ฝืนลิขิตฟ้า ข้าขอเป็นเซียน: บทที่ 4 ไร้ปราณี ตอนที่ 4
ตอนที่ 4 ไร้ปราณี
ทางเดินหินไม่สม่ำเสมอกัน ทั้งแคบและอันตราย คนซุ่มซ่ามสามารถตกลงมาได้ง่ายๆ
ครึ่งวันผ่านไปหวังหลินเริ่มรู้สึกว่าขาตนเองหนักเหมือนตะกั่ว เหงื่อไหลท่วมตัว เริ่มหายใจไม่ทันและเดินลำบากแต่พยายามปีนขึ้นเขาต่อไป บันไดหินดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด ในใจเขาเริ่มรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่ก่อตัวขึ้นมา
เบื้องหน้าของหวังหลินมีเด็กหลายสิบคน ค่อยๆคลานขึ้นและเหนื่อยหอบแต่ทว่าไม่มีใครยอมแพ้ หวังหลินกัดฟันเพราะรู้ว่ามันอาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายและต้องแบกความหวังของพ่อแม่ขึ้นไปด้วย
ทันใดนั้นเด็กข้างหน้าเขาสะดุดหินตกบันไดลงไป ขณะกำลังตกเด็กคนนั้นตะโกนร้องขึ้น "ยอมแพ้แล้ว ช่วยด้วยย!" ทุกคนต่างหันไปมองทันที พลันเห็นแสงสีดำ ซึ่งเป็นศิษย์ของโรงเรียนเหิงยั่วพุ่งเข้ามารับเขา
หวังหลินหน้าซีดแต่ว่ายังคงพยายามปีนต่อไป ตอนนี้เขาไม่เห็นใครอยู่ข้างหน้าแล้ว หวังหลินไม่รู้ว่าใครสอบตกไปแล้วหรือว่าใครทำสำเร็จแต่ว่าเขาจะไม่ยอมแพ้ ถึงแม้มือและเท้าจะเต็มไปด้วยบาดแผล เขาก็คลานขึ้นไป
"เด็กพวกนี้ความตั้งใจไม่เบา แต่เมื่อเจอเส้นทางแสนหฤโหดนี่ก็ไม่มีความหมายอะไร เปล่าประโยชน์จริงๆ"
ชายวัยกลางคนได้เดินผ่านเด็กๆที่กำลังปีนเขาอย่างยากลำบาก เขาพบกับหวังหลินและหยุดลง หวังหลินคือเด็กอายุราวสิบหกอยู่ในสภาพน่าสังเวช เสื้อหวังหลินเต็มไปด้วยเลือด ทั้งขาและแขนต่างพังยับเยินแต่ว่ายังคงปีนต่อไปอย่างช้าๆ ชายวัยกลางคนเอ่ยปากถาม
"เฮ้ ไอ้หนูเจ้าชื่ออะไร"
หวังหลินรู้สึกสติค่อยๆเลือนหายไป ในหัวมีเพียงความคิดเดียวคือต้องไปให้ถึงยอดเขาแม้ว่าจะตายก็ตาม เขาไม่ได้ยินคำถามของชายวัยกลางคนเสียด้วยซ้ำ
ชายวัยกลางคนเห็นดังนั้นจึงเอามือวางบนหัวหวังหลิน "ความพยายามเป็นเลิศ แต่น่าเสียดายพลังวิญญาณไม่พอ น่าสงสาร น่าสงสารเสียจริง" เขามองหวังหลินและเดินลงบันไดไป
ค่ำคืนวันที่สองแล้ว หวังหลินยังคงปีนบันไดต่อไปและทิ้งรอยเลือดไว้โดยไม่ตระหนักว่าทั้งร่างกายและจิตใจมาถึงขีดจำกัดแล้ว อีกไม่นานถ้ายังปีนต่อไปเขาอาจจะตายได้
พระอาทิตย์ขึ้นในวันที่สาม บันไดหินเริ่มจางลงเรื่อยๆ เวลานั้นหวังหลินก็ได้ยินเสียงดังสนั่นราวฟ้าผ่าทำให้เขาสะดุ้งขึ้น
"หมดเวลามีแค่สามคนที่ผ่าน ส่วนที่เหลือ สอบตก!!!" หวังหลินยิ้มอย่างเศร้าๆและปล่อยร่างโชกเลือดตกลงมา
เหล่าศิษย์สำนักต่างพาคนที่เหลือมาบนยอดเขาและให้ยารักษา
