เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 816

ตอนที่ 816 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (5)

เจ้าอยากเป็นคนดี เช่นนั้นเจ้าก็เอาของของตัวเองยกให้ไปสิ

ทำไมต้องให้หลัวลี่ทำตัวเป็นคนดีด้วย

หลอกใช้หลัวลี่จนได้รับชื่อเสียง กลับทำร้ายนาง ไม่คิดคำนึงว่านางเจ็บช้ำน้ำใจหรือเปล่า

หลัวเฟยสีหน้าแข็งขืน

เขารู้แต่ว่าทุกครั้งที่เขาซื้อของให้หลัวลี่ ขอเพียงนางออกไปเที่ยวนอกบ้านรอบหนึ่งกลับมาของก็จะหายไปแล้ว

มีครั้งหนึ่งกระทั่งของดูต่างหน้าของแม่หลัวลี่ยังเกือบถูกคนชิงไป ซ้ำยังให้เขาช่วยชิงกลับมาด้วย

แต่หลัวลี่ไม่เคยบอกเขามาก่อน เรื่องนี้ฉินเฟยเอ๋อร์ก็เกี่ยวข้องด้วยแล้วหรือ

เช่นนั้นเขาจะรู้ได้อย่างไร

“ลี่เอ๋อร์ เจ้า...ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลย หากบอกพ่อ ก็ไม่ต้องเป็นเช่นนี้”

เฟิงหรูชิงหัวเราะเย็นชา “หากเป็นเสด็จพ่อข้า เขารับรู้ทุกอย่างแล้วจะไม่ย้อนถามข้า เขาเพียงแค่ปวดใจ โมโหและยินดี ยินดีที่ข้าเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา โมโหที่มีคนทำร้ายข้า ไม่เหมือนท่าน ทั้งๆ ที่ข้าบอกท่านแล้วว่านางว่าเจ็บช้ำใจ การตอบสนองแรกของท่านกลับย้อนมาถามนางอย่างงั้นหรือ”

“ดังนั้นท่านไม่คู่ควรเป็นพ่อหลัวลี่!”

หลัวเฟยสีหน้าไม่น่าชมขึ้นทุกๆ เขากำหมัดแน่น โทสะพลุกพล่านเทียมฟ้ามองฉินเสี่ยวเย่ว์

ฉินเสี่ยวเย่ว์หน้าเปลี่ยนสี เม้นปากแน่น ดวงตาอำมหิตดุร้ายจ้องเขม็งที่เฟิงหรูชิง

นางเด็กนี่ปากมากทำไมกัน คนพวกนี้เห็นนางได้ดีไม่ได้ใช่หรือไม่

โดยเฉพาะหลัวลี่นี่กินในเรือนขี้บนหลังคานั่น อย่างไรนางก็เป็นแม่เลี้ยงของอีกฝ่าย เฟยเอ๋อร์ก็เป็นสหายสนิทนางมาหลายปี หลัวลี่กลับทนให้ผู้อื่นเอ่ยวาจาเหลวไหลได้

“เสี่ยวชิง”

หลัวลี่เผยยิ้ม

นี่เป็นครั้งแรกหลังจากหลัวลี่ถูกน้ำร้อนลวกแล้วยิ้มต่อหน้าหลัวเฟยได้เบิกบานเช่นนี้

ทว่ารอยยิ้มนั้นดันเป็นของผู้อื่นเสียได้

“ขอบคุณเจ้า...” นางเดินมาอยู่ตรงหน้าเฟิงหรูชิง กุมมืออีกฝ่ายไว้

ในโลกนี้นอกจากท่านย่าและเจ้าจิ้งจอกน้อยแล้ว เสี่ยวชิงคือคนแรกที่ปกป้องนอกโดยไม่สนสถานการณ์

ความอบอุ่นนี้สลักอยู่ในใจนาง

“พวกเราไปเถอะ”

เฟิงหรูชิงยิ้มจางๆ ลูบหัวหลัวลี่ น้ำเสียงเป็นมิตร

“ได้ เสี่ยวชิง พ่อเจ้ายังขาดลูกสาวอยู่หรือไม่ ให้ข้าเป็นลูกสาวเขาได้หรือเปล่า ข้าว่านอนสอนง่าย จริงๆ นะ”

“ได้ ข้าจะบอกท่านพ่อ พวกเขาชอบเด็กผู้หญิง เจ้าเชื่อฟังเช่นนี้ ต้องรับแน่นอน”

...

หลัวเฟยหน้าบึ้งตึง

เด็กคนนี้ไม่ต้องการเขาแล้วจริงๆ ใช่หรือไม่

ต่อหน้าเขาบอกว่าอยากเป็นลูกสาวคนอื่น คิดว่าเขาตายไปแล้วหรืออย่างไร

“หลัวลี่...” หัวใจหลัวเฟยเต็มไปด้วยความสำนึกเสียใจ ขณะที่กำลังจะเอ่ยว่า เสียงแหลมสูงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

“ฝูจู่อย่างข้าได้ยินว่า เมื่อครู่มีคนทำร้ายคนในจวนฝูจู่ข้าหรือ คืนนี้เป็นงานวันเกิดลูกสาวข้า ใครไม่ไว้หน้ากล้าลงมือทำร้ายคนกัน”

ไม่ไกลออกไป ก็สื่อนำองครักษ์เดินเข้ามา ทำให้เฟิงหรูชิงและหลัวลี่ที่กำลังจากไปต้องหยุดชะงัก

องรักษ์จำนวนนับไม่ถ้วนถาโถมเข้ามาล้อมคนทั้งหมดไว้โดยไม่ให้เล็ดลอดออกไปได้

ฉินเฉินยืนเงียบข้างกายเฟิงหรูชิง กวาดสายตาเย็นชามององครักษ์ทั้งหลายในที่นี้ นัยน์ตาเย็นเยียบ

“ท่านฝูจู่ ผู้หญิงคนนั้น ทำร้ายข้าอย่างไร้เหตุผล!”

บุรุษวัยกลางคนที่ถูกเฟิงหรูชิงผลักกระแทกพื้นเมื่อครู่กุมศีรษะเจ็บปวด ถลึงตาด้วยความเดือดดาลมองเฟิงหรูชิง

ในจวนฝูจู่ ไม่มีใครกล้าลงมือ ดังนั้นต่อให้เขาถูกกระทำก็ไม่กล้าตอบโต้ ได้แต่รีบฟ้องฝูจู่เท่านั้น