ยามดอกวสันต์ผลิบาน: Chapter 059 ตอนที่ 60

ตอนที่ 59 ตกน้ำ

โจวเสาจิ่นรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

ไม่ว่าด้วยเหตุผลอันใด นางคิดว่าพานชิงจับตามองนางมากไปเสียแล้ว

นางยิ้มตบตาและกล่าวกับพานชิงไปว่า "ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะ เพียงแค่มายืนรับลมอยู่ตรงนี้เท่านั้น"

สายลมที่พัดผ่านมาจากทางฝั่งทะเลสาบนั้นเย็นสบายยิ่งนัก

"เช่นนั้นหรือ" พานชิงยิ้มพลางมองไปยังศาลาริมน้ำ กล่าวขึ้นว่า "ข้าคิดว่าทิวทัศน์ทางฝั่งโน้นน่าจะสวยงามยิ่ง ทว่าน่าเสียดายที่สวนดอกไม้เล็กของจวนห้านั้น กลับเดินเที่ยวชมได้ไม่สะดวกนัก"

โจวเสาจิ่นเพียงแค่หัวเราะแต่ไม่ได้เอ่ยอะไร

เฉิงเจียที่เดินผ่านมาพลางกระพือพัดเซียงเฟยทรงกลมปักลายผีเสื้อตอมดอกไม้สีแดงด้ามจับเคลือบทอง ถามขึ้นว่า "พวกเจ้ามายืนอยู่ตรงนี้ทำไมกันหรือ ที่ตรงนี้มีอะไรให้ดูกัน"

"ก็แค่เย็นดีเท่านั้นเอง" พานชิงตอบกลับพร้อมกับยิ้มมองโจวเสาจิ่นหนึ่งครั้ง

"ช่างมีพิรุธเสียจริง!" เฉิงเจียพึมพำเสียงเล็กพลางชำเลืองมองพานชิง แล้วยิ้มกล่าวกับโจวเสาจิ่นว่า "พรุ่งนี้เจ้าลาหยุดสักครึ่งวันในช่วงบ่ายได้หรือไม่ ข้าอยากจะนัดเจ้าไปพายเรือในสวนดอกไม้ ดอกบัวในแม่น้ำชิงซีตูมแล้ว ข้าอยากจะเก็บใบบัวมาตากแห้งในช่วงฤดูหนาวสำหรับทำไก่ยัดไส้ห่อใบบัวเอาไว้ทาน"

"ลาไม่ได้หรอก!" โจวเสาจิ่นยิ้มตอบ "ในเมื่อข้าสัญญากับฮูหยินผู้เฒ่ากัวไปแล้ว จะกล่าวแล้วคืนคำก็ไม่ได้ เจ้าไปเองเถอะ เก็บมาเผื่อข้าด้วยก็แล้วกัน"

คำขอร้องที่เปิดเผย ก็หมายความว่าไม่ได้มองว่าตนเองเป็นคนนอก!

เฉิงเจียดีใจขึ้นมาทันใด กล่าวขึ้นว่า "ดอกบัวเต็มสระเช่นนี้ ต้องมีใบบัวมากมายเป็นแน่ ถึงเวลานั้นข้าจะเก็บใบบัวมาเผื่อเจ้า นอกจากจะสามารถนำมาทำไก่ยัดไส้ห่อใบบัวแล้ว ยังสามารถนำมาทำชา..."

ทั้งสองคนพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ เพียงแต่ไม่ยอมให้พานชิงได้กล่าวแทรกขึ้นเลยสักหนึ่งประโยค จนกระทั่งชุ่ยหวนมารายงานว่า เฉินต้าเหนียงมาแล้ว เฉิงเจียจึงคล้องแขนโจวเสาจิ่นเดินกลับไปยังห้องศึกษาจิ้งอัน

สายตาของพานชิงเย็นเยือกเล็กน้อย

แต่น่าเสียดายที่ไม่ว่าจะเป็นโจวเสาจิ่นหรือเฉิงเจียที่เดินอยู่ข้างหน้านางนั้นต่างก็ไม่ได้สังเกตเห็นเลย เมื่อถึงห้องศึกษาจิ้งอันทั้งสองคนยังคงกระซิบกระซาบคุยกันต่อเป็นพักๆ ทอดทิ้งนางให้โดดเดี่ยวอยู่คนเดียว

ปรากฏว่า ตอนที่เฉิงเจียไปเก็บใบบัวนั้นนางเกือบจะตกลงไปในทะเลสาบ

โจวเสาจิ่นตกใจเป็นอย่างมากไปทีหนึ่ง

ในชาติก่อน ก่อนที่นางจะเกิดอุบัติเหตุนั้น เฉิงเจียเก็บใบบัวได้อย่างราบรื่น ทว่าไฉนในชาตินี้ถึงเกิดอุบัติเหตุใหญ่ขึ้นมาได้

ยังดีที่เฉิงเจียถูกป้าผู้เป็นบ่าวคว้าตัวไว้ทัน แต่ทว่าก็ตกใจกลัวเล็กน้อย

โจวเสาจิ่นกับพี่สาวจึงไปเยี่ยมเฉิงเจียด้วยกัน

ฮูหยินผู้เฒ่ากวนได้ยินแล้วก็เรียกพวกนางเข้าไปหา กล่าวขึ้นว่า "...วานถามให้ข้าที ว่าหลานเจียอยากรับขวัญหรือไม่ หากว่าอยากรับล่ะก็ ข้ายังมีจูซา[footnoteRef:1]ชั้นดีอยู่ที่นี่" [1: จูซา เป็นยาสมุนไพรจีนชนิดหนึ่ง มีสรรพคุณช่วยผ่อนคลายอาการตกใจกลัว อาการฝันมากและนอนไม่หลับ เป็นหนึ่งในขั้นตอนที่คนจีนโบราณใช้ในการรับขวัญให้บุตรหลานหลังจากที่เผชิญกับเรื่องน่าตกใจกลัวมา]

