เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 277
ตอนที่ 277 กล้าวัดกำลังคนในถิ่นของข้าหรือ (1)
สายตาของเฟิงหรูชิงค่อยๆ เคลื่อนไปมองที่ย่ามสัมภาระที่อยู่ใมมือถังอิ่น
ทันใดนั้น ก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นที่ริมฝีปากของนาง
“อืม ไว้ข้าดูว่าเจ้าจะจ่ายค่าเช่าบ้านเท่าไร แล้วข้าจะตัดสินใจอีกที”
ขอแค่มีเงิน ไม่ว่าเรื่องอะไรก็คุยกันได้
แต่ต้องขอคิดพิจารณาดูก่อน
“เฮอะๆ”
ชายวัยกลางคนกระอักเลือดไม่หยุด ใบหน้าของเขาซีด เสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำและดูชั่วร้ายนั้นดังแว่วไปในป่าลึก
“ก่อนหน้านี้ ข้าได้บอกกับคนในจวนเฟิงอวิ๋นคนอื่นๆ ที่อยู่ละแวกนี้ไว้แล้ว อีกไม่นานพวกเขาก็จะมาที่นี่ ถึงตอนนั้นพวกเจ้าอย่าคิดว่าจะหนีไปได้แม้เพียงสักคน ฮ่าๆๆ !”
ต่อให้เขาต้องตาย เขาก็ไม่มีทางปล่อยคนพวกนี้ไป!
เฟิงหรูชิงหยีตา สังเกตดูชายวัยกลางคนด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “ที่แท้คนของจวนเฟิงอวิ๋นส่งพวกไม่เอาไหนอย่างเจ้ามาเป็นหินถามทาง จากนั้นค่อยส่งยอดฝีมือมา? ชิชะ ดูท่าคนของจวนเฟิงอวิ๋นไม่เห็นจะเอาไหน”
“เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไรกัน” ชายวัยกลางคนโมโห “ก่อนหน้านี้ไม่นานพวกผู้อาวุโสของจวนเฟิงอวิ๋นกำลังเก็บตัวฝึกวิชาอยู่ เวลานี้กำลังความสามารถของข้าไม่ด้อยเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ในจวน เจ้ายังกล้าดูถูกข้าว่าเป็นพวกไม่เอาไหน! การจัดการคนอย่างพวกเจ้า ไม่จำเป็นต้องใช้ยอดฝีมือจากจวนเฟิงอวิ๋นหรอก! แค่คนอื่นๆ ก็เพียงพอแล้ว!
“อีกอย่าง คุณหนูของพวกข้าส่งข้าลุยเดี่ยวมาเพื่อฆ่าถังอิ่น! คนอื่นๆ ของจวนเฟิงอวิ๋นกระจายตัวอยู่ตามที่ต่างๆ แล้ว!
คำพูดของเขาเป็นเรื่องจริง
เดิมทีแค่คิดว่าจะจัดการถังอิ่นเพียงคนเดียว ไม่จำเป็นต้องส่งคนมาให้มากมาย แค่คิดไม่ถึงว่าระหว่างทางจะต้องเจอกับสิ่งที่ไม่คาดคิดอย่างเฟิงหรูชิง เมื่อถึงทางตัน เขาจึงใช้มือขยี้ยันต์สื่อสารของจวนเฟิงอวิ๋น เพื่อแจ้งให้คนของจวนเฟิงอวิ๋นที่อยู่ละแวกใกล้เคียงได้ทราบ
“ดูท่าคนของจวนเฟิงอวิ๋นที่จะมา คงไม่เก่งไปกว่าเจ้า แบบนี้ข้าก็สบายใจ” เฟิงหรูชิงยิ้ม
รอยยิ้มของนางช่างดูร้ายกาจและเลือดเย็น ทำให้ชายวัยกลางคนรู้สึกกลัวจนตัวสั่น
ถึงแม้คนที่มาจะไม่เก่งไปกว่าเขา แต่ว่า...ตอนนี้เขายังไม่ตายนี่? ขอแค่คนพวกนั้นมาถึง รวมกับเขาด้วยอีกคน ก็คงเพียงพอที่จะรับมือกับคนเหล่านี้
“โฮก!”
เสือโคร่งโมโห มันส่งเสียงคำราม กรงเล็บของมันกดไหล่ของชายวัยกลางคนแน่น แล้วกัดลงไปอย่างแรง
ถ้าชายวัยกลางคนไม่พลิกหัวหลบโดยเร็ว คอของเขาคงขาดไปแล้ว แต่ถึงกระนั้น ไหล่ของเขาก็มีเลือดไหลออกมาไม่หยุด นองเต็มพื้นไปหมด
ใบหน้าของเขาหงิกงอไปหมด เส้นเลือดปูดโปนเต้นตุบๆ
ล่วงเกินคนของจวนเฟิงอวิ๋น แถมยังแย่งผู้ชายของคุณหนู คนพวกนี้...ต้องตายสถานเดียว!
ในขณะนั้นเอง...
ที่บนท้องฟ้า ปรากฏกายคนจำนวนมากลอยอยู่ ราวกับสายลมที่พัดเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พริบตาเดียวก็ลงมาปรากฏตรงหน้าของคนทั้งหลาย
คนพวกนั้นใส่ชุดสีเขียวเหมือนกันทุกคน ที่เอวห้อยป้ายหยกรูปเมฆเอาไว้ สีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์
“ฮ่าๆๆ ในที่สุดคนของข้าก็มาแล้ว” ความกลัวของชายวัยกลางคนก่อนหน้านี้กลับกลายเป็นรอยยิ้มที่แสดงถึงความโอหัง “พวกเรา ฆ่าคนพวกนี้ให้หมด!”
คิดว่ามีสัตว์วิเศษระดับห้าแล้วจะทำอะไรได้หรือ
คนของพวกข้าเยอะขนาดนี้ แค่สัตว์วิเศษระดับห้าตัวเดียว จะคุ้มกันพวกเจ้าที่มีกันหลายคนไหวหรือ!
กลุ่มคนของจวนเฟิงอวิ๋นที่มาคราวนี้ ที่เก่งที่สุดก็แค่ฌานระดับหลิงอู่ แต่ก็เป็นดังที่ชายวัยกลางคนพูด พวกเขามีคนเยอะกว่า
ด้วยกำลังความสามารถของเสือโคร่งแล้ว ไม่จำเป็นต้องกลัวคนพวกนี้เลย แต่เพราะพวกเขามีกันหลายคน เสือโคร่งไม่อาจคุ้มกันคนของมันที่อยู่ตรงนั้นได้ทั้งหมด