ภรรยาแม่ทัพเป็นสาวชาวบ้าน ตอนที่ 48

บทที่ 48 นางเฉินอาละวาด

นางเฉินจ้องเขม็งไปที่หนิงเมิ่งเหยา ใบหน้าของนางนั้นช่างอัปลักษณ์เสียจนไม่น่ามอง ตั้งแต่บุตรชายของนางได้เป็นซิ่วไฉ ก็ไม่เคยมีผู้ใดที่ทำให้นางโกรธจนดูน่าเกลียดน่ากลัวเช่นนี้ได้

นางจ้องหนิงเมิ่งเหยาด้วยสายตาอันโกรธเกรี้ยว ราวกับอยากจะจับหนิงเมิ่งเหยากินและเคี้ยวไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูก

“หญิงแพศยา! ไม่มีผู้ใดรู้ด้วยซ้ำว่าเงินที่เจ้าได้มามันถูกกฏหมายหรือไม่ เจ้ายังจะมีหน้ามาภูมิใจอะไรอีกหรือ?”

หนิงเมิ่งเหยาตวัดสายตาไปมองนางเฉิน และไม่ได้โกรธน้อยลงแม้แต่น้อย “แม้จะเป็นเงินผิดกฏหมาย แต่ก็เป็นสิ่งที่ท่านไม่มี”

ผู้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขำออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ด้วยเพราะเห็นว่าหนิงเมิ่งเหยามิใช่ผู้ที่จะใช้วิธีการสกปรกในการหาเงิน ลักษณะนิสัยของนางนั้นดูเป็นคนเย็นชาเกินไป ดังนั้นถึงแม้ว่าการต่อบทสนทนากับนางนั้นจะทำได้ง่าย แต่กลับไม่มีผู้ใดกล้าที่จะคุยกับนางมากนักราวกับกลัวว่าจะเป็นการรบกวนนาง

“เจ้าหัวเราะอะไร? เจ้าเชื่อไหมว่าข้าจะสั่งให้บุตรชายข้าจับเจ้าขังไว้ในคุกเสีย?”

เมื่อฝูงชนได้ยินดังนั้น พวกเขาก็เริ่มไม่พอใจ

แต่หนิงเมิ่งเหยาหัวเราะออกมาแทน เสียงหัวเราะของนางเต็มไปด้วยความขบขัน “ช่างเป็นการขู่ที่รุนแรงนัก คนที่ไม่สนใจคงคิดว่าบุตรชายของท่านนั้นเป็นขุนนางตำแหน่งใหญ่โต จึงสามารถลากคนไปเข้าคุกได้ ข้าละอยากจะถามนักว่าคนเหล่านี้ได้กระทำความผิดร้ายแรงกระทงใดไปหรือ?”

“ใช่แล้ว แม่นางเฉิน ท่านคิดว่าการมีบุตรชายเป็นซิ่วไฉนั้นทำให้ท่านวิเศษวิโสนักหรือ? พวกเราต่างอยู่ของเรากันดีๆ แต่ท่านกลับอยากจะลากพวกเราไปขังคุก? ท่านคิดว่าท่านเป็นผู้ใดกัน?”

“แม่นางเฉิน อย่าประเมินตนเองสูงไปนัก”

ถัดจากหนิงเมิ่งเหยา ชาวบ้านหลายคนก็เริ่มแสดงความคิดเห็นของตนออกมา

หนิงเมิ่งเหยารู้ว่าจากวันนั้นเป็นต้นไป นางเฉินคงได้กลายเป็นหนูสกปรกสำหรับชาวบ้านเป็นแน่

นางเฉินขึงตามองหนิงเมิ่งเหยาแต่ไม่ได้พูดอะไร นางบอกว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นปัญหาของนางเอง แล้วเหตุใดนางจึงไปโวยวายกับผู้อื่นกันเล่า?

หยางจู้เห็นว่าชาวบ้านวุ่นวายมากขึ้นเรื่อยๆ เขามองลูกบ้านของตน “เอาล่ะ เอาล่ะ เหตุใดจำเป็นต้องทะเลาะกันเล่า? อะไรกันนักหนา แม่นางเฉิน บุตรชายของท่านยังมิได้เป็นขุนนาง แต่ท่านกลับทำตัวเช่นนี้ หากวันใดที่บุตรชายของท่านได้เป็นขุนนางขึ้นมา แล้วท่านจะเป็นอย่างไร เมื่อวันนั้นมาถึง ทั้งหมู่บ้านจะมิกลายไปเป็นของตระกูลท่านเลยหรอกหรือ?”

