เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 201
ตอนที่ 201 เฟิงหรูซวงผู้โชคร้าย (1)
แคว้นหลิวอวิ๋นนี้มีหญิงสาวงดงามไร้ยางอายตั้งมากที่คอยคิดถึงกั๋วซือ! เกิดนางกลับมาแล้วกั๋วซือไม่ใช่ของนางอีกแล้วจะทำเช่นไร?
“จริงสิ ต้องเป็นเพราะเฟิงหรูชิงเห็นรูปงามของกั๋วซือ เกรงว่าตนเองจะไม่ได้ครอบครองก็เลยส่งข้าไปค่ายทหาร! ต้องการให้ข้าออกห่างจากกั๋วซือ! นางจิตใจโหดเหี้ยมนัก!”
แววตาหลิวหรงแฝงด้วยความปวดใจ แต่นางรู้ดีว่าเฟิงหรูซวงไม่สามารถอยู่ในวังหลวงต่อไปได้แล้ว
มิเช่นนั้น ด้วยนิสัยของเฟิงหรูชิง ไม่แน่อาจจะทำอะไรกับซวงเอ๋อร์ก็ได้
“ซวงเอ๋อร์ แม่ก็ไม่อยากให้เจ้าต้องไปสถานที่เช่นค่ายทหารนั่น แต่ว่า...เฟิงหรูชิงมีคำสั่งออกไปแล้ว ถ้าเจ้าไม่ไปนางต้องไม่ปล่อยเจ้าไปง่ายๆ แน่ หรือไม่...แม่อาจจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
ร่างเฟิงหรูซวงแข็งทื่อ นางเงยหน้าขึ้นน้ำตาบดบังใบหน้าของนางดูโศกเศร้าน่าเวทนานัก
จู่ๆ นางก็ฉีกยิ้มเย็น
“ท่านแม่ทำเพื่อความปลอดภัยของข้า หรือ...เพื่อตระกูลหลิวกันแน่เพคะ?”
สีหน้าหลิวหรงซีดลงทันที
ซวงเอ๋อร์เป็นลูกสาวของนาง นางจะไม่รักไม่สงสารได้อย่างไร?
แต่ตอนนี้ นางไม่มีวิธีที่จะช่วยซวงเอ๋อร์ได้!
“ซวงเอ๋อร์ เจ้าอดทนอีกหน่อย ผ่านเวลานี้ไปแล้วแม่จะไปรับเจ้ากลับมา” มือของหลิวหรงลอดซี่เหล็กไปจับกุมมือเย็นๆ ของเฟิงหรูซวงไว้ “ไม่ว่าอย่างไร พวกเราต้องคิดคำนึงถึงส่วนมาก หากตอนนี้ทำฝ่าบาทโกรธไม่แน่ตระกูลหลิวอาจพังพินาศ เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ทัพเฒ่าน่าหลานกับฉินเฟยหยางสำเร็จหลิงอู่ด้วยกันทั้งสองคน ซวงเอ๋อร์ของนางคงไม่ต้องรับความอยุติธรรมและความทุกข์ทรมานเช่นนี้!
หลิวหรงหลับตาลง ปกปิดความเลวทรามในแววตาเอาไว้
เฟิงหรูชิง วันนี้สิ่งที่เจ้าทำกับพวกเราสองแม่ลูกทั้งหมด วันหน้าข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสกลับคืนเป็นเท่าตัว!
เฟิงหรูซวงนิ่งชะงัก นางมองใบหน้าโหดร้ายของหลิวหรงนิ่ง ในปากมีแต่รสขม
“เช่นนั้นกั๋วซือเล่า? ท่านแม่ ข้าชอบเขาจริงๆ ได้เห็นเขาเพียงครั้งแรกข้าก็ชอบเขาแล้ว ชาตินี้ชีวิตนี้ นอกจากกั๋วซือแล้วข้าไม่ยอมแต่งกับผู้ใดทั้งนั้นเพคะ”
นางไม่มีวันลืม ในปีนั้นนางอายุยังน้อยไม่รู้ความลุกล้ำเข้าไปในป่าไผ่ ชายในชุดขาวกับพิณอันหนึ่ง รูปงามโดดเด่นราวกับเทพเซียน พุ่งเข้ากระแทกใจนางทันที มันสัมผัสเข้าไปในใจนาง ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เคยมีผู้ใดอยู่ในสายตานางอีกเลย หากชีวิตนี้ไม่ได้เป็นภรรยาเขา ชีวิตของนางยังจะมีความหมายอะไรอีก?
“ซวงเอ๋อร์ เจ้าฟังข้าพูด” หลิวหรงกัดฟันอารมณ์ไม่สู้ดี “ก่อนหน้านี้ข้าไปหากั๋วซือมา...”
เฟิงหรูซวงตัวแข็งทื่อ สายตาที่มองไปยังหลิวหรงแปลกไป
หลิวหรงสูดหายใจเข้าลึก “ข้ายังพูดเรื่องสู่ขอกับกั๋วซือ”
“เช่นนั้นกั๋วซือว่าอย่างไรเพคะ?” เฟิงหรูซวงใจเต้นแรง ลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ใดแววตาเร่งร้อนมองไปทางหลิวหรง
ในตาหลิวหรงทอแสงบางอย่าง “กั๋วซือบอกกับข้าด้วยตัวเอง เขาชอบความรู้ความสามารถและหน้าตาของเจ้า ยินยอมที่จะสู่ขอเจ้าเป็นภรรยา เพียงแต่ว่า...”
“เพียงแต่อะไรหรือเพคะ?” เฟิงหรูซวงกุมหัวใจตัวเองแน่น ใจของนางเต็มไปด้วยความสุข
กั๋วซือบอกว่า...ชอบนาง?
จริงหรือ?
“กั๋วซือบอกข้าว่า เขาก็เหมือนพวกเราที่รังเกียจเฟิงหรูชิง หากพวกเราสามารถกำจัดเฟิงหรูชิงแทนเขาได้ เขาก็ยินดีจะสู่ขอเจ้า”
ความสุขอยู่บนใบหน้าเฟิงหรูซวงได้ไม่นานก็ต้องจางหายไป
นางเม้มปากแน่น “ท่านแม่ ท่านกำลังหลอกข้าใช่หรือไม่? ด้วยความสามารถของกั๋วซือแล้วรับมือกับเฟิงหรูชิงง่ายนิดเดียว ต่อให้เขารังเกียจนางก็เถอะ เหตุใดต้องให้พวกเราลงมือกับนางด้วย?”