เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 748
ตอนที่ 748 การดวลกันของดอกบัวสีขาวสองดอก (9)
คิดได้ดังนั้นสีหน้าของถานซวงซวงก็ดีขึ้นมาไม่น้อย มุมปากของนางมีรอยยิ้มเย็นไม่หนีอีกแล้ว
รอนางคลอดลูกชายให้มู่หลิงแล้วจะต้องมีเกียรติเพราะลูกแน่!
ถึงตอนนั้นเฉินชิงเยียนก็หญิงวัยกลางคนแล้ว ช้าเร็วก็ต้องถูกนางกดขี่!
หันอี้กลัวชิงเยียนฮูหยินเห็นถานซวงซวงแล้วเสียใจจึงลากนางออกไป
ทั้งลานเหลือเพียงมู่หลิงกับเฉินชิงเยียน
“ชิงเยียนข้าไม่มีทางเอาถานซวงซวงไว้ รอนางคลอดลูกแล้วข้าจะเอาลูกมาให้เจ้าเลี้ยงดูดีหรือไม่?”
เฉินชิงเยียนหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า
สุดท้าย...มู่หลิงก็ยังจะเก็บลูกคนนี้ไว้
แล้วยังวางแผนจะเอาลูกมาไว้ตรงหน้านาง!
เขาไม่กังวลเลยหรือว่าการกระทำของเขาจะทิ่มแทงใจนาง?
นางจะรับลูกของหญิงอื่นได้อย่างไร?
“ท่านพี่หลิงข้าเหนื่อยแล้ว ข้าจะไปพักผ่อนสักครู่...”
นางยิ้มขมขื่นค่อยๆ หมุนตัวผลักมือมู่หลิงออก
ตอนที่หมุนตัวเฉินชิงเยียนก็เห็นว่าบนม้านั่งหินที่อยู่ไม่ไกลออกไปมีชายป่วยคนหนึ่งนั่งอยู่
ในมือชายหนุ่มถือหนังสืออยู่เล่มหนึ่งสายตาเย็นชากลับมามองทางนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ ทำให้ร่างของเฉินชิงเยียนแข็งทื่อขึ้นมากะทันหัน
มู่ชิงอิ้น!
เหตุใดเขาจึงมาอยู่ที่นี่ได้!
เขามานานแค่ไหนแล้ว? แล้วเห็นอะไรบ้าง?
สีหน้าเฉินชิงเยียนดูไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง กำหมัดแน่นนัยน์ตาตื่นตระหนกอย่างชัดเจน
“น้องรอง!” มู่หลิงเห็นมู่ชิงอิ้นก็ขมวดคิ้วบางๆ “เมื่อครู่พี่สะใภ้ของเจ้าโดนรังแกเหตุใดเจ้าจึงไม่มาช่วยนาง?”
มุมปากมู่ชิงอิ้นยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนกับยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้ม “ข้าเคยพูดหลายครั้งแล้ว เป็นเพียงอนุคนหนึ่งเท่านั้นไม่ใช่พี่สะใภ้ของข้า อีกอย่างข้าเห็นว่านางร้ายกาจยิ่งนักไม่ต้องให้ข้าช่วย...”
คำพูดของเขารู้เรื่องราวทั้งหมดทำให้เฉินชิงเยียนหน้าซีดขึ้นไปอีก
เป็นอย่างที่คิด...ที่นางทำกับถานซวงซวงมู่ชิงอิ้นเห็นหมดแล้ว!
และเขาก็รู้ด้วยว่านางจงใจใส่ร้ายถานซวงซวง!
“ท่านพี่หลิงข้าเหนื่อยแล้ว พวกเราไปพักผ่อนกันดีหรือไม่?”
นางเม้มปากเอ่ยถามด้วยน้ำแรงอ่อนโรย
หัวใจมู่หลิงเจ็บอย่างประหลาด โอบกอดไหล่ของเฉินชิงเยียนเบาๆ
“ได้ ข้าจะพาเจ้ากลับไปพักผ่อนที่ห้อง”
มู่ชิงอิ้นนั่งสงบนิ่งอยู่บนม้านั่งหินดังเดิม
บนใบหน้าของเขาซีดขาวอ่อนแอเพราะอาการป่วย จ้องมองไปทางที่มู่หลิงกับเฉินชิงเยียนจากไป
สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาและไม่ได้ขัดขวางไม่ให้พวกเขาจากไป
เพราะว่าเขารู้ดี...แม้เขาจะพูดออกไปแล้วพี่ชายของเขาคนนี้...ก็ไม่มีวันเชื่อ!
เขาไม่มีทางเชื่อว่าคนที่นอนหมอนข้างเขาเป็นผู้หญิงที่โหดร้าย และเขาก็ไม่มีทางเชื่อว่าพี่สะใภ้ถูกผู้หญิงคนนี้บีบให้ไป!
ในเมื่อเขาไม่เชื่อ เช่นนั้นเขาจะเปลืองแรงทำไปทำไม?
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง แม่นางที่ชื่อถานซวงซวงนั่นก็เป็นคนโลภมากคนหนึ่ง
ก็ให้พวกนางต่อสู้กันเองก็ดีเหมือนกัน
...
มู่หลิงกับเฉินชิงเยียนไม่ได้เจอกันมาระยะหนึ่งแล้ว ทันทีที่กลับถึงห้องก็ควบคุมเอาไว้ไม่อยู่
ไม่นานมู่หลิงก็พบว่าเฉินชิงเยียนอยู่ตรงหน้าเขาแท้ๆ
ในใจของเขาก็ร้อนรุ่มจนยากที่จะทน
ทว่าเขากลับไม่มีความรู้สึกใดๆ
ลองอยู่หลายครั้งก็ไม่สำเร็จเช่นเดิม ความตื่นตระหนกค่อยๆ ปรากฏในแววตามู่หลิงหน้าก็เปลี่ยนสีไป “เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร...” นึกไม่ถึงว่าเขาจะไม่อาจทำเรื่องอย่างนั้นได้แล้ว!
สำหรับผู้ชายแล้วนี่เป็นการดูหมิ่น โดยเฉพาะต่อหน้าหญิงสาวอันเป็นที่รักแล้วด้วย มันก็ยิ่งเกินที่จะทน!
ทันใดนั้นมู่หลิงก็นึกถึงก่อนหน้านี้ที่ทำเรื่องอย่างนั้นกับถานซวงซวง...หรือว่า...เป็นเพราะหักโหมเกินไปจึงทำให้เขาไม่อาจทำเรื่องอย่างนั้นได้?