"มีผู้รับการทดสอบ 39 คน ยอมแพ้ 25 คน ขึ้นถึงยอดได้สามคน อยู่จนจบอีก 11คน" ศิษย์สาวของสำนักกล่าวขึ้น นางเคยได้รับการทดสอบนี้มาก่อนถึงจะฝึกฝนร่างกายมาตั้งแต่เด็กแต่ยังผ่านด้วยความยากลำบาก นางเป็นศิษย์สายนอกมาสิบปีแต่ก็ยังไม่ได้เป็นศิษย์ของสำนักจริงๆ
ชายวัยกลางคนชุดดำพยักหน้ารับและมองไปทั้งสิบเอ็ดคนที่เหลือ เขาพูดเบาๆ "พาเด็กสามคนที่ผ่านไปทำงานที่เหมาะสมซะ แล้วสิบเอ็ดคนที่เหลือพอฟื้นแล้วเอาไปทดสอบที่หอวิญญาณกระบี่เพื่อทดสอบโชคชะตา ถ้าไม่ผ่านก็ส่งกลับบ้านไป" ชายวัยกลางคนชำเลืองมองเด็กๆแล้วเดินจากไป
สามวันหลังจากนั้นที่หอวิญญาณกระบี่ เด็กทั้งสิบเอ็ดคนรวมถึงหวังหลินยืนอยู่ด้วยใบหน้าซีดเซียว ถึงแม้ร่างกายของเขาจะหายดีแล้วแต่อาการเจ็บปวดทางจิตใจยังไม่หาย การทดสอบนี้ไม่ได้มีชายชุดดำคนเดิมดูดูแลแต่เป็นชายหนุ่มชุดขาวดวงตาเย็นชาและเมื่อเขามองพวกเด็กๆจึงเหมือนกับมองไปที่สัตว์ตัวเล็กตัวน้อย
"นี่คือการทดสอบสุดท้ายแล้ว คนที่สามารถเข้าห้องได้ถือว่าผ่าน" ชายหนุ่มกล่าวสั้นๆราวไม่ค่อยมีความอดทน
ด้าหน้าหวังหลินคืออาคารธรรมดาทั่วไป ตรงกลางมีบานประตู ข้างในมีกระบี่เก่าแก่อยู่มากมายหลายชนิด เด็กหนุ่มคนแรกเดินเข้าไปในห้องแต่เพียงแค่ห้าก้าวเท่านั้นก็มีแรงปริศนาดันเขากลับมาหลายฟุต
"สอบตก! คนต่อไป" ชายชุดขาวพูดอย่างเย็นชา
หวังหลินอยู่ลำดับที่เจ็ด หกคนข้างหน้ากระเด็นกลับทันทีที่ก้าวไปห้าฟุต ไม่มีใครสามารถไปต่อได้ เขายิ้มและตั้งใจเผชิญหน้ากับความหวังสุดท้าย
เมื่อถึงตาของหวังหลิน เขาเดินไปห้าเมตรแต่ว่ายังไม่พบอะไรขัดขวาง หัวใจพองโตขึ้นมาด้วยความหวัง เขาเดินไปอีกก้าวก็ยังไม่เจออะไร
ชายหนุ่มชุดขาวเหมือนจะตกใจเล็กน้อย "เฮ้! อย่าลังเลสิเดินต่อไป ถ้าเข้าไปในห้องนั้นได้จะได้รับกระบี่วิญญาณประจำตัว ถึงจะตกการสอบสองอันแรกแต่ถ้าเข้าไปในห้องได้ก็จะได้เป็นศิษย์สายในเลยเชียวนะ"
เด็กสิบคนที่เหลือได้แต่มองหวังหลินอย่างอิจฉา หวังหลินเริ่มคิดถึงความกดดันจากความหวังของพ่อแม่
เขาเดินไปอีกหนึ่งฟุต เหลืออีกแค่สามฟุตจะถึงประตู จู่ๆหวังหลินก็เป็นกังวลขึ้นมา
เขาเดินไปอีกก้าวมีก้อนพลังพัดเขาให้ลอยกลับมากว่าสิบเมตรทันที เด็กที่เหลือแสดงสายตาเย้ยหยันที่เห็นหวังหลินไม่สามารถเข้าไปถึงได้
หวังหลินยิ้มอย่างเศร้าๆ บาดแผลในใจของเขาใหญ่เหลือเกิน ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังของพ่อแม่ค่อยๆเลือนหายไปจากใจ ชายชุดขาวเลิกตื่นเต้นและแสดงอาการสงบเสงี่ยมเช่นเดิม
"ไม่ผ่าน คนต่อไป"
………………………………