เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 658
ตอนที่ 658 ซู่อีและหนานเสียน (1)
สีหน้ามู่หลิงอึ้งงัน มุมปากแฝงด้วยความขมชื่น แววตาโศกเศร้าไม่อาจลบเลือนได้
“ซู่อี นางไม่ยอมกลับมา นอกเสียจากให้เจ้าไปอยู่ภายนอก แต่เจ้าทุ่มเทเพื่อตระกูลมู่มากมาย ข้าจะหักใจให้เจ้าออกไปได้หรือ”
เฉินชิงเยียนร่างกายแข็งทื่อ นางยิ้มอย่างอดสู “พี่ซู่อีพูดเช่นนี้จริงหรือ ข้ารู้ว่านางรับข้าไม่ได้ไม่เป็นไร พี่หลิง รอวันที่นางกลับมา ข้าจะย้ายออกไป ของเพียงพี่หลิงมาหาข้าบ้างก็พอแล้ว...”
นางกุมมือมู่หลิงแน่น หลุบตาที่เต็มไปด้วยความปวดร้าวลงไร้ขอบเขตลง
“เพราะท่านคือญาติคนเดียวในโลกนี้ของข้า”
มือของมู่หลิงที่แตะอยู่บนแผ่นหลังเฉินชิงเยียนแข็งค้าง ใบหน้าเขาปรากฏรอยยิ้มขมขื่น “หาก...ซู่อีเป็นเหมือนเจ้าก็พอแล้ว ความรักที่ข้ามีให้นางก็มากพอแล้ว อีกทั้งยังอดทนนาง แต่นางกลับไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น”
เฉินชิงเยียนกำหมัดแน่น ในขณะที่มู่หลิงไม่ทันสังเกต แววตานางเผยความอำมหิต
ถูกแล้วความอดทนทั้งหลายทั้งปวงมู่หลิงมาต่อซู่อีเท่านั้น
เมื่อซู่อีอยู่ต่อหน้าเขา นางจึงแสดงนิสัยออกมาได้ตามอำเภอใจต่อให้เหิมเกริมอย่างไร มู่หลิงก็ไม่โทษว่านางทำเกินไป
ส่วนนางเล่า...
ทั้งๆ ที่นางปรากฏตัวในชีวิตของมู่หลิงก่อนแท้ๆ หากมิใช่เพราะนายผู้เฒ่าขัดขวาง นางคงเป็นภรรยาของมู่หลิงไปก่อนแล้ว! ภายหลังก็คงไม่มีเรื่องของซู่อีอีก!
แต่นางในฐานะผู้มาก่อน กลับอ่อนโยนรู้ความ ถึงได้ครองใจมู่หลิงไว้อย่างหนาแน่น
นี่มันทิ่มแทงกันไปหรือเปล่า
หัวใจเฉินชิงเยียนเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง เจ็บเสียจนหน้าแดง
รอยยิ้มนางเย็นเยียบขึ้น แววตาเสียใจ
“พี่หลิง ในเมื่อเสียนเอ๋อร์ชอบแม่นางข้างนอกนั่น ไม่สู่เชิญนางเข้ามาอยู่ในจวน”
มู่หลิงสายตาทอประกายวาบ “ข้าให้หันเฟิงไปหานางคนนั้น ให้นางเข้ามาเป็นอนุในจวน ถูกนางปฏิเสธไปแล้ว!”
เฉินชิงเยียนคลี่ยิ้ม “นางคงรู้ฐานะของหนานเสียน ยามนี้เสียนเอ๋อร์ยังหลงใหลนางอีกเป็นอนุจะพอใจได้อย่างไร ข้ารู้ว่าท่านอยากให้คุณหนูใหญ่ของกู้สื่อเป็นภรรยาเอก งั้นมิสู้ ให้แม่นางผู้นั้นเป็นภรรยารอง จะเป็นอย่างไร”
คุณหนูใหญ่ของกู้สื่อนั้นหน้าตาอัปลักษณ์กลับนิสัยเย่อหยิ่งจองหอง หากนางรู้ว่าหญิงเถื่อนภายนอกเป็นภรรยารองของหนานเสียน คงเดือดดาลแน่ บางทีอาจไม่แต่งกับหนานเสียนก็เป็นได้
นางไม่อาจให้หนานเสียนมีความสัมพันธ์กับฝูจู่เช่นนั้นจะไม่เป็นการดีต่อซีเอ๋อร์
“เฟิงหรูชิงเป็นหญิงละโมบ ตำแหน่งภรรยารองจะทำให้นางหวั่นไหวได้หรือ” มู่หลิงเงียบสักพักค่อยถามออก
“พวกเราบอกผลประโยชน์กับนางก่อน หากไม่มีตระกูลมู่ยอมรับ นางก็มิอาจแต่งกับเสียนเอ๋อร์ หากนางเป็นคนฉลาด ต้องรู้ว่าควรเลือกอะไร”
“แต่...” มู่หลิงถอนใจด้วยความวิตก “ซู่อีชอบแม่หนูนั่น ตอนนั้นนางเตือนหันเฟิงว่า หากพวกเรายังส่งคนไปหาอีก อาจจะยั่วโทสะนางได้”
ซู่อีเป็นคนเจ้าอารมณ์ เขาไม่ใส่ใจหนานเสียนได้ ทว่าไม่อาจไม่สนใจความรู้สึกของซู่อี
“พี่หลิง” เฉินชิงเยียนซบลงบนอกมู่หลิง ยิ้มบางๆ “ท่านว่าพี่ซู่อีจะทำร้ายหนานเสียนหรือเปล่า”
มู่หลิงมุ่นคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”
“ข้าเป็นแค่แม่เลี้ยงของเขาเท่านั้น ข้ายังคิดเพื่อเขาเลย พี่ซู่อีเป็นแม่แท้ๆ นางจะทำร้ายเสียนเอ๋อร์ได้หรือ”
เรือนร่างเฉินชิงเยียนคล้ายอ่อนยวบไร้กระดูก ยามพักพิงอยู่บนร่างเขาก็ไม่อาจทรงตัวอยู่ได้