หมอหญิงกับลูกลิงทั้งสาม: 041 เด็กๆ อยู่ที่ใด ตอนที่ 41

บทที่ 41 เด็กๆ อยู่ที่ใด

ขากลับ อวี๋หวั่นและน้องชายนั่งกับคุณหนูไป๋ สามพ่อลูกนั่งด้วยกันอีกคันหนึ่ง ส่วนอีกสามคันที่เหลือด้านหลังบรรทุกของค่อยๆ เคลื่อนตามมาติดๆ

หลังจากที่ออกมาจากคฤหาสน์สกุลไป๋ เกล็ดหิมะลอยละล่อง รถม้าค่อยๆ เคลื่อนไปบนพื้นซึ่งเต็มไปด้วยหิมะ ส่งเสียงกลุกกลักๆ

เถี่ยตั้นน้อยเล่นสนุกจนเหนื่อย จึงนอนหลับไปในอ้อมอกของอวี๋หวั่น

ตลอดทางนั้นช่างเงียบงัน

เมื่อมาถึงหอหยกขาว ตำบลเล็กๆ แห่งนี้ก็หลับไหล ประตูใหญ่ของหอหยกขาวก็ปิดไปเสียแล้ว

“จะให้ข้าเรียกคนหรือไม่” อวี๋เฟิงกระโดดลงจากรถม้า เดินมายังรถม้าของอวี๋หวั่น เอ่ยถามผ่านม่านซึ่งกั้นอยู่

สีหน้าของคุณหนูไป๋กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง นางตอบ ‘อืม’ ในลำคอ

อวี๋เฟิงจึงรีบไปเคาะประตูหอหยกขาว

ผู้ที่มาเปิดประตูเป็นท่านลุงบ่าวเก่าแก่ซึ่งติดตามฮูหยินคนก่อนมา หลังจากที่ฮูหยินคนก่อนล่วงลับไป เขาและภรรยาได้ติดตามรับใช้ไป๋ถัง ทุกวันนี้ทั้งคู่อาศัยอยู่ที่หอหยกขาว มิได้เข้าไปข้องเกี่ยวกับกิจการภัตตาคาร เพียงแต่คอยดูแลไป๋ถังเท่านั้น

“เป็นคุณหนูเองหรือ” เมื่อเห็นไป๋ถังลงจากรถม้า ท่านลุงก็มิได้แสดงอาการตกใจมากนัก เขาถือตะเกียง และเชิญไป๋ถังให้เข้าไปด้านใน

“ช้าก่อน” ก่อนอวี๋หวั่นจะขึ้นรถม้า เธอได้เลือกของขวัญเอาไว้ “ไม่ใช่ของมีค่าอะไร หวังว่าคุณหนูไป๋จะไม่รังเกียจ”

ไป๋ถังมองอวี๋หวั่นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ มิได้ถามว่าเพราะเหตุใดจึงให้ของกับนาง แต่ก็มิได้ปฏิเสธ

อวี๋หวั่นมิได้เคืองโกรธที่นางทำสีหน้าบูดบึ้ง เด็กนั้นหนา เมื่อรู้สึกเศร้า ก็จะอารมณ์ไม่ดีไปพักหนึ่ง

อวี๋หวั่นยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าวว่า “เดี๋ยวข้าถือขึ้นไปให้”

“อืม”

ครั้งนี้ตอบกลับมาหนึ่งคำแล้ว

“ข้าถือให้” ท่านลุงเข้าไปช่วยอวี๋หวั่น

“ข้าเอง ข้าเอง!” อวี๋เฟิงสาวเท้าขึ้นมาข้างหน้า รับของส่วนใหญ่ไป เหลือไว้เพียงกล่องขนมสองใบที่ถือไม่ไหว จึงให้อวี๋หวั่นช่วยถือไปอีกแรง

ท่านลุงเดินไปปลุกภรรยา ทั้งคู่เข้าครัวไปต้มน้ำและทำของกินเล่นให้ไป๋ถัง

อวี๋เฟิงและอวี๋หวั่นตามไป๋ถังไปยังหลังบ้าน

ท่านลุงจุดตะเกียงในห้องเอาไว้ อวี๋เฟิงก้มหน้าก้มตาเดินไปยังห้องนั้น เขาเดินเร็วกว่าอวี๋หวั่นและไป๋ถังเสียอีก

“ไอหยา” อวี๋หวั่นนึกบางอย่างออก แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเรียกอวี๋เฟิง อวี๋เฟิงก็ถือห่อของขนาดใหญ่เดินเข้าไปในห้องเสียแล้ว

