เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 789
ตอนที่ 789 ในที่สุดพี่สาวก็ได้พบน้องชาย (6)
ที่หลัวลี่คิดไม่ถึงก็คือ ฉินเฉินที่เย็นชาก็มียามที่อบอุ่นเช่นกัน
“เฉินเอ๋อร์ เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ เจ้าอยู่ที่นี่เพื่ออะไรกันแน่”
เฟิงหรูชิงตื่นเต้น จับมือฉินเฉินไว้ถามเสียงขรึม
ฉินเฉินยิ้มตอบ “ก็เพราะว่าข้าอยากแข็งแกร่ง แข็งแกร่งถึงขั้นไม่มีใครกล้าทำร้ายเจ้าอย่างอาจหาญ”
เขาไม่ยอมให้ใครทำร้ายนางทั้งนั้น
ซ้ำไม่ยอมให้ใครแย่งความสุขของนางไป!
เพราะนางคือญาติสนิทที่สุดของเขาในโลกนี้!
“ชิงชิง เชื่อข้านะ ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆ ไม่มีใครทำร้ายข้า” ฉินเฉินกลับเป็นฝ่ายจับมือเฟิงหรูชิงไว้แน่น
เฟิงหรูชิงจ้องมองเขาสักพัก “ข้าไม่อยู่ข้างกายเจ้า เจ้าก็ฝึกได้หรือ”
“อืม”
ดังนั้นข้าถึงมีพลังที่จะปกป้องเจ้าได้
ไม่ใช่เพื่อความปลอดภัยของเจ้าเท่านั้น ยังทำเพื่อทุกสิ่งที่เจ้าต้องการด้วย!
“ได้ ครั้งนี้ข้าจะเชื่อเจ้า เจ้าอยู่ที่จวนเทียนเสิน อย่างนั้นข้าก็จะอยู่ด้วย ไม่ว่าเรื่องอะไร ข้าก็จะร่วมเผชิญไปกับเจ้า”
ฉินเฉินมีเรื่องที่อยากทำ
เช่นนั้นนางก็มอบความไว้ใจกับอิสระให้เขา
นางไม่ขวางเขา แต่จะทำทุกอย่างเพื่อช่วยเหลือเขา
หลัวลี่ยืนอยู่ระหว่างคนทั้งสอง ในสถานการณ์แบบนี้ นางรู้สึกว่าเข้าไปรบกวนคงไม่ดี คิดล่าถอยออกไปเงียบๆ
ขณะที่นางกำลังจะถอยไป เฟิงหรูชิงก็เรียกนาง
“วันนี้ ขอบใจเจ้ามาก...”
หลัวลี่หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มร่า “ไม่ ข้าสมควรขอบคุณท่านมากกว่า ข้าก็แค่ช่วยพาเขาออกมาเท่านั้น แต่ท่านช่วยชีวิตข้าและท่านย่า”
“ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ต้องขอบคุณเจ้า วันนี้ข้ายังไม่อาจเข้าใกล้ตระกูลฉินได้ ดีที่เจ้าช่วยข้า” เฟิงหรูชิงหันกลับไปมองฉินเฉิน “เฉินเอ๋อร์ คราวหน้าหากเจ้ามาหาข้า ก็มากับหลัวลี่”
ฉินเฉินอึ้งไป บางทีเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเฟิงหรูชิงทำเช่นนี้
เฟิงหรูชิงกุมมือเขาไว้แน่นๆ
นางไม่อาจบอกฉินเฉินได้ว่า เขาอาจเป็นน้องชายแท้ๆ ของนาง
เรื่องนี้เป็นการคาดเดาของนางกับจิ่วหมิง เป็นจริงหรือไม่ยังไม่อาจมั่นใจได้ ไม่อาจมอบความหวังให้ฉินเฉินมากเกินไป
ดังนั้นนางต้องเริ่มลงมือจากตระกูลฉิน ถึงจะสืบทุกอย่างได้ ไม่ปล่อยให้คนตระกูลฉินรู้ความสัมพันธ์ของนางกับฉินเฉินชั่วคราว...
“เฉินเอ๋อร์” เฟิงหรูชิงเรียกเขาอีกครั้ง
ฉินเฉินเม้มปาก
ไม่ว่าคำขอใดๆ ของเฟิงหรูชิง เขาไม่มีทางปฏิเสธได้
“ได้ ข้ารับปากเจ้า ข้าจะมาหาเจ้าพร้อมนาง”
หลัวลี่รู้สึกดียิ่ง ความหมายของเสี่ยวชิงก็คือ ต่อไปนางก็จะมาหาอีกฝ่ายได้บ่อยๆ แล้วใช่หรือไม่
“อีกอย่าง...” เฟิงหรูชิงชะงักเล็กน้อย ยื่นมือไปหาฉินเฉิน “เอาปิ่นปักผมคืนข้า”
ฉินเฉิน “...”
“ข้ารู้ว่าเจ้าเอาไป ปิ่นปักผมอันนั้น เป็นของที่ซู่อีให้หนานเสียนมอบมันกับข้า เป็นคู่กัน ดังนั้นเจ้าเอาปิ่นปักผมคืนมา หากเจ้าต้องการละก็ ข้าจะมอบของอย่างอื่นให้เจ้าแทน”
ความจริงเฟิงหรูชิงก็ไม่รู้ชัดว่า ปิ่นปักผมนี้มาจากหงส์ขาว ตอนนั้นหงส์ขาวชิงมาจากยอดฝีมือมนุษย์คนหนึ่ง สุดท้ายถูกหนานเสียนชิงมา นำมันพร้อมสมบัติอื่นมอบให้กับเฟิงหรูชิง
ผลคือ...
หนานเสียนยังบอกนางว่า เป็นของขวัญพบหน้าที่แม่ของเขามอบให้
จนมาถึงวันนี้ เฟิงหรูชิงยังไม่รู้ว่าปิ่นปักผมนี่มาจากหงส์ขาว
ฉินเฉินขมวดคิ้ว “เจ้าไม่เคยใช้ปิ่นปักผมอื่น มีก็แต่ปิ่นหยกนี้ที่เจ้าเคยใช้”
“ฉินเอ๋อร์” เฟิงหรูชิงสีหน้าอับจนหนทาง
สุดท้ายฉินเฉินก็วางปิ่นปักผมไว้ในมือเฟิงหรูชิงอย่างเสียดาย
เฟิงหรูชิงเผยยิ้ม
หลัวลี่ที่อยู่นด้านข้างเกิดความงุนงงในตอนแรก เปลี่ยนมาเป็นแปลกใจ สุดท้ายค่อยเปลี่ยนเป็นตื่นตะลึง
เดี๋ยวก่อน
เมื่อครู่นางได้ยินว่าอะไรนะ
หนานเสียนหรือ