เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 843
ตอนที่ 843 ข้อสงสัยของเฟิงหรูชิง (2)
หน้าตากู้อีอีเข้มขึ้น หากที่เสี่ยวชิงทายไว้ไม่มีผิดเพี้ยนไปแม้แต่น้อย นั่นก็เป็นการพิสูจน์ให้เห็นว่าตระกูลมู่นี้น่ากลัวเหลือเกิน
โชคดีที่นางไม่ได้แต่งเข้าไป มิเช่นนั้นพอท่านพ่ออายุร้อยปีแล้วไม่แน่ว่านางอาจจะถูกถลกหนังทุบกระดูกก็เป็นได้!
สายตาเฟิงหรูชิงหันไปอีกทาง
ทางนั้นเป็นบ้านตระกูลมู่พอดี
นัยน์ตานางประกายแสงเย็นยะเยือก
“ท่านแม่...”
ชิงหานดึงมือเฟิงหรูชิงแล้วหันไปมองทางหลังเขาจวนฝูจู่
เฟิงหรูชิงไม่พูดอะไร หลังจากนางล่ำลากับกู้อีอีแล้วก็จูงมือชิงหานเดินไปท่ามกลางแสงจันทร์
หลัวลี่จากไปกับตระกูลหลัวแล้ว ฉินเฉินก็เพิ่งกลับไปเมื่อครู่ ตอนนี้เหลือเพียงนางกับชิงหานอีกครั้ง
ไม่รู้เพราะเหตุใดตอนนี้นางจึงคิดถึงกั๋วซือเช่นนี้
ในหัว ในใจ ทั้งหมดล้วนมีแต่ภาพเขา
“ท่านแม่ ข้าหาของที่ร้องเรียกข้าพบแล้ว อยู่บนหลังเขาจวนฝูจู่นั่น”
“รู้ว่าอยู่ที่ไหนก็ง่ายขึ้นแล้ว” เฟิงหรูชิงยิ้มบางๆ “จวนฝูจู่แห่งนี้ไม่ช้าก็เร็วพวกเราต้องได้มาอีก ถึงตอนนั้นข้าจะคิดหาวิธีไปหลังเขานั่นสักครั้ง”
“เจ้าค่ะท่านแม่”
ชิงหานแย้มยิ้มสว่างไสว
ดวงจันทร์ที่เย็นฉ่ำลากเงาของหนึ่งเด็กหนึ่งผู้ใหญ่ให้ทอดยาวก่อนจะค่อยๆ หายไปในความมืดอย่างเงียบเฉียบ
...
กู้อีอีเพิ่งกลับถึงจวนฝูจู่ก็เห็นกู้สื่อนั่งรอนางอยู่แล้ว
ในห้องโถงใหญ่มีของขวัญของตระกูลใหญ่วางเรียงราย
ทว่ากู้อีอีไม่แม้แต่จะมองของขวัญเหล่านั้น กอดกระดาษที่เฟิงหรูชิงเขียนให้นางแน่นแล้วใช้สายตาระแวดระวังจ้องมองกู้สื่อ กลัวว่าเขาจะแย่งของในอ้อมอกของนาง
“อ่ะแฮ่ม” กู้สื่อไอแห้งๆ สองครั้ง “ส่งแม่นางเสี่ยวชิงไปแล้วหรือ? ยังมีอีกเจ้าไม่ต้องตื่นเต้นเช่นนั้นก็แค่กระดาษแผ่นเดียวมิใช่หรือ? แล้วพ่อก็ไม่มีทางแย่งของของเจ้า เด็กดี เจ้าวางของลงก่อนพวกเราสองคนพ่อลูกไม่ได้คุยกันดีๆ นานแล้ว เจ้าดูสิว่าในงานเลี้ยงคืนนี้มีชายที่เจ้าชื่นชอบหรือไม่?”
สายตากู้อีอีงุนงงพร้อมกับส่ายหน้า “ไม่แน่ใจ ไม่ได้สนใจ”
มุมปากกู้สื่อกระตุกสองครั้งอย่างอธิบายไม่ได้
นางหนูนี่เอาความสนใจไปไว้ที่เฟิงหรูชิงทั้งหมดจริงๆ
เสียแรงที่เขาจัดงานเลี้ยงครั้งนี้ขึ้นมาด้วยความยากลำบาก
“ที่จริงข้าคิดว่าคุณชายตระกูลจังนั่นก็ไม่เลวทีเดียว แม้ความสามารถของตระกูลจังจะไม่เท่าไหร่ทว่าคุณชายตระกูลจังนั่นนิสัยอ่อนโยน คนเป็นไม่เลวเลย อ้อ จริงสิ ยังมีคุณชายตระกูลเจ้าก็ใช้ได้ อีอี เจ้าวางของในอ้อมกอดเจ้าลงก่อนพ่อไม่แย่งจริงๆ”
กู้อีอีใช้สายตาสงสัยมองไปยังกู้สื่อ “จริงหรือ?”
“จริง”
อย่างไรเขาก็เป็นนายท่านจวนเทียนเสิน จะไปแย่งของของลูกสาวตัวเองได้อย่างไร?
อีกอย่างนั่นก็เป็นแค่กระดาษแผ่นเดียวมีอะไรน่าแย่งกัน?
“อ้อ งั้นก็ได้” กู้อีอีถอนหายใจเบาๆ
นางแย่งของรักของท่านพ่อตั้งมากมายขนาดนั้น นางคิดว่าครั้งนี้จะถึงคราวที่ท่านพ่อจะแย่งของนางบ้างเสียแล้ว
กู้สื่อเห็นสีหน้าผ่อนคลายของกู้อีอีคิ้วของเขาก็กระตุก
บรรพบุรุษตัวน้อยของเขาเห็นเขาเป็นคนแย่งของคนอื่นจริงๆ น่ะหรือ?
กู้อีอีวางใจลงไม่กอดกระดาษแน่นอีก นางวางลงบนโต๊ะด้านข้างด้วยความระมัดระวังและจงใจให้ห่างจากกู้สื่อ
แล้วจึงเดินไปข้างกายกู้สื่อ
กู้อีอียิ่งทำเช่นนี้กู้สื่อก็ยิ่งอยากรู้ว่าเฟิงหรูชิงเขียนอะไรให้นาง
ดังนั้นจึงอาศัยตอนที่กู้อีอีไม่ทันสังเกต เขารีบก้าวออกไปหยิบเอากระดาษบนโต๊ะมาไว้ในมือ