เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 753
ตอนที่ 753 วางยาพิษลูกเต่าพวกนั้นให้ตาย (4)
คนในโลกล้วนรู้ว่าคุณชายหนานเสียนตระกูลมู่กตัญญูยิ่งนักเชื่อฟังคำของมู่หลิง ไม่เพียงรูปงามไร้ผู้ใดเทียบเทียม แม้แต่พรสวรรค์ยังแข็งแกร่งยิ่ง
“อื้อ”
มู่หลิงพูดถึงเขาดีเช่นนี้ย่อมไม่ใช่เพื่อเขา เป็นเพื่อประกาศให้คนทั้งโลกรู้ว่าขอเพียงมู่หลิงหาหญิงสาวให้เขา เขาก็จะต้องรับเอาไว้อย่างเชื่อฟัง
เช่นนี้แล้ว...
เขาควรจะกลับไปนำมู่หลิงแขวนไว้บนกำแพงเมืองแล้วเฆี่ยนร้อยทีเพื่อเป็นการแสดงว่าเขาไม่กตัญญูหรือไม่?
“คุณชายหนานเสียน...” ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นเห็นสีหน้านิ่งเงียบไปของหนานเสียนในใจก็ยิ่งอยู่ไม่เป็นสุข
หนานเสียนค่อยๆ เรียกสติกลับมา “ท่านแม่ของข้าชอบชิงเอ๋อร์มาก”
“...”
คำพูดของคุณชายหนานเสียนหมายความว่าอย่างไร?
“ไม่ว่าท่านแม่ของข้าจะชอบนางหรือไม่ นางล้วนเป็นคนเดียวที่ข้ายอมรับ”
ความหมายก็คือไม่ว่าใครก็ไม่อาจแทรกแซงการตัดสินใจของเขาได้
ประโยคแรกเขาบอกกับผู้อาวุโสเหลยอวิ๋น ในครอบครัวของเขามีคนที่ยอมรับชิงเอ๋อร์
คนเดียวที่ยอมรับนางไม่ได้ก็แค่มู่หลิงเท่านั้น!
แน่นอนหากเป็นเมื่อก่อนหนานเสียนไม่มีทางพูดกับผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นมากมายเช่นนี้ พูดแค่การตัดสินใจสุดท้ายก็พอแล้ว
ทว่าผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นในตอนนี้เป็นตัวแทนของน่าหลานเยียน
เขาจะทำให้น่าหลานเยียนรู้ ชิงเอ๋อร์แต่งกับเขาจะไม่มีวันได้รับความอยุติธรรมใด!
หนานเสียนไม่พูดมากอีก
เขาปิดประตูให้เฟิงหรูชิงแล้วเดินผ่านผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นไป
ชุดขาวของชายหนุ่มภายใต้แสงจันทร์ปกคลุมดูเย็นยะเยือกยิ่งขึ้น ร่างที่ราวกับเทพเซียนเดินห่างออกไปเรื่อยๆ ค่อยๆ หายลับไปในความมืด
ราวกับไม่เคยมาเยือนมาก่อน...
...
วันรุ่งขึ้น
ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเช้าหญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้น
นางบิดขี้เกียจแล้วลุกจากเตียง
หลายวันมานี้นางนอนน้อยจริงๆ แม้จะมีการฟื้นฟูจากเทียนหลิงกั่วแต่ก็ไม่สดชื่นเหมือนเมื่อคืน
“อาจเป็นเพราะข้าคิดถึงกั๋วซือมากเกินไป เมื่อคืนจึงได้ฝันเห็นเขา...”
นางรู้สึกว่าเมื่อคืนเหมือนมีคนมา
ทว่าในจวนเฟิงอวิ๋นก็ไม่มีเสียงใดๆ คิดดูแล้วนางคงคิดมากไปเอง
บางทีอาจเป็นเพราะนางคิดถึงกั๋วซือมากเกินไปจึงได้ฝันว่าเขามาหา
“รอข้าหาเฉินเอ๋อร์พบเสียก่อน ข้าก็จะได้กลับไปหากั๋วซือ”
เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง
ในจวนเทียนเสินนั่นไม่ได้มีแค่ฉินเฉิน ยังมี...ตระกูลมู่!
หากนางมีโอกาสอยากจะเห็นเสียจริง ผู้หญิงที่บีบซู่อีให้ไป ทำร้ายหนานเสียนสองแม่ลูกมากมายเช่นนี้เป็นใครกันแน่!
“องค์หญิง”
หลิวลี่ยกน้ำล้างหน้าล้างตาเข้ามาจากนอกประตู
นางนำกะละมังวางไว้บนโต๊ะแล้วเดินไปตรงหน้าเฟิงหรูชิง
“องค์หญิง...คุณชายจิ่วหมิงแห่งหอแห่งแรกมาแล้วเพคะ”
เฟิงหรูชิงชะงัก “จิ่วหมิง? เขามาได้อย่างไร? หากไม่มีเรื่องอะไรเขาไม่มีทางมาหาข้า หลิวลี่เจ้าไปบอกให้เขารอเดี๋ยวข้าล้างหน้าหวีผมเสร็จแล้วจะไปหาเขา”
“เพคะองค์หญิง”
หลิวลี่ย่อตัวทำความเคารพเสร็จก็ถอยออกไป
...
จวนเฟิงอวิ๋น
ลานภายในจวน
จิ่วหมิงมือไพล่หลังข้างหนึ่งยืนอยู่ในศาลาหินตรงกลาง
มุมปากของเขามีรอยยิ้มบางๆ ดวงตากลับจ้องมองหญิงสาวที่เดินมาไม่ไกลไม่ละสายตา
“นางหนูเจ้าออกมาโดยไม่พูดไม่จาสักคำทำให้ข้าต้องตามหา”
นางหนูคนนี้อย่างไรเสียพวกเขาเคยผ่านการต่อสู้ในป่าสัตว์วิเศษมา ตอนนี้นางออกมากลับไม่พูดไม่จาสักคำ แม้แต่จะทักทายสักคำก็ไม่มีหายตัวไปดื้อๆ
หากเขาไม่มาหานาง ไม่รู้จริงๆ ว่านางจะไปหาเขาเองสักครั้งหรือไม่
“จิ่วหมิงเจ้ามาหาข้า...แคว้นหลิวอวิ๋นเกิดเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ? หรือว่าอาหารบำรุงของหอแห่งแรกเกิดปัญหา?” เฟิงหรูชิงเดินเข้ากลางศาลาหินแล้วจึงหยุดลง