เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 687
ตอนที่ 687 ลูกสาวเบียดเบียนพ่อ (5)
เจ้าจิ่วหมิงนี่ถึงกับกล้าจัดตั้งกลุ่มอิทธิพลอย่างหอแห่งแรกขึ้นมาเอง!
หากวันหน้ายังปล่อยปะละเลยเขาต่อไป ไม่แน่จะทำให้จิ่วหมิงแกร่งกล้าขึ้นไปอีก
ภัยคุกคามที่มีต่อจิ่วเยว่ก็ยิ่งหนักขึ้น!
อีกอย่างยาวิเศษในหอแห่งแรกมีจำนวนมาก ยามนี้นายผู้เฒ่าก็ไม่ยอมยกอำนาจให้เขา ทำให้เขาจับจ้องยาวิเศษในหอแห่งแรกตาเป็นมัน หากแย่งชิงมา ยาวิเศษพวกนั้นย่อมเป็นของเขาแล้ว!
หากมิใช่เพราะนายผู้เฒ่ารู้เรื่องที่เขาไล่สังหารจิ่วหมิง เตือนเขาไม่ให้ทำร้ายกันเองในสำนัก เกรงว่าเขาคงไม่ยั้งมือกับจิ่วหมิงถึงขนาดนี้ แย่งมาตรงๆ ก็ได้แล้ว!
อย่างไรเสียถ้าเขาไม่ยึดมา เจ้าเด็กนี่ก็จะยกหอแห่งแรกให้คนอื่น!
แววตาเย็นชาของจิ่วหมิงมองนายผู้เฒ่าที่ตั้งแต่ต้นยังไม่เอ่ยปาก
“ท่านก็เข้าใจแบบนี้หรือ”
นายผู้เฒ่ามุ่นคิ้ว “หมิงเอ๋อร์ หอแห่งแรกเป็นของเจ้า หลิงเสินเหมินของเราไม่ต้องขุมกำลังของเจ้า แต่เมื่อเจ้าลำบากก่อตั้งขึ้นมา ก็เป็นของเจ้าตลอดไป เจ้าไม่ควรยกมันให้คนอื่น”
ความหมายของคำพูดนี้ก็คือ หากหอแห่งแรกเป็นของเจ้า หลิงเสินเหมินก็ไม่เสียดายยาวิเศษในหอแห่งแรก
แต่หากเจ้ายกมันให้คนอื่น เช่นนั้นอารองเจ้าคิดแย่งชิงมา เขาก็จะไม่ขวาง
ของของหลิงเสินเหมิน ต่อให้เขาไม่ต้องการ ก็ห้ามยกให้คนอื่น!
“น่าเสียดาย ของของข้า ใครก็แตะต้องไม่ได้” จิ่วหมิงกระชากจิ่วเยว่ขึ้นมาในมือเดียว “แต่ลูกชายของท่านล้วนไม่ได้เรื่อง สายตาไม่ดี คนแบบนี้จะเป็นเจ้าสำนักหลิงเสินเหมินได้หรือ”
คนที่เอาชนะกระทั่งเขาไม่ได้!
นายผู้เฒ่าหรี่ตา “หากเจ้าไม่ยอมรับหลิงเสินเหมิน ข้าจะยกตำแหน่งผู้สืบทอดให้เขาหรือ”
เทียบกันแล้ว จิ่วเยว่ใจดำอำมหิต อย่างน้อยก็ยังทำอะไรได้
จิ่วยวนอ่อนแอไม่เด็ดขาด ทำอะไรก็ไม่สำเร็จ!
“วันนี้ข้าจะพาเขาไปด้วย!”
จิ่วหมิงดุดัน
“หมิงเอ๋อร์!” สีหน้าจิ่วยวนเปลี่ยนไป “เจ้าจะยอมอารองเจ้าหน่อยมิได้หรือ เขาเป็นผู้อาวุโส”
จิ่วหมิงก้าวเข้าหาจิ่วยวน
พลังปราณเย็บเยียบ ทำให้จิ่วยวนอึ้งงันไม่เอ่ยปากอีก
“หากบีบข้ามากเกินไป กระทั่งท่านพ่อข้ายังลงมือฆ่าได้ แล้วนับประสาอะไรกับเขา”
น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความดูแคลน
“เฟิงหรูชิงเป็นคนของข้า ใครกล้าแตะต้องนาง ข้าจะฆ่ามัน รวมทั้งท่านด้วย!”
“เจ้า...” จิ่วยวนเบิกตากว้าง ไม่เชื่อว่าจิ่วหมิงจะเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมา
เขาทำผิดอะไร
เขาก็แค่อยากให้หลิงเสินเหมินสุขสงบ ทุกคนต่างเป็นครอบครัว ทำไมต้องชิงดีกันไปมา
อีกอย่างจิ่วหมิงเป็นลูกชาย เขาตำหนิไม่กี่ประโยค จะทนไม่ได้เชียวหรือ
เขาคงจะไปตำหนิจิ่วเยว่ไม่ได้
“พอแล้ว!” นายผู้เฒ่าตวาดก้องด้วยโทสะ เขามองจิ่วหมิง “เจ้าจะเอาอย่างไร”
“คนของเขา ทำเสี่ยวชิงบาดเจ็บหนึ่งแผล เช่นนั้นก็ต้องเอาขาข้างหนึ่งของเขาชดใช้ เคราะห์ดีที่เสี่ยวชิงปลอดภัยไร้เรื่องราว ไม่เช่นนั้นชีวิตเขาก็อย่าหวังว่าจะเหลืออยู่!”
“เจ้ากล้า!”
นายผู้เฒ่าเดือดดาลเป็นการใหญ่
ต่อให้เขาชอบจิ่วหมิงมากเท่าไร จิ่วเยว่ก็เป็นลูกชายแท้ๆ ของเขา!
เขาจะนั่งมองดูเรื่องผิดศีลธรรมอย่างหลานชายทำร้ายลูกชายได้โดยไม่ทำอะไรเชียวหรือ
ตู้ม!
ราวกับจิ่วหมิงไม่เห็นโทสะของนายผู้เฒ่า ฟาดฝ่ามือใส่ขาของจิ่วเยว่ ฉันพลับเสียงร้องปานจะขาดใจดังกึกก้องไปทั่ว ชวนสยดสยอง
“เดิมข้าคิดพาเขาไปอยู่ต่อหน้าเสี่ยวชิง จนปัญญาที่กลัวเขาจะทำให้เสียสายตานาง ช่างเถอะ...ขาข้างนี้ถือเป็นการชดใช้ให้เสี่ยวชิงแล้ว” แววตาอำมหิตของจิ่วหมิงมองจิ่วเยว่บนพื้น “ครั้งหน้า หากมีนักฆ่าปรากฏตัวข้างกายเสี่ยวชิงอีก ข้าไม่สนว่าเป็นคนของท่านหรือไม่ แต่ข้าจะมาคิดบัญชีกับท่าน!”