เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 328
ตอนที่ 328 องค์หญิงจื่อเยียน (3)
จื่อเยียนรู้สึกขำในใจ
แต่ความรู้สึกนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาของนางมีประกายของความอ่อนโยนเข้าแทนที่ ทำให้คนอื่นไม่อาจรับรู้ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ได้
“เจ้าวางใจเถอะ เพื่อเจ้าแล้ว ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี”
ชิงหย่วนถอนหายใจ “เยียนเอ๋อร์ มีเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากถามเจ้า ในโลกปุถุชนมีผู้หญิงที่ชื่อชิงหรือไม่ อายุประมาณสิบหกปี”
ชิง!
ชื่อนี้ทำให้จื่อเยียนในตอนนี้รู้สึกขยะแขยงอย่างที่สุด!
ผู้หญิงที่ทำลายแคว้นหลงอ้าวและจับตัวเสด็จพ่อกับเสด็จพี่ของนางไป ก็คือเฟิงหรูชิงองค์หญิงแห่งแคว้นหลิวอวิ๋น!
น่าแค้นใจนัก!
ต่อให้แค้นใจแค่ไหน สีหน้าของจื่อเยียนก็ไม่ได้แสดงความรู้สึกนั้นออกมา นางเพียงทำหน้าสงสัย “ชิง? ในโลกนี้มีคนชื่อมากมายนับไม่ถ้วน ที่ข้ารู้จักไม่มีคนชื่อนี้ แต่ข้าจะช่วยเจ้าดู ถ้ามีผู้หญิงชื่อนี้ที่ไหน ข้าจะบอกให้เจ้ารู้”
ได้ยินดังนั้น ชิงหย่วนก็รู้สึกโล่งใจ ในช่วงเวลาที่เขาไม่อาจใช้กำลังของคนในจวนเฟิงอวิ๋นออกตามหา คงทำให้เพียงให้จื่อเยียนช่วยดูให้
“แต่...” ตาของจื่อเยียนมีประกาย “เจ้าหาผู้คนหญิงชื่อนี้ไปทำไม หรือว่า เจ้าอยากได้อนุ”
ชิงหย่วนหน้าซีดลงทันใด โชคดีที่ตรงนั้นมีเพียงเขากับจื่อเยียนเพียงสองคน หากใครมาได้ยินเข้า ต่อไปคุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว เขาต้องตายแน่!
“จื่อเยียน เจ้าอย่าพูดซี้ซั้วสิ ข้าจะมีอนุได้อย่างไรกัน ข้าแค่...แค่ช่วยคนรู้จักตามหาคนเท่านั้นเอง นางรู้แค่ว่าคนๆ นั้นชื่อชิง ไม่รู้ข้อมูลอย่างอื่นเลย”
“ฮึ” จื่อเยียนส่งเสียงไม่พอใจ “เจ้าไม่กล้าหรอก มีข้าอยู่ เจ้าอย่าคิดว่าจะมีหญิงอื่นได้อีก!”
ชิงหย่วนโอบเอวจื่อเยียนเข้ามาเพื่อเอาใจ เขายิ้ม “เยียนเอ๋อร์สบายใจได้ ชาตินี้ข้าจะมีภรรยาเพียงคนเดียวเท่านั้น จะไม่มีอนุเด็ดขาด”
โลกใบนี้ ผู้หญิงที่น้ำใสใจจริงอย่างจื่อเยียนมีไม่มากนัก และเขาก็ชื่นชมที่นางเป็นแบบนี้
จื่อเยียนกัดริมฝีปาก “ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ข้าไปก่อนล่ะ ข้ายังต้องหาทางว่าจะช่วยเสด็จพ่อกับเสด็จพี่ข้าได้อย่างไร”
ชิงหย่วนอึ้ง ในขณะที่เขามีสิ่งที่อยากพูด แต่เมื่อเห็นสายตาอันเด็ดเดี่ยวของจื่อเยียน เขากลับพูดไม่ออกอีกเลย
ช่างเถอะๆ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะห้ามไม่ให้จื่อเยียนช่วยพ่อและพี่ของตัวเอง สุดท้าย อย่างมากเขาก็แค่เอาชีวิตของตัวเองเข้าแลกเท่านั้นเอง
เพราะอย่างไร...เขาก็ไม่สามารถเห็นจื่อเยียนเอาชีวิตไปทิ้งต่อหน้าต่อตาไม่แยแสได้
“จริงสิ” ชิงหย่วนหันไปมองสาวใช้ชุดขาวที่ติดตามจื่อเยียนอยู่ข้างๆ สายตาของเขามีความรู้สึกสงสัย “ข้าไม่เคยเห็นสาวใช้คนนี้มาก่อน...”
จื่อเยียนหันหน้ากลับมา นางมองดูสาวใช้ชุดขาวด้วยสายตาเย็นชา แล้วพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า “อ้อ ข้าเพิ่งรับมาใหม่น่ะ เจ้าไม่เคยเห็นก็ถูกต้องแล้ว นางเคยถูกคนวางยาพิษจนเป็นใบ้ ข้าเห็นว่านางน่าสงสาร เลยให้ติดตามข้างกายข้า”
“อย่างนี้นี่เอง” ชิงหย่วนเริ่มเข้าใจ
แต่ไม่รู้เพราะอะไร เมื่อเห็นแววตาของสาวใช้ชุดขาว เขารู้สึกว่า...มันมีบางอย่างไม่ปกติ
แววตาของสาวใช้เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานใจ เป็นความรู้สึกที่ไม่อาจลบเลือนได้ ทำให้เขาต้องมองดูหน้าของนางหลายต่อหลายครั้ง
“เสียวอวิ๋น พวกเราไปกันเถอะ” จื่อเยียนขมวดคิ้วแล้วมองไปที่สาวใช้ชุดขาว พูดด้วยเสียงเย็นชา
สาวใช้ชุดขาวตัวสั่น นางเลิกมองชิงหย่วนแล้วเดินตามจื่อเยียนออกนอกประตูจวนเฟิงอวิ๋นไป
...
จวนเฟิงอวิ๋น ในหุบเขาแห่งหนึ่ง
จื่อเยียนเดินออกมาจากประตูจวน และยืนอยู่บนยอดเขา
หมอกขาวปกคลุม งดงามดังแดนสวรรค์
“นังแพศยา ที่ข้าให้เจ้าตามมาด้วยวันนี้ ก็เพื่อให้เจ้ารู้ว่าชิงหย่วนรักข้ามากแค่ไหน” จื่อเยียนหัวเราะหึแล้วหันหลังไปมองดูสาวใช้ชุดขาวที่ตามมาด้านหลัง “เจ้าเห็นแล้วใช่หรือไม่ ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเขา ไม่มีทางมีมือที่สามเข้ามาแทรก มิหนำซ้ำเขายังจำไม่ได้ว่าตอนนั้นเป็นเจ้าที่ช่วยเขาไว้”