เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 254

ตอนที่ 254 อาณาจักรของจักรพรรดิที่เก้า (1)

ยิ่งเดินเข้าไปข้างในระดับความเข้มข้นของพลังวิเศษก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น แม้แต่พวกถังจือยังรู้สึกถึงพลังภายในร่างกายที่สั่นอย่างมิอาจควบคุม

เพียงชั่วครู่ บ่อน้ำพุลึกก็ปรากฏแก่สายตาทุกคน น้ำของน้ำพุวิเศษขาวใสดุจดั่งยอดสุราธาราหยก[footnoteRef:1] มีหมอกหนาลอยปกคลุมเหนือผิวน้ำพุวิเศษราวกับสรวงสวรรค์บนโลกมนุษย์ [1: ยอดสุราธาราหยก หมายถึง น้ำเหล้าที่ทำจากการนำหยกเนื้อดีชนิดหนึ่งมาหลอมละลาย ในตำนานจีนเชื่อกันว่าหากดื่มแล้วจะสามารถกลายเป็นเซียน]

“นายหญิง นี่ นี่...” ถังจือเบิกตาโตด้วยความประทับใจ

เพราะนางรู้สึกได้ ในน้ำพุนี้พวกนางสัมผัสได้ถึงพลังวิเศษที่มากเกินกว่าปกติ มากกว่าในพื้นที่นี้หลายเท่าตัว

“ที่นี่คือน้ำพุวิเศษ ถังจือเข้าพาคนในกองทัพเลือดเหล็กฝึกตบะในน้ำพุวิเศษนี่” เฟิงหรูชิงเม้มปากเบา ๆ “เฉินเอ๋อร์เจ้าตามข้ามาก็พอ”

ในเมื่อที่แห่งนี้มีน้ำพุวิเศษ ไม่แน่อาจมีของมีค่าอื่นที่ล้ำค่ากว่าอยู่อีก นางจะมาเสียเวลาที่น้ำพุวิเศษไม่ได้

ส่วนฉินเฉิน...

ร่างกายของเขาพิเศษ น้ำพุวิเศษไม่มีประโยชน์อะไรกับเขา ไม่สู้ให้ตามนางไปดีกว่า

“เช่นนั้นนายหญิงเล่า?” ถังจือนิ่งไปก่อนจะเอ่ยถามด้วยความลังเล

เฟิงหรูชิงยิ้มบาง “ข้าจะไปเดินดูรอบๆ พวกเจ้าไม่ต้องห่วงข้า หากข้าหาไม่เจออะไรข้าก็จะมาฝึกตบะที่น้ำพุวิเศษ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ถังจือพยักหน้าน้อยๆ “เช่นนั้นข้าน้อยจะรอนายหญิงอยู่ที่นี่”

หลังจากเฟิงหรูชิงสั่งการเสร็จก็สะบัดชายเสื้อหันหลังไปกล่าว “เฉินเอ๋อร์พวกเราไปกัน”

ฉินเฉินไม่พูดอะไรเดินตามเฟิงหรูชิงไปเงียบๆ

น้ำพุวิเศษสำหรับเขาแล้วไม่มีประโยชน์จริง อีกทั้งไม่รู้ว่าที่แห่งนี้มีอันตรายหรือไม่ มีเพียงแต่ตามติดชิงชิงไว้เขาจึงจะวางใจ

“ท่านแม่ ท่านแม่ ในเมื่อที่นี่มีน้ำพุวิเศษจะต้องมีของมีค่าที่ทำให้เกิดน้ำพุวิเศษแน่ และจะต้องอยู่ใกล้ๆ น้ำพุวิเศษ ท่านเดินไปตามน้ำพุวิเศษต้องหาเจอแน่” น้ำเสียงกระตือรือร้นและน่ารักของชิงหานดังขึ้นภายในจิตของเฟิงหรูชิง

อื้อ เทียบกับฝูเฉินลูกชายคนนั้นแล้ว ชิงหานใกล้ชิดสนิทกว่ากันเยอะ...ไม่เสียแรงที่เป็นเสื้อนวมปุยฝ้ายน้อย[footnoteRef:2]ของแม่ [2: เสื้อนวมปุยฝ้ายน้อย หมายถึง ใกล้ชิด สนิท รู้ใจ ปกติมักใช้เอ่ยถึงลูกสาว]

“เฉินเอ๋อร์” เฟิงหรูชิงยิ้มหันไปหาฉินเฉิน “ใกล้ๆ นี่ต้องมีของมีค่าอื่นแน่ เจ้าช่วยกันหากับข้า หากหาพบข้าจะแบ่งให้เจ้าด้วย”

แววตาฉินเฉินสะอาดกระจ่างใสในตอนที่เผชิญหน้ากับเฟิงหรูชิง ไม่ได้เย็นชาแปลกแยกเฉกเช่นตอนอยู่กับคนอื่น ยิ้มฝีปากมีรอยยิ้มบางๆ อ่อนเยาว์ไร้เดียงสาและเก้อเขิน

“ทั้งหมดเป็นของเจ้า ข้าก็เป็นของเจ้า”

เดิมได้ยินครึ่งประโยคแรกเฟิงหรูชิงก็รู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง ทว่า...

ตอนที่ฉินเฉินพูดประโยคหลังจบนางราวกับถูกไฟฟ้าช็อต รอยยิ้มแข็งค้างฉับพลัน

“เอ่อ...เฉินเอ๋อร์ เจ้าเป็นน้องชายของข้า”อย่างไรเสีย ฉินเฉินกับน้องชายนางในชาติก่อนก็เหมือนกันมาก จิตใต้สำนึกนางจึงนับเขาเป็นญาติ

ฉินเฉินใช้ชายแขนเสื้อบังร่างเฟิงหรูชิงไว้ เพื่อหลีกเลี่ยงดอกไม้ล่วงหล่นมาใส่เส้นผมนาง

“ชิงชิง เจ้าอยากให้ข้าเป็นอะไรของเจ้าข้าก็เป็นคนนั้น”

เฟิงหรูชิงจึงได้ถอนหายใจโล่งอก มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า “เช่นนั้นพวกเราไปกันเถอะ”

“ได้”

...

มีชิงหานเสื้อนวมปุยฝ้ายน้อยอยู่ เฟิงหรูชิงประหยัดแรงไปได้เยอะ

เวลาเพียงไม่นานนางก็เจอกับตาน้ำเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลออกไป ตาน้ำเชื่อมต่อกับน้ำพุวิเศษเมื่อครู่ มีน้ำสีขาวผุดออกมาไม่ขาดสาย

“ตาน้ำนี่น่าจะเชื่อมต่อแล้วน้ำพุวิเศษนั้น...แต่ว่า...ตาน้ำเล็กเกินไป หากจะใช้แช่อาบเกรงว่าจะยาก”

อย่างไรเสียนี่ก็เป็นเพียงตาน้ำเท่านั้น ทั้งเล็กทั้งแคบ