เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 694

ตอนที่ 694 ฉินเฉินคือน้องชายแท้ๆ ของนางหรือ (4)

เฟิงหรูชิงเก็บของที่เพิ่งได้มา เดินออกจากห้องเก็บของ นางโบกมือให้จิ่วหมิงจากด้านหลัง จากไปโดยไม่หันกลับมา

วินาทีที่นางออกจากหอแห่งแรก สีหน้านางขรึมลง เงยหน้ามองแผ่นฟ้าว่างเปล่าด้วยสายตาสงสัย

เฉินเอ๋อร์

ข้าจะต้องไปหาเจ้า!

ไม่ว่าต้องเสียค่าตอบแทนใดบ้างก็ตาม!

หากเจ้าปลอดภัยก็แล้วไป แต่หากเจ้าบาดเจ็บสักเล็กน้อย จวนเทียนเสินจะต้องอยู่ไม่เป็นสุข! ไม่มีวันสงบแน่!

เฟิงหรูชิงค่อยระบายลมหายใจ หมุนกายเดินไปตามท้องถนน

จู่ๆ ก็มีสายลมคลั่งกระแสหนึ่งพุ่งมาจากทิศไม่ไกลออกไป เฟิงหรูชิงเงยหน้ามอง เห็นแม่นางตัวอ้วนหนักราวๆ หนึ่งร้อยสามสิบกว่าชั่งโถมเข้าหา

สมองของเฟิงหรูชิงขาวโพลน นางเตะขาออกไปโดยไม่ยั้งคิด

ตุบ!

แม่นางตัวอ้วนไม่ทันป้องกันถูกเตะกลิ้งไปหลายตลบค่อยหยุดลง

ถังอิ่นที่ติดตามอยู่ด้านหลังแม่นางตัวอ้วนตะลึงงัน รู้สึกโชคดีในใจ ดีที่เมื่อครู่นี้วิ่งไม่ทันกู้อีอี ไม่มีโอกาสโผเข้าหาเฟิงหรูชิง ถึงได้หลบเภทภัยครั้งนี้ได้

“เจ้าเป็นใคร” เฟิงหรูชิงมองแม่นางบนพื้นถามขึ้นเสียงเย็น

ถึงนางไม่มีปฏิกิริยาตามสัญชาติญาณต่อแม่นางที่โผเข้ามาผู้นี้ แต่ก็จำกัดไว้กับคนสนิท หากเป็นคนไม่รู้จักพุ่งเข้ามา นางย่อมไม่ยอมให้เข้าใกล้

กู้อีอีตะลึง เหม่อลอยมองเฟิงหรูชิง

“เจ้า เจ้าลืมข้าแล้วหรือ”

ครึ่งปีที่ผ่านมาเฟิงหรูชิงเอาแต่กักตัวฝึกวิชา ออกมาข้างนอกน้อยมาก แต่นางมักไปหาอีกฝ่ายพร้อมกับถังอิ่นที่จวนองค์หญิงอยู่เสมอ

ถึงไม่ได้เคยได้พบเฟิงหรูชิงเลย แต่ก็ยังไม่ลืมอีกฝ่าย

ผลคือเวลาเพิ่งผ่านไปครึ่งปี เฟิงหรูชิงลืมนางเสียได้!

“ข้ารู้จักเจ้าหรือ”

แม่นางผู้นี้ไม่คุ้นหน้าเลย นางไม่คลับคล้ายคลับคลาสักนิด

อีกอย่างคนอ้วนที่นางรู้จักในตอนนี้มีคนเดียว นั่นก็คือ กู้อีอีหรือ?

เฟิงหรูชิงฉุกคิดอะไรบางอย่างได้

นางพบกู้อีอีเมื่อครึ่งปีก่อน เวลาผ่านไปครึ่งปีแล้ว กู้อีอีต้องไม่ใช่คนอ้วนหนักสองร้อยหีบชั่งอีกแล้ว ดังนั้นยามนี้มีแต่กู้อีอีเท่านั้นที่เป็นแม่นางตรงหน้า

“ข้าคือกู้อีอี! ที่ตอนนั้นหนักสองร้อยห้าสิบ!” กู้อีอีลุกขึ้นมาด้วยความน้อยใจ “ข้าจำเจ้ามาตั้งนาน ทำไมเจ้าลืมข้าแล้วล่ะ”

“...”

แม่นางพูดจากันดีๆ ก็ได้ ทำไมต้องว่าตัวเองเป็นสองร้อยห้าสิบ[footnoteRef:1]ด้วยเล่า [1: สองร้อยห้าสิบ หมายถึง คนโง่]

“อาหารบำรุสุขภาพที่เจ้าให้ข้าใช้ได้ผล” กู้อีอียิ้มตาหยี “เวลาครึ่งปีมานี้ข้าผอมลงไปตั้งเยอะ คราวหน้ากลับบ้านไป ท่านพ่อต้องตกใจแน่!”

กู้อีอีในยามนี้ยังอ้วนอยู่บ้าง ดวงหน้าน้อยอัดแน่นด้วยเนื้อ แต่เมื่อเทียบกับตอนน้ำหนักสองร้อยห้าสิบแล้วก็สวยขึ้นมาก

“อ้อ ข้าจำได้ว่าเจ้ามาหาคน เจ้าหาพบหรือยัง” เฟิงหรูชิงพลันถาม

กู้อีอีได้ฟังก็โมโห “อย่าพูดถึงคนสารเลวนั่นเลย! เสี่ยวอิ่นพูดไม่ผิดผู้ชายมากรักหลายใจทั้งนั้น ไม่สู้หาผู้หญิงอยู่ร่วมกันไปทั้งชีวิตจะดีกว่า”

เฟิงหรูชิงกวาดตามองถังอิ่นช้าๆ “เจ้าสอนอะไรนางกันแน่”

ถังอิ่นเบะปาก “ข้าพูดไม่ผิดนะ คู่หมั้นอีอีทำเกินไปแล้ว! เป็นคนสารเลวขนาดแท้ อีอีอยากถอนหมั้นกับเขาก็ไม่ผิดเลย! จริงสิ อีอี เจ้ายังไม่บอกพวกเราเลยว่าเจ้าผู้ชายชั่วนั่นชื่อแซ่อะไร”