เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 646
ตอนที่ 646 ไม่รับแล้วยังตอบโต้กลับ (9)
ศิษย์หญิงขบริมฝีปากแน่น ยังไม่ยอมลุกขึ้น นางโขกหัวอย่างแรงสองที
“ฮูหยิน ช่วยให้ความเป็นธรรมพี่สาวข้าด้วย”
เฟ่ยเสวี่ยมองแม่นางที่คุกเข่าบนพื้น จากนั้นก็มองจ้าวเย้าด้วยสีหน้าเดือดดาล เหมือนนางจะจับสังเกตได้แล้ว ใบหน้าซีดเผือก ริมฝีปากสั่นเบาๆ “พูด เรื่องอะไร”
ศิษย์หญิงโชกหัวอย่างแรงต่อให้โขกจนหัวแตกเลือดไหลแล้ว นางก็ยังเหมือนไร้ความรู้สึกกำหมัดแน่น
“หลายปีก่อนพี่สาวเข้าสำนักกรงเล็บอินทรีมาพร้อมข้า แต่เพราะนางต่างจากคนหน้าตาธรรมดาอย่างข้า ความงามของนางชักนำเภทภัยมาสู่ตน”
“ครั้งนั้นเจ้าสำนักฉวยโอกาสที่ฮูหยินไม่อยู่ในสำนัก คิดล่วงเกินพี่สาวข้า นางตายก็ไม่ยอม เขาอับอายจนเกิดโทสะ หลังจากขืนใจพี่สาวข้า ก็ทำลายวิชานาง ขับไล่ออกจากสำนักไป”
สีหน้าของศิษย์หญิงน่าเวทนามาก
“พี่สาวที่น่าสงสารของข้ารับความอัปยศไม่ไหวจึงฆ่าตัวตาย ส่วนเขาป่าวประกาศว่า พี่สาวข้ายั่วยวนเขา เขารักษาตัวเพื่อฮูหยิน ถึงได้ไล่พี่สาวข้าออกไป”
“พี่สาวข้ามีคนรักแล้ว ผลคือนางตาย คนรักของนางคิดล้างแค้นให้ ก็ถูกเจ้าสำนักฆ่าตายเช่นกัน”
“ข้าขอบคุณสวรรค์ที่ประทานรูปโฉมธรรมดาให้ข้า ทำให้ข้าอยู่ในสำนักต่อไปได้ แต่พลังของข้าอ่อนด้อย จนปัญญาแก้แค้นให้พี่สาว ข้าพูดออกไปก็ไม่มีใครเชื่อ แต่ข้ารับรองว่าศิษย์ที่ถูกขับออกจากสำนักเหล่านั้น ไม่มีใครยั่วยวนเจ้าสำนักทั้งนั้นเป็นข้าที่ล่อลวงไม่สำเร็จ จึงได้เปลี่ยนจากความอับอายเป็นโทสะ!”
นางอยู่ที่นี่เพราะคิดหาโอกาสล้างแค้นมาตลอด!
วันนั้นเจ้าสำนักโง่ล่วงเกิดศัตรูเข้มแข็งจากภายใน โอกาสได้มาถึงแล้ว
พี่สาวนางและพี่เขยจะได้ตายตาหลับเสียที!
หงอวี้อึ้งงันไปนานแล้ว ผ่านไปสักพัก นางค่อยได้สติกลับมาสายตาที่มองจ้าวเย้าคือความเดือดดาล
นางหลงคิดว่าอย่างมากจ้าวเย้าก็แค่ขับคนออกจากสำนัก ใครจะคิดว่าเขายังทำเรื่องที่ต่ำกว่าสัตว์เดรัจฉานเช่นนี้ออกมาได้!
แต่นางดันไม่ใช่คนของสำนักอินทรี หลายปีก่อนนางหยุดไม่ให้จ้าวเย้าลวนลามศิษย์หญิงคนหนึ่ง กลับไม่อาจยุ่งเรื่องสำนักกรงเล็บอินทรีได้ตลอด
มาตอนนี้ดูไปแล้ว เหล่าศิษย์หญิงพวกนั้นล้วนมีจุดจบไม่ดี ส่วนจ้าวเย้าที่เทียบกระทั่งสัตว์เดรัจฉานไม่ได้นี้สมควรตายหมื่นครั้ง!
“เจ้าพูดเหลวไหล!” จ้าวเย้าร้อนรน สะบัดฝ่ามือออก ขณะที่จะฟาดใหญ่ศิษย์หญิงนางนั้น หงอวี้ก็ลงมือแล้ว...
ปัง!
สองฝ่ามือปะทะกัน ร่างของจ้าวเย้าถอยร่อไปไม่กี่ก้าว แววตาเขาแดงก่ำ จ้องเขม็งที่ศิษย์หญิงนางนั้น
เขาไม่ควรเก็บผู้หญิงคนนี้ไว้!
เดิมคิดว่าไม่มีอะไรผิดพลาด ด้วยสมองของเฟ่ยเสวี่ย ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอะไร นางล้วนไม่เชื่อ
ดังนั้นเขาไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้!
“ฮูหยิน!”
ศิษย์อีกคนคุกเข่าลง น้ำเสียงร้องเรียน “ข้ารับประกันได้ว่าไม่ใช่ครั้งเดียวที่เห็นเจ้าสำนักลวนลามศิษย์หญิง! ขอเพียงคนที่ไม่ยอม พอเขาล่วงเกินแล้วก็จะขับออกจากสำนัก”
“ศิษย์ก็รับรองได้เช่นกัน!”
บางทีอาจเป็นเพราะผู้อาวุโสของจวนเฟิงอวิ๋นอยู่ด้วย ในที่สุดบรรดาศิษย์ทั้งหลายก็ไม่กริ่งเกรงการข่มขู่ของจ้าวเย้าอีก ต่างคุกเข่าลงทุกคำพูดของพวกเขาเสมือนเข็มแหลมทิ่มแทงใจเฟ่ยเสวี่ย
นางคำรามด้วยโทสะพุ่งเข้าหาจ้าวเย้า ตบใส่หน้าเขาอย่างจัง คล้ายกับสารคลั่ง
“ทำไมท่านถึงหลอกข้า เพราะอะไร”
นางเชื่อใจเขาถึงเพียงนี้ ยกอำนาจในสำนักให้กับเขา