เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 765

ตอนที่ 765 ตระกูลฉินแห่งจวนเทียนเสิน (2)

“ไปเถอะ”

ฉินเฟยเอ๋อร์ถอนหายใจ เดินลงจากบันได

จนกระทั่งนางเดินผ่านเฟิงหรูชิง นางยังไม่ทันสังเกตถึงอีกฝ่ายเลย

เฟิงหรูชิงมองฉินเฟยเอ๋อร์ด้วยสายตาครุ่นคิด

ก็เหมือนอย่างที่หลัวลี่บอก...ตระกูลฉินดีกับเฉินเอ๋อร์หรือ

ไม่ว่าเพราะอะไร นางกลับวางใจไม่ได้ ต้องเห็นเขาด้วยตาถึงจะวางใจ

นางมองไปที่ประตูใหญ่ตระกูลฉินอย่างครุ่นคิด หมุนตัวเดินไปยังโรงเตี๊ยมที่อยู่ใกล้ๆ

...

ส่วนลึกในจวน

ภายในเรือนด้านหลังจวนตระกูลมู่ เฉินชิงเยียนนั่งอยู่บนเก้าอี้หิน เเววตาฉงนมองชายที่อยู่ตรงหน้า

“หานเฟิง เป็นอย่างไรบ้าง พบร่องรอยหมอเทวดาของหอแห่งแรกหรือไม่”

ชายชุดสีดำตอบอย่างพินอบพิเทา “ฮูหยินน้อย บ่าวไปสืบค้นอยู่ที่หอแห่งแรกอยู่นาน แต่ไม่เคยพบหมอเทวดาปรากฎกาย แต่ว่าบ่าวสืบข่าวได้อย่างหนึ่งคือ หมอเทวดาผู้นั้นลักษณะคล้ายแม่นางที่ยังไม่แต่งงาน ชื่อว่าหมอเทวดาชิงเสียน”

ตอนที่ไม่ใคร คนเหล่านี้ของตระกูลมู่เรียกนางว่าฮูหยินน้อย

ตอนนั้นยามที่ฮูหยินซู่อียังอยู่ ไม่มือเติบเท่าชิงเยียนฮูหยิน ไม่เพียงให้เงินเดือนจำนวนมาก ซ้ำทุกๆ เดือนยังได้รับยาวิเศษจำนวนไม่น้อย นี่ล้วนป็นสิ่งที่ซู่อีฮูหยินไม่เคยมอบให้พวกเขา

ดังนั้นเมื่อเทียบกันแล้ว พวกเขายินดีรับใช้ชิงเยียนฮูหยินมากกว่า

แต่มีบางคนไม่เคยคิดเลยว่า ต่อให้ตระกูลมู่มียาวิเศษมากมายขนาดไหน ก็ต้องแบ่งอย่างเหมาะสม หากมอบให้มากเกินไป ต้องมีสักวันที่ได้รับยาวิเศษมาไม่พอแจกจ่าย

“ชิงเสียนหรือ” เฉินชิงเยียนหัวเราะเบาๆ ยกยิ้มมุมปาก “ชื่อนี้ฟังแล้วสบายดีนัก นางมีชื่อเรียกธรรมดา เกรงว่าคงไม่อยากให้คนรบกวน คงอยากเป็นที่อยู่อย่างสงบสบายเท่านั้น”

“เช่นนั้น...ฮูหยินน้อย...”

“เอาล่ะ ไม่ต้องพูดมากไปกว่านี้แล้ว ตอนที่เจ้าไปรายงานพี่หลิงก็บอกว่าไม่พบอะไรเท่านั้นพอ หากเขารู้ว่าหมอเทวดาชิงเสียนเป็นสตรี จะต้องแย่งชิงมาเพื่อหนานเสียนแน่ หากหนานเสียนกลับมาแล้ว...พวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้ายังจะสุขสบายอย่างนี้อีกหรือไม่”

หานเฟิงสั่นสะท้านไปทั่วร่าง

ตอนที่ซู่อียังอยู่ เข้มงวดกับคนตระกูลมู่มาก นางคล้ายกับปีศาจ ไม่ยอมให้ทำผิดอะไรอีกสักน้อย

หากหนานเสียนกลับมา...ก็อาจจะเป็นเช่นนั้นเช่นกัน

พวกเขาใช้ชีวิตสุขสบายจนชินแล้ว จะกลับไปฝึกแทบเป็นแทบตายเหมือนเมื่อก่อน กระทั่งยาวิเศษก็ไม่ยอมให้มากขึ้น

“ฮูหยินน้อย บ่าวรู้แล้วว่าควรทำอย่างไร”

หานเฟิงสีหน้าหนักใจ

“เจ้าไปเถอะ เรื่องภายหน้าข้าจัดการเอง” เฉินชิงเยียนลุกขึ้นช้าๆ สาวเท้าไปเรือนหลัง

ในเรือนหลัง มีเสียงหัวเราะเขินอายดังมาไกลๆ

หลังจากได้ฟังเสียงนี้ เฉินชิงเยียนเดินช้าลงโดยไม่รู้ตัว เรียวคิ้วเลิกขึ้นน้อยๆ แววตาทอประกายไม่ยินยอม

ไม่ไกลออกไป สีหน้าอำมหิตยิ้มร้าย มือไล้ไปบนตัวของคนในอ้อมอก

“นายน้อย” สาวงามชดช้อยรีบคว้ามือมู่ซีไว้ แววตาออดอ้อน “ที่นี่มีคนมากมาย ไม่สู้พวกเรากลับห้อง...”

เสี้ยวนาทีรอยยิ้มของมู่ซีมลายหายวับไป เขาผลักหญิงงามในอ้อมอกโดยไม่ถนอมล้มลงกับพื้นในคราเดียว

“เจ้าเป็นอนุ ข้าต้องการเจ้าตอนไหน เจ้าจะต้องปรนนิบัติข้าตอนนั้น เจ้ามีฐานะตัดสินใจให้ข้าตั้งแต่เมื่อไรกัน”

เสียงของเขาเคร่งขรึม สาวงามรีบลุกขึ้นมา คุกเข่าตรงหน้ามู่ซี