ชั่วประเดี๋ยวเดียว อวี๋เฟิงก็เดินหน้าแดงออกมาจากห้อง

“ข้า ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!” เขาเดินสวนกับไป๋ถัง พูดจาตะกุกตะกัก เมื่อพูดจบก็ขยับคอคล้ายกับกำลังเมื่อยล้า แล้วรีบเดิน (วิ่ง) ออกไปจากหอหยกขาว

ไป๋ถังกำลังวิตกกังวลกับเรื่องของตน จึงไม่ได้ยินที่อวี๋เฟิงพูดแม้แต่น้อย และมิได้สังเกตเห็นท่าทางเลิ่กลั่กของเขา

ก่อนที่จะเดินข้ามธรณีประตู นางหยุดฝีเท้าลง ดูคล้ายกับกำลังพึมพำหรือกำลังอธิบาย “เมื่อก่อนท่าพ่อข้ามิได้เป็นเช่นนี้ ตอนที่ข้ายังเด็ก เขาดีกับข้ามาก”

“ข้าเข้าใจ” อวี๋หวั่นพยักหน้า “ของนี่ให้ท่าน”

ไป๋ถังรับกล่องขนมทั้งสองกล่องมา

อวี๋หวั่นกล่าวอำลา และหันหลังกลับหมายจะเดินออกทางประตูใหญ่

“ขอบคุณ”

อยู่ๆ ไป๋ถังก็พูดขึ้น ไม่รู้ว่านางขอบคุณอวี๋หวั่นเรื่องอะไร

อวี๋หวั่นหันหน้าไปแล้วยิ้มให้นาง “อื้ม”

…...

ไป๋ถังมิได้อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คนสกุลอวี๋ก็ตั้งใจไม่เอ่ยถาม แต่ถึงแม้มิได้ถาม ก็ไม่ได้หมายความว่าพวก

เขาเดาไม่ออก แปดในสิบส่วนก็คือฮูหยินไป๋รู้สึกว่าตนถูกไป๋ถังรังแก จึงไปฟ้องนายท่านไป๋ นายท่านไป๋เอ็ดว่าไป๋ถังไม่ควรหักหน้าแม่เลี้ยงเพียงเพื่อปกป้องคนนอก คุณหนูไป๋ระเบิดโทสะ และนางจะกล้ำกลืนความเศร้านี้อย่างไร?

บิดาและบุตรสาวทะเลาะกันรุนแรง

“คุณหนูไป๋ช่างน่าสงสารนัก” อวี๋เฟิงทอดถอนใจขณะเดินกลับไปยังรถม้า

อวี๋ซงมองพี่ชายของตน “นางน่าสงสารหรือ? นางไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง เรื่องเสื้อผ้า เงินทองของสกุลไป๋มีมากจนใช้ทั้งชีวิตก็ไม่หมด! หากนางน่าสงสาร แล้วพวกเราเรียกว่าอะไรเล่า? ตัวพี่เองแทบจะไม่มีกินอยู่แล้ว ยังจะมาสงสารคุณหนูสกุลใหญ่! พี่ใหญ่ท่านโง่หรือเปล่าเนี่ย!”

อวี๋เฟิงไอโขลกจนหน้าแดง

มุมปากอวี๋หวั่นยกขึ้นเล็กน้อย

……

หากไม่นับเรื่องเบาะแว้งกับฮูหยินไป๋ การไปเยือนคฤหาสน์สกุลไป๋ในครั้งนี้ นับเป็นประสบการณ์ที่ดียิ่ง

ต้มพะโล้ของพวกเขาได้รับคำชื่นชมอย่างมากจากบรรดาแขกที่มาร่วมงาน หลายคนถึงกับถามว่าคฤหาสน์สกุลไป๋เชิญพ่อครัวมาจากที่ใด เมื่อได้ยินว่ามิใช่พ่อครัวจากคฤหาสน์สกุลไป๋ และมิใช่พ่อครัวของหอหยกขาว ก็มีผู้ที่ต้องการเชิญคนสกุลอวี๋ไปทำงานที่บ้านของตน

อวี๋หวั่นและลุงใหญ่ตอบปฏิเสธและกล่าวขอบคุณสำหรับน้ำใจที่พวกเขามอบให้ พวกเขาจึงเปลี่ยนเป็นการสั่งอาหารแทน เมื่อวานมีตระกูลใหญ่ทั้งหมดสามตระกูลสั่งอาหารจากพวกเขา หากมิใช่เพราะอวี๋หวั่นกังวลว่างานจะยุ่งจนเกินไปจึงมิได้ตอบรับไป ก็คงจะมีงานมากกว่านี้

