เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 317
ตอนที่ 317 โอหัง ได้ใจ และหยิ่งยโส (4)
แต่ถังอิ่นกลับเอาตัวเองไปอยู่เหนือฉินเฉิน วางตัวไว้ระดับเดียวกันกับกั๋วซือ
แววตาของหลิ่วอวี้เฉินเปลี่ยนจากเดิมที่ดูว่างเปล่าเป็นสายตาที่ดูเด็ดเดี่ยว “เจ้าไปบอกองค์หญิงว่า ข้าไม่มีทางยอมแพ้หรอก”
เฟิงหรูชิงยอมรับฉินเฉิน แม้แต่ผู้หญิงก็ยังไม่ปฏิเสธ บางทีเขาอาจมีโอกาสก็ได้
เมื่อพูดจบ หลิ่วอวี้เฉินก็หันหลังเดินจากไป
เขาจะเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้นกว่าเดิม ทำแบบนี้ถึงจะดึงดูดความสนใจจากนางได้!
ถังอิ่นงุนงง ทั้งๆ ที่นางพูดไปตั้งเยอะ ทำไมเจ้าหมอนั่นยังไม่ยอมแพ้สักที
มีคนหน้าด้านหน้าทนแบบนี้ด้วยหรือ เห็นๆ อยู่ว่าเสี่ยวชิงไม่ชอบเขา ยังจะตามรังควานไม่เลิก!
“ทำไมเชียนหนิงยังไม่กลับมาอีก ไม่ได้แล้ว ข้ารอไม่ไหว ข้าต้องสั่งสอนเขาสักหน่อย กล้าหมายปองหญิงที่ไม่ใช่ของตัวเอง!” ถังอิ่นกัดฟันท่าทีดุดัน
ตอนที่นางกำลังจะกลับเข้าไปในจวนองค์หญิง จู่ๆ ก็พบชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่หน้าทางเข้าจวน
มือของเขาจูงเสี่ยวหลัวลี่ที่ผิวพรรณผุดผ่องอยู่คนหนึ่ง
เสี่ยวหลัวลี่คนนี้มีรอยแผลเป็นเล็กๆ บนใบหน้า หน้าตาดูจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู ราวกับเป็นตุ๊กตา
“เจ้านั่นเอง!” ถังอิ่นตาเบิกกว้าง
นี่...นี่มันชายหนุ่มที่วิ่งไล่นางอยู่ด้านหลังลุงวันนั้นนี่?
เขาไม่ได้มาตามฆ่านางใช่หรือไม่
“ท่านพี่” น่าหลานไต้เอ๋อร์ดึงชายแขนเสื้อของน่าหลานจิ้ง ดวงตากลมโตกำลังกะพริบ “พี่สาวคนนั้นคือคนที่วิ่งชนประตูจวนแม่ทัพของเราพังเมื่อวันก่อน”
จวน...จวนแม่ทัพ?
ถังอิ่นอึ้ง
วันนั้นนางกับเชียนหนิงกำลังวุ่นกับการวิ่งไล่ตามขโมย เลยเผลอชนประตูบ้านคนอื่น แต่เป็นเพราะพวกนางรีบวิ่ง จึงไม่ได้สนใจป้ายหน้าประตู เห็นเพียงแค่ป้ายเลขที่บ้าน
ที่แท้คนที่วิ่งไล่จับนางวันนั้น คือท่านลุงของเสี่ยวชิง?
น่าหลานจิ้งมองดูถังอิ่น สีหน้าของเขาเรียบเฉย “เจ้าอาศัยอยู่ในจวนองค์หญิงหรือ”
ถังอิ่นยิ้ม “ครอบครัวเดียวกัน ถึงอยู่ด้วยกันได้ พี่ชาย วันนั้นข้าไม่รู้ว่าข้าชนประตูบ้านเราพัง เดี๋ยวข้าชดใช้ให้ ต้องใช้เงินเท่าไร ท่านว่ามา”
“...”
ใครเป็นพี่ชายของนาง?
และทำไมคำพูดนี้ฟังดูเหมือนคนของจวนแม่ทัพขี้งกจนถึงขั้นต้องมาดักรอนางอยู่ที่จวนองค์หญิง เพียงเพื่อจะเอาเงิน
อีกอย่าง...ใครคิดว่าตัวเองเป็นคนครอบครัวเดียวกับเด็กบ้านี่
น่าหลานจิ้งหน้านิ่วคิ้วขมวด “เจ้าเป็นอะไรกับชิงเอ๋อร์”
“ข้าเป็นคนของเสี่ยวชิง นางเคยบอกข้าไว้ตอนอยู่ที่ป่าแห่งสัตว์วิเศษ”
ถังอิ่นเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ
“...” น่าหลานจิ้งเงียบไปครู่หนึ่ง “เจ้าอย่ามาทำลายชื่อเสียงและความบริสุทธิ์ของน้องสาวข้า”
ถังอิ่นร้อนใจ “ท่านพี่ ท่านจะมาขัดขวางอิสระของข้าในจวนองค์หญิงไม่ได้! และท่านห้ามแยกข้ากับเสี่ยวชิงออกจากกันด้วย อีกอย่าง ไม่ว่าอย่างไรเสี่ยวชิงก็เป็นคนพูดเองกับปาก ไม่เหมือนหลิ่วอวี้เฉินคนหน้าไม่อายคนนั้น คอยตามรังควานเสี่ยวชิงแบบหน้าด้านๆ แถมยังพูดว่า...เขาจะไม่ยอมแพ้”
น่าโมโห แต่ยังคงต้องฝืนยิ้ม
แววตาของน่าหลานจิ้งดูไม่สบอารมณ์ รอบกายของเขาแผ่ซ่านไปด้วยความโกรธ
“เขาพูดแบบนั้นจริงหรือ”
หลิ่วอวี้เฉินคนนี้สมควรตายนัก เป็นฝ่ายรังแกน้องสาวของเขาก่อน แล้วยังมีหน้ามาตามรังควานอีกหรือ
หากน้องสาวของเขาแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้จริงๆ จะได้เอาไปแต่งกับหลิ่วอวี้เฉินต่อ!
ถังอิ่นกลอกลูกตา ทันใดนั้นนางก็ยิ้มกว้างขึ้นจนเห็นเขี้ยว สีหน้าดูชั่วร้าย
“ท่านพี่ ข้าจะไปสั่งสอนหลิ่วอวี้เฉิน ท่านจะไปด้วยกันหรือไม่”
“ได้”
น่าหลานจิ้งตอบรับโดยไม่ลังเล
เขาไม่ยอมให้หลิ่วอวี้เฉินมาเกี้ยวน้องสาวของเขาอีก!
ถังอิ่นร้องดีอกดีใจ นางโผเข้าใส่น่าหลานจิ้ง แล้วกอดแขนเขาไว้
น่าหลานจิ้งตกใจ เขาเอียงหัวหลบด้วยความรู้สึกไม่ชิน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ดึงแขนออกมา