เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 356
ตอนที่ 356 เฟิงหรูชิงตกตะลึง (1)
“เยียนเอ๋อร์ เจ้าชอบลูกสาวหรือว่าลูกชาย? หากเป็นลูกสาวจะต้องหน้าตาเหมือนเจ้า เช่นนั้นข้าจะรักทะนุถนอมนางเป็นพันเป็นหมื่นเท่า นางในฐานะลูกของข้าจะต้องเป็นหญิงสาวที่ยอดเยี่ยมที่สุดในใต้หล้า!”
“เยียนเอ๋อร์ของข้าโดนเด่นเช่นนี้ ลูกสาวของพวกเราก็จะต้องสง่างามล่มเมือง หลังจากนี้หากนางกำเนิดก็ให้ชื่อหรูชิงเป็นอย่างไร? เฟิงหรูชิง งามสะกดคนทั้งเมือง ไม่มีผู้ใดเทียบเท่า”
...
ในหัวหรงเยียนเต็มไปด้วยเสียงมากมาย เสียงเหล่านั้นเริ่มแรกก็ชัดเจนดีจนสุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นสับสนวุ่นวาย
พู่! นางกระอักเลือดออกมาร่างกายล้มลงไปกับเตียง
“เยียนเอ๋อร์!” ถังลั่วตกใจหน้าซีด เขารีบประคองร่างหรงเยียนไว้นัยน์ตาแฝงด้วยความกังวล “เยียนเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป?”
สักพักหรงเยียนจึงจะได้สติกลับมา หน้าขาวซีดของนางปรากฏรอยยิ้มขึ้น
“ไม่เป็นไร ข้าเพียงแค่มีร่างกายไม่สู้ดีนักไม่กี่วันก็ดีขึ้นเอง หากเจ้าต้องการหญ้าวิเศษระดับห้าละก็...ข้ามี ข้าจะนำไปให้นางได้หรือไม่?”
ความจริงแล้วหรงเยียนเองก็ไม่เข้าใจ เหตุใดนางต้องนำหญ้าวิเศษระดับห้าออกมาด้วย
แต่นางรู้ดีว่า หากนางไม่นำออกมานางจะต้องเสียใจแน่!
ถังลั่วเห็นนัยน์ตาที่แฝงด้วยคาดหวังของหรงเยียน นัยน์ตาของเขาก็ฉายแล้วประหลาดใจ
เยียนเอ๋อร์ไม่ชอบคนนอกมาตลอด แม้แต่อวี้เอ๋อร์ก็ยังใช้เวลาเป็นสิบปีกว่าจะทำให้นางไม่ต่อต้านได้เหตุใดนางกลับพูดว่าต้องการพบแม่นางผู้นั้น?
ถังลั่วนึกย้อนถึงใบหน้าที่คล้ายหรงเยียนอยู่หลายส่วนนั้นนัยน์ตาก็มืดดำลงเล็กน้อย หันกลับไปใช้น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยขึ้น “เยียนเอ๋อร์ ตอนนี้เจ้าป่วยสามารถนำไปติดคนอื่นได้ง่าย เจ้าก็ไม่อยากให้คนอื่นติดไปด้วยใช่หรือไม่?”
หรงเยียนชะงักก้มหน้าลงด้วยความหดหู่
นางไม่อยาก...ไม่อยากนำไข้ไปติดแม่นางผู้นั้น
“อีกอย่าง ตอนนี้นางก็อยู่ตระกูลถังนี่ไม่ได้ไปไหน รออาการป่วยของเจ้าหายดีแล้วข้าจะให้เจ้าไปพบนางดีหรือไม่?”
ตาหรงเยียนเป็นประกายแย้มยิ้มงดงาม “ดี”
วินาทีนั้นหรงเยียนไม่เห็นในตอนที่ถังลั่วหลับตาลงปกปิดความเย็นชาในแววตา
“หญ้าวิเศษระดับห้าเจ้าเอาไปเถอะ”
หรงเยียนนำหญ้าวิเศษห้าแฉกหนึ่งอันออกมาจากในถุงเก็บของ วางลงในมือถังลั่ว
ถังลั่วมองดูหญ้าวิเศษระดับห้าในมือด้วยใจที่สับสนวุ่นวาย
เขาคิดไม่ถึงว่าคนที่ช่วยเขาจัดการเรื่องราวในครั้งนี้จะเป็นเยียนเอ๋อร์
“ได้”
ถังลั่วกอบกุมหญ้าวิเศษระดับห้าในมือเบาๆ นัยน์ตายิ่งดำมืดยิ่งขึ้น ทว่าใบหน้าที่สง่างามไม่ได้แสดงออกมากลับมีความอ่อนโยนและรอยยิ้มดั่งหยก
“เยียนเอ๋อร์ รอเรื่องในตระกูลถังผ่านพ้นไปแล้วเจ้าแต่งกับข้าดีหรือไม่?”
หรงเยียนมองถังลั่วด้วยความไม่เข้าใจ “ข้ามีสามี มีลูก เหตุใดต้องแต่งกับเจ้า?”
ลมหายใจถังลั่วสะดุด
เขาเคียงข้างนางมาสิบปี สุดท้ายก็ยังสู้คนคนนั้นในความทรงจำนางไม่ได้
ต่อให้นางจะลืมเขาไปแล้ว แต่เขาก็ยังไม่กล้าบีบบังคับนาง
แม้ว่านางจะสูญเสียความทรงจำ อาจดูโง่เขลาในบางครั้ง แต่ในกระดูกนางยังคงเหลือความเข้มแข็งอยู่
บีบบังคับก็มีแต่จะทำให้ต่อต้านก็เท่านั้น
“ไม่มีอะไร เยียนเอ๋อร์ ชีวิตนี้ของข้าไม่ขออะไรอีก หวังเพียงว่าเจ้าจะอยู่ข้างกายข้า ตลอดไป...ไม่ทอดทิ้งข้า” ถังลั่วหลับตาลงช้าๆ สักพักเขาจึงจะลืมตาขึ้นแล้วลุกขึ้นจากหัวเตียง
เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองกลัวอะไร หลังจากเห็นเฟิงหรูชิงเขาก็อดตื่นตะหนกไม่ได้ กลัวมากว่าหรงเยียนจะจากไป
ดังนั้นเขาจึงจงใจมาพูดชื่อนั้นต่อหน้าหรงเยียน ปฏิกิริยาของหรงเยียนทำให้ใจของเขายิ่งหนาวมากกว่าเก่า นัยน์ตาปกคุมด้วยหมอกควัน