ที่กล่าวมาข้างต้นคือเงินที่พวกเขาหาได้ ยังมีที่เถี่ยตั้นน้อยหาได้อีก

เถี่ยตั้นน้อยหามาได้มากสักหน่อย

ทั้งครอบครัวรวมไปถึงนางเจียงซึ่งป่วยกระเสาะกระแสะ ใช้เวลาตลอดช่วงเช้าในการตรวจสอบของทั้งสามคันรถ

ของทั้งหมดมิใช่เครื่องเงินเครื่องทอง ทว่าเป็นแป้งชาดชั้นดี ผ้าไหมและผ้าต่วน หนังสัตว์หายาก ภาพเขียนโบราณ รวมไปถึงอาหารขึ้นชื่อของบางพื้นถิ่น

ผ้าไหมและผ้าต่วนพวกเขาไม่ได้ใส่ ก็สามารถนำไปขายที่ตลาดผ้าได้

หนังสัตว์สามารถใส่ไว้ข้างใต้ผ้าฝ้าย เพื่อป้องกันลมและทำให้อบอุ่น

สำหรับเหยือกแปลกๆ และภาพเขียนนั้น…

“เหยือกนี้ใหญ่ นำไปใส่ผักดองได้พอดี”

เหยือกดินเผาจากราชวงศ์ก่อนถูกป้าใหญ่นำไปดองผักเสียแล้ว

“โถเล็กใบนี้เล็กไปสักหน่อย นำไปเลี้ยงลูกปลาก็ได้”

โถแก้วใสซึ่งเป็นบรรณาการจากทิเบตถูกอวี๋ซงนำไปใช้เลี้ยงลูกปลา

แก้วหยกถูกนำไปใส่น้ำให้ไก่กิน

อ่างล้างหน้าสัมฤทธิ์ถูกนำไปแช่เท้า

“บนผนังมีรูอยู่รูหนึ่ง ลมเข้ามาอยู่เนืองๆ”

ภาพเขียนซึ่งศิลปินคนแรกของวังหลวงได้รังสรรค์เอาไว้ ก็ถูกนำไปแปะบนผนังดินในห้องครัวแล้วเช่นกัน…

……

อีกด้านหนึ่ง ฮูหยินเหยียนรู้สึกอดสูยิ่งนักจนเป็นลมไปกลางงานเลี้ยง สามวันให้หลังจึงจะฟื้นขึ้นมา ในวันนั้น แขกเหรื่อต่างได้เห็นสกุลเหยียนถูก ‘ทำให้อับอาย’ และดังคำพังเพยที่ว่า ‘เรื่องดีไม่ออกไปไหน เรื่องร้ายแพร่ไปหมื่นหลี่’ เพียงไม่นาน เรื่องอัปยศเกี่ยวกับเหยียนหรูอวี้ก็แพร่ออกไปทั่วเมืองหลวง เมื่อฮูหยินเหยียนได้ยินเข้า ถึงกับต้องเบือนหน้าหนี

เหยียนหรูอวี้ถือน้ำแกงโสมเข้ามานั่งข้างเตียง “ท่านแม่ ท่านต้องรักษาเนื้อรักษาตัว”

ฮูหยินเหยียนจะรักษาเนื้อรักษาตัวได้อย่างไรเล่า สกุลเหยียนของพวกเขาต้องโทษคดีลอบปลงพระชนม์รัชทายาท ต้องใช้ความสัมพันธ์กับคุณชายเยี่ยนจึงจะกลับมาเป็นเช่นนี้ได้ หากคุณชายเยี่ยนปฏิเสธการแต่งงาน พวกเขาไม่ต้องกลับไปนอนในคุกหรอกหรือ?

“ลูกอวี้…” ฮูหยินเหยียนยั้งมือของเหยียนหรูอวี้ที่กำลังป้อนน้ำแกงโสมให้นาง และมองไปยังบุตรสาว “เจ้ารีบคิดหาวิธี อย่าให้คุณชายเยี่ยนยกเลิกการแต่งงานครั้งนี้ได้!”

“เขายกเลิกไม่ได้หรอก” เหยียนหรูอวี้หลุบตา ใช้ช้อนคนน้ำแกงโสมพลางกล่าวว่า “ข้าให้กำเนิดเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา ท่านแม่ลืมไปแล้วหรือ?”

ฮูหยินเหยียนพึมพำว่า “เลือดเนื้อเชื้อไข...ใช่ ใช่แล้ว เจ้ายังมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเยี่ยนจิ่วเฉา! เขาต้องเรียกพวกเจ้าแม่ลูกกลับไปเป็นแน่!”

เหยียนหรูอวี้ตักน้ำแกงป้อนให้ฮูหยินเหยียน “ท่านแม่วางใจเถิด ข้าจัดการไว้อย่างดี อีกสองวัน เด็กๆ ก็จะมาถึงเมืองหลวงแล้ว”

................................................