือทั้งสอง ค้อมกายต่ำคำนับเรือนสี่ประสาน จากนั้นจึงเดินจากไปทีละก้าวๆ เฉกเช่นครั้งที่เดินทางมา
.................................................