จุติใหม่ไปเป็นตัวเอกในนิยาย: ตอนที่ 9 ตอนที่ 9

ดวงตากลมก็โตเป็นประกาย ไม่กลัวคน น่ารักน่าเอ็นดูดังดวงแก้วใสบริสุทธิ์ ราวกับหนูน้อยเทพธิดาที่อยู่ใต้ฐานบัวของเจ้าแม่กวนอิม

ลู่หย่วนเจ๋อปรายตามองแว่บหนึ่ง ก่อนจะรีบละสายตาออก

จิ่งเหยาของเขานั้นไม่เหมือน

หัวใจของลู่หย่วนเจ๋อร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย

“ลำบากเจาเจาของเราแล้ว พ่อจะชดเชยให้นะ งั้นพ่อจะยกบ้านพักน้ำพุร้อนให้เจ้าเป็นการไถ่โทษนะ ถือว่าเป็นของขวัญจากพ่อ” ลู่หย่วนเจ๋อยิ้มร่าพลางอุ้มนางขึ้นมา

“ยังไม่รีบขอบคุณท่านพ่ออีก รอบๆ บ้านพักน้ำพุร้อนมีที่ดินเป็นร้อยหมู่เลยนะ ท่านพ่อของเจ้านี่ใจป้ำจริงๆ ทั้งหมดนี่ตกเป็นของเจ้าตัวน้อยอย่างเจ้าแล้ว” ทันทีที่สวี่ซื่อพูดจบ คิ้วของลู่หย่วนเจ๋อก็ขมวดขึ้น

เขาจะให้แค่บ้านพักน้ำพุร้อนเท่านั้น

แต่สวี่ซื่อเอ่ยปากแล้ว เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ

อันที่จริง เขาตั้งใจจะมอบบ้านพักน้ำพุร้อนแห่งนี้ให้จิ่งเหยา ดูท่าคงต้องเปลี่ยนเป็นของขวัญอย่างอื่นแล้ว

[ว้าวๆ ท่านพ่องี่เง่าร่ำรวยจริงๆ]

ในขณะที่ลู่หย่วนเจ๋อกำลังมึนงง จู่ๆ ก็รู้สึกถึงความร้อนชื้นขึ้นบนร่างกาย

สีหน้าของเขาค้างแข็ง ดวงตาของเขาเบิกกว้างจ้องมองทารกที่อุ้มอยู่ในอ้อมแขน เจ้าตัวน้อยอ้าปากที่ไม่มีฟันส่งเสียงหัวเราะเยาะเขา

“ว๊ายๆ ฉี่แล้ว ฉี่แล้ว คุณหนูน้อยฉี่แล้ว” อิ้งเสวี่ยรีบขยับเข้ามาอุ้มทารกน้อยออกไป

ลู่หย่วนเจ๋อสีหน้าดำหม่นพยายามระงับโทสะ แน่นอนว่าเขาไม่อาจเอาเรื่องเอาราวกับทารกที่เพิ่งคลอดได้หรอก

สวี่ซื่อแอบซ่อนรอยยิ้มเอาไว้

“ท่านโหวรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”

เมื่อลู่หย่วนเจ๋อจากไปแล้ว สวี่ซื่อก็ตบก้นลู่เจาเจาเบาๆ “ซนจริงๆ”

[ฉมน้ำหน้า ฉมๆ ท่านแม่จ๋วยจะตาย เขายังไม่รัก ฉมน้ำหน้า บังอาจมารังแกท่านแม่!]

หลังจากที่ลู่หย่วนเจ๋อเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาแล้ว ก็นั่งเล่นอยู่สักพัก แล้วค่อยลุกขึ้นจากไป

สวี่ซื่อใบหน้าเศร้าหมอง

“ไปดูหน่อยสิว่าท่านโหวไปที่ไหน”

อิ้งเสวี่ยซื่อตรง เจวี๋ยซย่าฉลาดเฉลียว พวกนางวางทารกน้อยลงแล้วรีบตามไป ไม่นานนักก็วิ่งกลับมารายงาน “ไปหอเต๋อซั่นเจ้าค่ะ” หอเต๋อซั่นคือที่พักของนายหญิงใหญ่

“ตอนที่ท่านโหวจากไป ยังเอาสร้อยประคำของนายหญิงใหญ่ไปด้วย ได้ยินว่านายหญิงใหญ่ดีใจมาก จึงตบรางวัลให้ท่านโหวด้วย”

หัวใจของสวี่ซื่อหนักอึ้ง เมื่อเจวี๋ยซย่าเห็นว่าสีหน้าของฮูหยินไม่ค่อยดีนัก จึงรีบพูดปลอบใจ “สร้อยประคำนี้ ท่านโหวคงเก็บไว้ให้คุณชายใหญ่”

ในจวนจงหย่งโหว มีข้อห้ามอยู่ประการหนึ่ง

ฮูหยินได้ให้กำเนิดบุตรชายสามคนและบุตรีอีกหนึ่งคน

ลู่เยี่ยนซู บุตรชายคนโต เกิดมาฉลาดหลักแหลม ช่วงหลายปีนั้น ลู่หย่วนเจ๋อยังมีความรู้สึกรักเขาอยู่บ้าง

แต่ในปีที่เขาอายุเก้าขวบ เขาจมน้ำ จึงกลายเป็นคนปัญญาอ่อน

เวลานี้เขาถูกกักขังอยู่ในจวน แม้แต่การขับถ่ายก็ไม่สามารถดูแลจัดการได้ด้วยตัวเอง กลายเป็นบุคคลที่ห้ามพูดถึงและเป็นสิ่งอัปมงคลสำหรับจวนโหว

ในปีนั้น สวี่ซื่อไปหานายหญิงใหญ่เพื่อขอสร้อยประคำ แต่นายหญิงใหญ่ตอบกลับเพียงว่านี่เป็นชะตากรรมของเยี่ยนซู

นางคุกเข่าอยู่ถึงสามวันสามคืน แต่อีกฝ่ายก็ไม่ใจอ่อนเลย

สร้อยประคำเส้นนั้นของนายหญิงใหญ่ได้มาจากเจ้าอาวาสวัดฮู่กั๋ว

ว่ากันว่าสร้อยเส้นนี้มีลูกประคำถึง 1,808 เม็ด

แต่ละเม็ดล้ำค่ามาก

วัดฮู่กั๋วเป็นวัดหลวง เป็นที่นับถือสักการะของคนในเมืองหลวงมาโดยตลอด ลำพังแค่สถานะของจงหย่งโหว ไม่มีทางหรอกที่จะได้ของล้ำค่าเช่นนี้

แต่มีอยู่ปีหนึ่ง เจ้าอาวาสบังเอิญเห็นสวี่ซื่อ จึงเปรยขึ้นว่าจวนจงหย่งโหวนั้นมีบุญวาสนา เบื้องหน้าจะได้ประสบกับโอกาสอันยิ่งใหญ่ ลูกหลานจะสร้างคุณงามความดีก้าวขึ้นสู่สถานะที่สูงส่ง

จึงมอบสร้อยประคำเส้นนี้ให้

นายหญิงใหญ่ประคบประหงมเป็นอย่างดีเสมอมา

แต่วันนี้ สร้อยเส้นนี้กลับถูกหยิบยื่นออกไป

หัวใจของสวี่ซื่อบีบรัดอัดแน่น

ยามดึกสงัด ในที่สุดเติงจือก็กลับมา