เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 400
ตอนที่ 400 ดุร้ายมาก (4)
ศึกนี้แม้สุดท้ายแล้วจะชนะ แต่ผลของมันก็ยังคงน่าสังเวทใจนักคนเหล่านั้นเดิมไม่จำเป็นต้องตายแต่ท้ายที่สุดก็ตาย ในฐานะตัวการกระทำผิดเรื่องนี้หลิวอวี๋นเซียวตายเป็นหมื่นครั้งก็ยากจะให้อภัย!
ยอดฝีมือสี่แคว้นล้วนตายหมดแล้วทว่าหลิวอวี๋นเซียวยังมีชีวิตอยู่! เขายังมีชีวิตอยู่ก็ต้องเผชิญหน้ากับความโกรธแค้นทั้งแคว้นหลิวอวิ๋น! อย่างที่อยากตายก็ตายไม่ได้!
นัยน์ตาหลิวอวี๋นเซียวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาไม่เข้าใจเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต้องชนะแต่เฟิงหรูชิงกลับมา แล้วยังพาเอาปีศาจน้อยกลับมาด้วย!
ไม่ว่าอย่างไรหลิวอวี๋นเซียวก็รู้ดีว่าวันนี้...เขาจบสิ้นโดยแท้!
...
น่าหลานหูมองใบหน้าสูงวัยที่สิ้นหวังของหลิวอวี๋นเซียว นัยน์ตาของเขาไม่มีความยินดีใดกับชัยชนะ ดวงตาสูงวัยค่อยๆ กวาดมองดูศพที่เกลื่อนพื้น มือที่กำดาบของเขากำลังสั่น
ในบรรดาคนเหล่านี้ไม่ได้มีเพียงแค่เหล่าทหารตระกูลน่าหลาน
มีบางคนเป็นคนชราที่ผ่านร้อนผ่านหนาวควรจะดูแลสุขภาพตอนอายุเยอะได้แล้ว
ทั้งยังมีพวกคนหนุ่มที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร พวกเขายังไม่ได้แต่งงานมีลูกก็ต้องมาตายในศึกสงคราม
มีสาวน้อยที่ถูกเลี้ยงทะนุถนอมอยู่ในบ้านตั้งแต่เล็ก หยิบดาบขึ้นมาเสี่ยงตายปกป้องอาณาเขตแคว้น
พวกเขาล้วนเป็นวีรชน!
น่าหลานหูคุกเข่าข้างหนึ่งลงพื้น
ตระกูลน่าหลานปกป้องแคว้นมาหลายชั่วอายุคน ดังนั้นในรุ่นก่อนๆ แคว้นหลิวอวิ๋นก็ให้สิทธิพิเศษกับตระกูลน่าหลาน ต่อหน้าองค์ชายเชื้อพระวงศ์ไม่ต้องคุกเข่าทำความเคารพ
ดังนั้นชีวิตนี้เขาไม่เคยคุกเขาให้ผู้ใด
ครั้งนี้เขากลับคุกเข่าลงต่อหน้าทุกคน คุกเข่าให้เหล่าวีรชนที่ตายไปแล้ว
ทว่าไม่มีผู้ใดรู้สึกว่าการคุกเข่านี้ของน่าหลานหูเป็นการบ่อนทำลายศักดิ์ศรี
“ศึกครั้งนี้สามารถอดทนมาได้ถึงตอนนี้ทนจนชิงเอ๋อร์กลับมา ไม่ใช่แค่ความพยายามของข้าเพียงผู้เดียว และก็ไม่ใช่แค่เหล่าทหารตระกูลน่าหลานกับขุนนางที่จงรักภักดี แต่เป็น...ความพยายามของทุกคน”
“คนเหล่านี้มีไม่น้อยที่ไม่ใช่คนของราชสำนัก หลายคนถึงขั้นเป็นคนธรรมดาพละกำลังน้อยนิด แต่พวกเขาร่วมปกป้องแคว้นนี้กับข้า”
“ข้าน่าหลานหูขอรับประกันกับเหล่าวีรชนที่จากไปแล้วในที่นี้ คนในครอบครัวของพวกท่านก็คือคนในครอบครัวข้าน่าหลานหู ลูกของพวกท่านข้าน่าหลานหูจะให้การศึกษาที่ดีที่สุดแก่พวกเขา จะเชิญอาจารย์ที่ดีที่สุด! จะทำให้พวกเขาได้เรียนที่ดีที่สุด!”
“ภรรยาพ่อแม่ของพวกท่านข้าจะเลี้ยงดูไปตลอดชีวิต แม้ข้าไม่อยู่แล้วก็จะมีคนตระกูลน่าหลานดูแลส่งพวกเขาจนสุดทาง!”
“และเหล่าผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ ประตูตระกูลน่าหลานของข้าเปิดรับพวกท่านตลอดเวลา! วันหน้าตระกูลน่าหลานรับสมัครคนหรือทางการเลือกข้าราชการล้วนเลือกจากพวกท่านก่อน ขอเพียงพวกท่านมุ่งในความดีเช่นเดิมภักดีต่อแคว้น แม้จะไม่สามารถเข้ารับราชการข้าน่าหลานหูก็ขอสัญญาว่าจะทำให้พวกท่านไร้เรื่องกังวลไปตลอดชีวิต!”
“พวกท่านทุกคนล้วนเป็นวีรชน”
“ตระกูลน่าหลานของข้าไม่มีวันปิดประตูใส่วีรชนคนใด!”
...
เสียงน่าหลานหูก้องกังวานดั่งอยู่ในฝูงชนนานไม่จางหาย
ทว่าทุกคนล้วนนิ่งเงียบ เงียบไม่มีเสียงแม้แต่น้อย
คำสัญญาที่เดิมควรจะทำให้คนยินดี ในสถานการณ์เช่นนี้ไม่มีใครดีใจลง
ผู้เสียชีวิตในสงครามมีมากเกินไป มากจนทำให้ใจของทุกคนเต็มไปด้วยความหมอกควันและความเศร้าโศก
ดาบยาวในมือน่าหลานหูเสียบลงพื้นเขาอาศัยแรงลุกขึ้นยืน สายตาเย็นชาค่อยๆ หันไปมองหลิวอวี๋นเซียว
“ส่วนหมาขโมยขายชาติร่วมมือศัตรูนี่ วันนี้ให้ทุกท่านเป็นผู้จัดการ! ข้าตัดสินใจแทนฝ่าบาทแล้ว!”เทียบกับคำสัญญาเมื่อครู่ของน่าหลานหูแล้วประโยคนี้ทำให้คนอารมณ์ดีขึ้นมามากกว่า