เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 377
ตอนที่ 377 วีรบุรุษหลั่งเลือดไม่หลั่งน้ำตา (2)
แคว้นหลิวอวิ๋น
บนภูเขาไม่ไกลออกไปนัก
เฟิงหรูซวงยืนอยู่กลางหุบเขา มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเหยียดหยาม ดูเหมือนว่าบนที่สูงนี้สามารถมองเห็นเมืองหลวงถูกทำลายจากสงคราม
ไม่กี่วันก่อนหลายแคว้นรุกล้ำบุกชายแดนแคว้นหลิวอวิ๋น นางอาศัยตอนที่บรรดานักรบตระกูลน่าหลานไปปกป้องชายแดนหนีออกมา
ใครจะรู้ระหว่างทางจะเจอเข้ากับอันตราย ถ้าไม่ถูกถังซานแห่งตระกูลถังช่วยเอาไว้นางก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้ว!
และก็โชคดีที่นางตามถังซานไปตระกูลถังจึงได้รู้ว่าหนานเสียนเป็นคู่หมั้นของคุณหนูตระกูลถัง
ทว่าชายหนุ่มที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้จะต้องตกหลุมรักนางแต่เพียงผู้เดียว! วันนั้นนางถูกส่งไปชายแดน ชายหนุ่มที่เยือกเย็นเช่นนั้นยังยือรอส่งนาง...
“เฟิงหรูชิง ในที่สุดแล้วเจ้าก็ยังแพ้ให้แก่ข้า” นัยน์ตาเฟิงหรูซวงเต็มไปด้วยความได้ใจ
นางคิดถึงถ้อยคำที่ท่านแม่พูดกับนางในวันก่อนที่จะจากมาวันนั้น
หนานเสียนชอบนาง!
เพียงแต่เฟิงหรูชิงคอยพัวพันหนานเสียนตลอดหนานเสียนจึงพลอยรู้สึกไม่ดีกับนางไปด้วย แต่สุดท้ายหนานเสียนก็รู้ว่านางกับเฟิงหรูชิงไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน และค่อยๆ หลงรักนาง
ครั้งนี้นางกลับมาหนึ่งก็เพื่อแก้แค้น สอง...ก็เพื่อมาเป็นภรรยาของหนานเสียน!
เดิมนางยังตั้งใจจะไม่ให้อภัยหนานเสียนสักระยะ ใครใช้ให้ตอนแรกที่ป่าไผ่ทิศใต้เขาทำกับนางเช่นนั้น แต่ความคิดถึงมันมากกว่าความน้อยใจของนางทั้งหมด สุดท้ายนางจึงตั้งใจยกโทษให้เขาทั้งหมด
ความเป็นจริงแล้ว หลังจากเฟิงหรูซวงพูดคำเหล่านั้นจบก็แอบออกมาทันทีไม่รู้เรื่องการปรากฏตัวร่างเสมือนของหนานเสียน และไม่รู้ว่าเฟิงหรูชิงที่น่าจะตายอย่างไม่ต้องสงสัย...มีชีวิตกลับมาแล้ว!
“แม่นางเฟิง”
ถังซานปรากฏตัวด้านหลังเฟิงหรูซวง แววตาเจ้าชู้ของเขาจับจ้องรูปร่างงดงามของหญิงสาวตรงหน้า มุมปากแฝงด้วยรอยยิ้ม “พวกเราเดินทางต่อเถอะ”
“ได้”
หันหลังให้ถังซาน ความรังเกียจฉายออกมาจากดวงตาของเฟิงหรูซวง
บนโลกนี้คนที่คู่ควรกับนางมีเพียงกั๋วซือชายหนุ่มผู้เหมือนเทพเซียนเท่านั้น
ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวจะเจออันตรายอีกนางสะบัดเจ้านี่ทิ้งไปนานแล้ว
...
แคว้นหลิวอวิ๋น
นอกประตูเมืองศพนอนเกลื่อนพื้น
เลือดสีแดงสดย้อมประตูเมือง เหล่าประชาชนที่รอจะเข้าเมืองล้วนเสียชีวิตภายใต้คมดาบ มีเพียงส่วนน้อยที่โชคดีรอดชีวิตกอดศพญาติร้องไห้อย่างระทมขมขื่น
สั่นสะท้านใต้คมดาบของเหล่าทหารพวกนั้น
หลิวอวี๋นเซียวมือข้างหนึ่งไพล่หลังยืนอยู่บนฟ้าสูง สีหน้าสูงวัยของเขาเปลี่ยนไปจากเคยขลาดเขลาในเมื่อก่อน กลับวางตัวเยาะเย้ยเหยียดหยาม
เขาเหมือนผู้ที่อยู่สูงส่งก้มลงมองฝูงมดแมลงที่ดิ้นรน
“น่าหลานหู เจ้าไม่จำเป็นต้องต่อต้านอย่างอาจหาญ วันนี้ข้าพาหลิงอู่มาสิบคนเต็มๆ เจ้าไม่ใช่คู่ปรับของข้าอีกต่อไป!”
ตอนนั้นเขาคือคนที่ถูกน่าหลานหูเหยียบไว้ใต้เท้า!
เขาเห็นคนจวนแม่ทัพน่าหลานก็ทำได้เพียงเป็นเต่าหดหัว ต่ำต้อยติดดิน
แต่ตอนนี้คนที่ถูกกดลงกลับเปลี่ยนเป็นน่าหลานหู!
ความสะใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนทำให้เขาอดหัวเราะออกมาเสียงดังไม่ได้ ราวกับได้ปลดปล่อยความโกรธและความคับข้องใจที่ได้รับมานานหลายปีออกมา!
น่าหลานหูโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ เขาบาดเจ็บอยู่หลบคมดาบยาวจากคนตรงหน้า ใบหน้าสูงวัยเขียวคล้ำดวงตาฉายแววโกรธแค้น
“หลิวอวี๋นเซียว เจ้าในฐานะข้าราชบริพารแห่งแคว้นหลิวอวิ๋นกลับร่วมมือกับแคว้นแข็งแกร่งแคว้นอื่นบุกรุกแคว้นหลิวอวิ๋นของข้า!”
นอกจากแคว้นหลงอ้าวที่ล่มสลายไปแล้ว ผู้แข็งแกร่งจากแคว้นอื่นๆ ล้วนมากันครบ