หยางฮว๋ายนั้นเป็นเด็กจิตใจดี หากแต่มารดาของเขานั้นเชื่อถือไม่ได้

นางเฉินมาวันนี้ด้วยปัญหาเรื่องที่ดิน แต่นางไม่คิดเลยว่านางจะต้องมาโมโหจนแทบกระอักเลือดออกมาเช่นนี้

เมื่อมองทางนั้นทีทางนี้ที สุดท้ายนางก็กลับออกไปด้วยความโมโห

หลังจากที่นางกลับไป หนิงเมิ่งเหยามองไปยังชาวบ้านและยิ้มออกมา “ที่ดินตรงที่เป็นดินคุณภาพดีและดินคุณภาพปานกลางนั้น ข้าจะปล่อยเช่าแน่นอน พวกท่านลองตัดสินใจดูว่าอยากจะเช่าเพื่อการเพาะปลูกหรือไม่ แต่ว่ามันมีไม่มากเท่าไหร่นัก ลองเอาเรื่องนี้ไปบอกต่อให้คนอื่นๆ ในหมู่บ้านรู้ด้วยก็ดี” ยังไงเสียจำนวนของที่ดินประเภทนี้นั้นไม่ได้มีน้อยๆ อยู่แล้ว

ฝูงชนเงียบเสียงลงครู่หนึ่งและพยักหน้า ก่อนกลับไปทีละคน

หนิงเมิ่งเหยาคิดเอาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าตรงที่เป็นดินแห้งแล้งกับส่วนที่เป็นภูเขานั้นคงจะเป็นส่วนที่นางไว้ใช้ทำการเกษตรเอง ส่วนที่ดินส่วนอื่นๆ นั้นค่อยว่ากันทีหลัง

“ลุงหยาง ข้าต้องขออภัยที่สร้างปัญหาให้กับท่านด้วย” หนิงเมิ่งเหยามองหยางจู้ด้วยความลำบากใจ

“เจ้าขอโทษเรื่องใดกัน? นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว” หยางจู้กล่าวอย่างมีความสุขและนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขามองดูหนิงเมิ่งเหยาด้วยสีหน้ากังวลใจ “แม่หนู เจ้าต้องระวังตัวเอาไว้ด้วยนะ ผู้หญิงอย่างนางเฉินนั้น.. เฮ้อ...”

“ข้าทราบแล้ว ขอลุงหยางอย่าเป็นห่วงเลย ถ้าเช่นนั้น ข้าขอตัวกลับก่อน”

“เอาล่ะ เจ้ากลับไปเถอะ”

หลังออกจากบ้านของหยางจู้ หนิงเมิ่งเหยาไม่ได้ตรงกลับบ้าน แต่กลับไปตรวจสอบที่ดินเพื่อเตรียมการบางอย่าง

พูดถึงเรื่องที่ดินส่วนที่เป็นภูเขาและที่แห้งแล้งนั้น หนิงเมิ่งเหยารู้สึกว่าตรงนี้น่าจะนำไปใช้ในการเลี้ยงไก่และแพะได้ แต่การจัดการเรื่องนี้นั้นช่างยุ่งยากนัก นางอาจจะต้องจ้างใครสักคนมาทำงานนี้

ครุ่นคิดในขณะที่เดินไปด้วย นางค่อยๆ เดินห่างออกมาทีละก้าว ทันในนั้นหนิงเมิ่งเหยาก็หยุดฝีเท้าลง นางหรี่ตาลงและหันกลับไป

ไม่ผิดแน่ นี่เป็นความรู้สึกราวกับกำลังถูกมองอยู่อย่างแน่นอน และเป็นดังคาด มีชายผู้หนึ่งยืนอยู่ทางด้านหลังของนางไปราวๆ สามจั้ง สีหน้าของเขาน่าสะอิดสะเอียนและเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย ใคร ๆ มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี

เมื่อเห็นว่าหนิงเมิ่งเหยาสังเกตเห็นเขา ชายผู้นั้นก็เปลี่ยนจากเดินตามมาเป็นวิ่งเข้าหาพร้อมกับมองหนิงเมิ่งเหยาอย่างชั่วร้ายแทน “แม่สาวน้อย เจ้าจะไปไหนหรือ? ให้พี่ชายไปส่งเจ้าดีหรือไม่?”

พี่ชาย? คนแบบนี้น่ะหรือจะมีความอยากเป็นพี่ชายกับชาวบ้านเขาด้วย? ช่างเป็นการทำให้คำว่า ‘พี่ชาย’ แปดเปื้อนยิ่งนัก