เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 857

ตอนที่ 857 พบมู่ชิงอิ้นครั้งแรก (1)

ถานซวงซวงไม่เคยคิดมาก่อนว่าในแคว้นหลิวอวิ๋นจะไม่มีชายใดรู้สึกอะไรกับเฟิงหรูชิง เพราะว่าตอนแรกที่เหล่าคุณชายทั้งหลายไปสู่ขอ เกือบจะถูกคนของจวนองค์หญิงฆ่าตาย

ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงประชาชนธรรมดา

สำหรับพวกเขาแล้วเฟิงหรูชิงสูงส่งไม่อาจเอื้อม กระทั่งไม่แม้แต่จะสนใจ

ใช่แล้ว เฟิงหรูชิงไม่เคยสนใจผู้ชาย นางอ่อนโยนแต่กับผู้หญิงทำให้ผู้หญิงมากมายนับไม่ถ้วนชื่นชอบนางเช่นนี้

คนเหล่านั้นเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเกลียดชังนาง เนื่องจาก...ความบ้าคลั่งของบรรดาหญิงสาวในแคว้นหลิวอวิ๋น ทำให้พวกเขาล้วนเกือบจะสู่ขอภรรยาไม่ได้

จะไม่ให้เกลียดได้อย่างไร?

ถานซวงซวงรู้สึกแค่เพียงตัวเองนั้นดีเด่นถึงได้มีชายมากมายแย่งชิงนาง เสียหลิ่วอวี้เฉินไปก็แค่หลิ่วอวี้เฉินชอบของใหม่เบื่อของเก่าก็เท่านั้น นางไม่เคยคิดว่านางเป็นต้นเหตุ และไม่เคยคิดว่านางเรียกผู้ชายเหล่านั้นว่าแมลงวันไม่ใช่ว่าเป็นการพิสูจน์แล้วว่านางก็คือก้อนอุจจาระที่แมลงวันตอม

“เฟิงหรูชิง” ใบหน้าถานซวงซวงเคร่งขรึม “ข้าไม่สนเจ้าจะใส่ร้ายข้าอย่างไรก็ดี แต่ว่าข้าไม่ยอมให้เจ้าทำให้ชื่อเสียงใดๆ ขางนายท่านรองแปดเปื้อน ลูกของข้าเป็นของนายท่านรอง! ข้ารู้ว่าเจ้าอิจฉาข้ามาตั้งแต่เล็ก”

“เจ้าอิจฉาที่หลิ่วอวี้เฉินชอบข้า ท่านลุงหลิ่วก็เห็นข้าเป็นลูกสาวแท้ๆ ดังนั้นเจ้าจึงลงมือตีข้าแล้วยังทำให้ท่านป้าหลิ่วโกรธจนเป็นลม ดังนั้นด้วยความโกรธหลิ่วอวี้เฉินจึงได้หย่ากับเจ้า”

“และเจ้าก็อิจฉาข้า เจ้าอิจฉาที่ข้าได้เป็นผู้หญิงของนายท่านรองตระกูลมู่ เจ้าเป็นได้แค่เพียงฮูหยินกั๋วซือของแคว้นเล็กๆ แคว้นหนึ่ง แต่เจ้ารู้หรือไม่ ชาติกำเนิดเจ้าดีกว่าข้า พ่อของเจ้าเป็นฝ่าบาทของแคว้นหลิวอวิ๋นรักและปกป้องเจ้าไปเสียทุกเรื่อง ไม่ว่าเจ้าจะรังแกใครอย่างไรเขาก็ไม่เคยลงโทษเจ้า”

“แต่ที่ข้ามีวันนี้ล้วนอาศัยความพยายามของตัวเองปีนขึ้นมาทีละขั้น เฟิงหรูชิงเจ้าปล่อยข้าไปดีหรือไม่? ข้าไม่เคยชอบหลิ่วอวี้เฉินไม่เคยคิดจะแย่งเขากับเจ้า ล้วนเป็นเขาที่คิดไปเองฝ่ายเดียวข้าไม่รู้เรื่อง เจ้าโกรธก็ไปหาเขา ข้าขอร้องเจ้าจริงๆ เจ้าปล่อยข้าไป ข้าจริงใจกับนายท่านรอง ขอร้องเจ้าอย่าเดินทางมาไกลแสนไกลผสมปนเปเข้ามาในจวนเทียนเสินเพื่อทำลายความสุขของข้าอีกเลย...”

สายตาหลัวลี่แฝงด้วยความไม่เข้าใจ

เสี่ยวชิงไม่ใช่คนจวนเทียนเสิน?

แคว้นหลิวอวิ๋น...ที่นี่คุ้นจริงๆ ราวกับเคยได้ยินใครเอ่ยถึงมาก่อน

“อ้อ” เฟิงหรูชิงเข้าใจในทันที “ข้าปล่อยเจ้าไปนานแล้ว”

“...”

“ตั้งแต่ข้าหย่ากับหลิ่วอวี้เฉินและเป็นตอนที่ข้าเดินออกมาจากประตูผี ข้าก็ปล่อยพวกเจ้าไปแล้ว แม้แต่ประกาศก็ยังติดอยู่หน้าประตูเมือง ให้พวกเจ้าอย่ามาข้องแวะกับข้าอีก ถานซวงซวงในเมื่อข้าปล่อยเจ้าไปแล้วเหตุใดเจ้ายังจะมาวุ่นวายกับข้าอีก?”

เดิมทุกคนรู้สึกโกรธเพราะคำพูดของถานซวงซวง

พวกเขาไม่เคยเห็นผู้หญิงที่หน้าด้านไร้ยางอายเช่นนี้ สามีตัวเองไปข้องแวะกับคนอื่นแท้ๆ กลับโยนความรับผิดชอบให้หญิงสาวที่ไม่รู้เรื่องอะไร ยิ่งไปกว่านั้นยังทำลายความสุขของนางครั้งแล้วครั้งเล่า

ทว่าหลังประโยคสุดท้ายของเฟิงหรูชิงเอ่ยจบบรรดาผู้คนที่มุงดูก็ไม่พูดมากอะไรอีก

บางคนเพราะเอาเวลาไปฝึกตบะสมองจึงมีเพียงเส้นเดียว ใช้คำพูดบ้านๆ อธิบายก็คือโง่เขลา

แต่ว่าไม่ใช่ทุกคนจะเป็นเช่นนั้น

เมื่อครู่อนุของตระกูลมู่คนนี้หาเรื่องก่อนแท้ๆ และนางก็เป็นคนเอ่ยปากพูดไร้สาระเรื่องความน้อยเนื้อต่ำใจของตัวเองก่อน

แม่นางผู้นี้ถึงได้พูดถ้อยคำพวกนั้นออกมาภายหลังนาง

ดังนั้น...นี่มันใครไม่ยอมปล่อยใครกันแน่?

เฟิงหรูชิงยักไหล่ยิ้มๆ “อีกอย่าง เรื่องระหว่างเจ้ากับตระกูลหลิ่วพ่อลูกไม่ใช่ข้าพูดเพ้อเจ้อแต่คนของแคว้นหลิวอวิ๋นต่างก็รู้ ข้ายังได้ยินอีกว่าหลังจากที่เจ้ายั่วยวนหลิ่วฟู่ยงแล้วก็ถูกภรรยาของหลิ่วฟู่ยงตีเกือบตาย ดังนั้นข้าเลยอยากจะถามสักคำถาม หลังจากเจ้าไปตระกูลมู่แล้ว มู่หลิงกับมู่ซีสองพ่อลูกก็แบ่งปันเจ้าร่วมกันหรือไม่?”