ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 38

บทที่ 38 ความคิดเล็กๆ ของหยางชุ่ย

หยางชุ่ยเดินจากไป ฝูงชนก็ค่อยๆ สลายตัวไปเพราะไม่มีเรื่องสนุกให้พวกเขาดูแล้ว เฉียวเทียนช่างก้มศีรษะลงกล่าวขอโทษหนิงเมิ่งเหยา “ข้าต้องขออภัยสำหรับเรื่องวันนี้ด้วย”

“ไม่เป็นไร เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน” หนิงเมิ่งเหยาหยิบข้าวของขึ้นแล้วจากไป

สีหน้าอบอุ่นของเฉียวเทียนช่างเปลี่ยนไปทันทีที่หนิงเมิ่งเหยาออกไป เขาหันไปพินิจมองบ้านที่ตนซื้อแล้วสงสัยว่าตนจะตัดสินใจผิด

ถ้าเขารู้ล่วงหน้า ก็คงจะไม่ซื้อบ้านเพียงเพื่อใช้งาน เขาน่าจะสร้างใหม่ทั้งหลังเสียเลย

เมื่อหยางชุ่ยกลับถึงบ้าน นางทุบทำลายข้าวของในห้อง ยังดีที่ไม่มีใครอยู่ในบ้าน หาไม่แล้วนางคงจะก่อปัญหาให้ตัวเองอีก

“นางคนนอกสารเลว! นางกล้ามาแย่งผู้ชายกับข้า!” หยางชุ่ยเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน สีหน้าเริ่มแปรเป็นถมึงทึง แตกต่างจากยามนางอยู่ต่อหน้าเฉียวเทียนช่างโดยสิ้นเชิง

ตั้งแต่วันแรกที่เฉียวเทียนช่างมาถึงที่นี่ นางสนใจเขามาตลอด แม้เขาจะไม่ได้ดูมีเงินทองมากมาย แต่นางรู้ดีจากการเป็นเพื่อนบ้านของเขา ทุกวันเขาจะจับเหยื่อได้มากมายแล้วนำไปขายในเมือง วันหนึ่งเขาหาเงินได้เจ็ดถึงแปดตำลึงเงิน สำหรับชาวบ้านแล้วนับว่าเป็นเงินก้อนใหญ่ และเขายังรูปงาม ทำให้นางยิ่งสนใจมากขึ้น

นางขออนุญาตบุพการีก่อนจะทดสอบความรู้สึกของชายผู้นั้น แต่เขาปฏิเสธนางทันที ทำให้นางเดือดดาลยิ่งนัก แต่กระนั้นนางก็ยังอดหลงใหลเขามิได้ ยิ่งพอรู้ว่าเขาไม่มีทีท่าสนใจหญิงคนใดทั้งนั้นด้วยแล้ว

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้พลิกสิ่งที่นางรู้เกี่ยวกับเฉียวเทียนช่างกลับตาลปัตร นางหลงคิดว่าเฉียวเทียนช่างวางตัวกับสตรีเหมือนกันหมด บัดนี้นางทราบแล้วว่าตนเข้าใจผิด

แม้จะมีความต่างเพียงนิดเดียว แต่นางก็ยังสัมผัสได้ เมื่อเห็นหญิงผู้นั้น สายตาเฉียวเทียนช่างนั้นอบอุ่นนัก และปากเขาปรากฏรอยยิ้มบางๆ สายตาที่เขาใช้มองหญิงสาวผู้นั้นมีความเอาอกเอาใจ ตัวนางไม่เคยกล้าคาดหวังสิ่งเหล่านั้นมาก่อน แต่บัดนี้กลับมีคนนอกมาขโมยไปเสียอย่างนั้น จะให้นางปล่อยไว้เช่นนี้ได้อย่างไรกัน ไม่ว่าหญิงผู้นั้นจะพูดอะไร นางก็ไม่ขอยอมรับ

เดิมนางคิดว่าถ้านางทำตัวดี เฉียวเทียนช่างก็จะเป็นของนาง แต่นางไม่คิดว่าตนจะถูกเขารังเกียจแทน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความผิดหนิงเมิ่งเหยา

ลองไตร่ตรองดู หยางชุ่ยก็รู้สึกว่านางกระทำไม่เหมาะสม เมื่อคิดดูในตอนนี้ จังหวะที่เฉียวเทียนช่างกลับมาเจอนางอยู่ในบ้านเขา สีหน้าเขาดูย่ำแย่อย่างเห็นได้ชัด แต่ตอนนั้นนางไม่ยอมมองเห็นเอง

เมื่อคิดย้อนไป สีหน้าเขาตอนนั้นน่ากลัวยิ่งนัก

ด้านหนึ่ง หยางชุ่ยคิดว่าการกระทำของตนไม่เหมาะสม แต่อีกด้านหนึ่ง นางรู้สึกว่าหนิงเมิ่งเหยาเป็นคนทำลายโอกาสของนาง ถ้าหนิงเมิ่งเหยาไม่โผล่หน้ามาจากไหนไม่รู้ นางคงทำสำเร็จไปแล้ว

หลังจากคิดซ้ำแล้วซ้ำอีก หยางชุ่ยกลายเป็นเกลียดหนิงเมิ่งเหยาทั้งใจ

แต่นางไม่ได้คิดหาทางจัดการกับหนิงเมิ่งเหยา นางคิดหาหนทางให้เฉียวเทียนช่างเกิดความรู้สึกดีๆ ต่อนางใหม่แทน

ยามบ่ายมาถึง หยางชุ่ยเดินไปที่ทางเข้าบ้านของเฉียวเทียนช่างแล้วเคาะประตู

ครั้งได้เห็นเฉียวเทียนช่างยืนท่าทางเย็นชาอยู่ตรงนั้น หยางชุ่ยเอ่ยอย่างอับอาย “พี่ใหญ่เฉียว ข้าเสียใจกับเรื่องก่อนหน้านี้ ข้าผิดไปแล้ว อย่าโกรธข้าเลยนะ” ท่าทีน่ารักไร้เดียงสาของนางมักทำให้คนอื่นมองนางในแง่ดีอย่างง่ายดาย

แต่แน่นอนว่าเฉียวเทียนช่างไม่ใช่หนึ่งในคนเหล่านั้น “เจ้ามาที่นี่เพื่อพูดเพียงเท่านี้หรือ”

ตอนหยางชุ่ยเดินมา นางคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ เช่นว่าเฉียวเทียนช่างอาจให้นางเข้าไปในบ้านเขา หรือเขาบอกนางว่าไม่เป็นอะไร หรือความเป็นไปได้อื่นๆ อีก แต่นางไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะเย็นชาปานนี้ คำพูดเขาทิ้งให้นางไม่รู้จะทำเช่นไรต่อดี

ดวงตาหยางชุ่ยแดงก่ำขณะมองเฉียวเทียนช่าง น้ำตาไหลรินเป็นสาย เห็นแล้วเฉียวเทียนช่างยิ่งนึกเหยียดหยามนาง ก่อนหยางชุ่ยจะทันเปิดปาก เฉียวเทียนช่างก็ปิดประตู และพูดขึ้นว่า “ถ้าเจ้าอยากจะร้องไห้ กลับไปร้องไห้ที่บ้านเสีย”

หยางชุ่ยผู้ซึ่งแกล้งร้องไห้ในทีแรก ได้ยินประโยคนั้นแล้วต้องหลั่งน้ำตาออกมาจริง น้ำตานางไหลอาบลงใบหน้า แต่เฉียวเทียนช่างไม่ได้เห็นแล้ว