ทั้งสองคนยิ้มพลางตอบรับคำ จากนั้นจึงไปเรือนหรูอี้พร้อมกับฮูหยินใหญ่เหมี่ยน

เรือนหรูอี้ตั้งอยู่กลางจวนสาม ฝั่งตะวันออกคือเรือนหลิงหลงของเฉิงเจิ้ง ฝั่งตะวันตกคือเรือนเต้าเซียงของฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ซื่อ ด้านหน้าทางฝั่งทิศใต้เป็นโถงวางแท่นบรรพชนของจวนสาม ทัศนียภาพงดงามยิ่งนัก ประดับตกแต่งอย่างโอ่อ่าตระการตา โดยเฉพาะห้องโถงฝั่งทิศใต้นั้นมีด้านหนึ่งที่ใช้ไม้สนหนานมู่ทำเป็นชั้นวางของล้ำค่ากั้นห้องเอาไว้ วางประดับตกแต่งเอาไว้ด้วยเครื่องประดับทรงหรูอี้ที่เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงโชคลาภต่าง ๆ ที่ทำจากหยก เงิน และทองสารพันชนิด ระยิบระยับพราวตา หากชำเลืองมองไปครั้งหนึ่ง ก็ลืมตาไม่ขึ้นอยู่บ้าง

ตอนที่พวกนางเข้าไปเยี่ยม เฉิงเจียที่นอนพิงหัวเตียงและห่มผ้าไหมสีแดงทอลายนกเฟิ่งหวงแหงนมองพระอาทิตย์นั้นกำลังพูดคุยอยู่กับเจียงซื่อและฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ที่นั่งล้อมอยู่ข้างหน้าเตียงของนาง โดยมีเฉิงเสียนกับพานชิงยืนอยู่ข้างหลังเจียงซื่อกับฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ ส่วนบรรดาสาวใช้กับมามาข้างกายเจียงซื่อกับฮูหยินผู้เฒ่าหลี่และคนอื่นๆ นั้นคอยอยู่นอกห้อง เรือนหลักที่กว้างใหญ่แห่งนี้ มีผู้คนอยู่ทุกหนทุกแห่ง แม้แต่ขณะที่สูดลมหายใจเข้าไปนั้นก็ได้กลิ่นของแป้งกับชาดหลากหลายชนิดผสมคละคลุ้งกันไป

โจวเสาจิ่นที่คุ้นเคยกับกลิ่นอ่อนๆ มาตลอดนั้น รู้สึกทนสูดกลิ่นเช่นนี้ไม่ได้เลย จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่น

เป็นไปได้ว่านานแล้วที่ไม่ได้เข้าห้องอิสตรีจึงไม่รู้สึกว่าเป็นกลิ่นที่หอม ทว่าเฉิงเจียกลับดูไม่แตกต่างไปจากเดิมแต่อย่างใด ขณะที่ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนกับฮูหยินผู้เฒ่าหลี่และคนอื่นๆ กำลังทำความเคารพกันอยู่นั้น นางก็โบกไม้โบกมือให้โจวเสาจิ่น "เจ้ามาทำไมหรือ ข้าสบายดี เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" แล้วร้องทักทายโจวชูจิ่นด้วยเสียงสูงว่า "พี่ชูจิ่น!"

โจวชูจิ่นยิ้มให้นาง

ก่อนหน้านี้โจวเสาจิ่นที่ยืนห่างออกไปไม่ได้สังเกตเห็นเลย ทว่าตอนนี้พอเดินเข้ามาใกล้ๆ ถึงพบว่าใบหน้าของนางแดงระเรื่อ ยิ้มแฉ่งดั่งดอกไม้ ไหนเลยจะมีท่าทางหวาดกลัวเลยสักนิด กลับเป็นเจียงซื่อและคนอื่นๆ ที่มีสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่านาง

ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนหัวเราะและกล่าวขึ้นว่า "เวลาพวกเด็กๆ เจ็บไข้ได้ป่วย นับเป็นเรื่องปกติที่พอรอยแผลหายดีก็จะลืมเลือนความเจ็บปวดไปหมด ก่อนที่จะมาที่นี่นายหญิงผู้เฒ่าของพวกข้าก็ย้ำแล้วย้ำอีกว่า ให้พวกข้าถามไถ่เรื่องของหลานเจียให้ได้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ทว่าตอนนี้นางกลับดูปกติดี เหมือนคนที่ไม่ได้เจ็บป่วยอะไร สงสารก็แต่พวกเราที่เป็นบิดามารดาเหล่านี้เท่านั้น"

"จริงแท้ยิ่งนัก! นางแทบจะทำให้ขวัญทั้งเจ็ดของท่านย่าของนางร่วงหล่นลงไปแล้วสามขวัญ" เจียงซื่อค่อยๆ คืนสติกลับมา ยามที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ย่อมรู้สึกซาบซึ้งใจ ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ นางรับชาที่สาวใช้ยกมาให้ มอบให้แก่ฮูหยินใหญ่เหมี่ยนด้วยมือของตนเอง "แต่นางกลับยังคงยิ้มร่า ปล่อยให้นายหญิงผู้เฒ่าของพวกเราเป็นกังวล หากไม่ใช่เพราะโจวเหนียงจื่อกล่าวว่าไม่เป็นอะไรแล้วล่ะก็ คงจะต้องบังคับให้นายท่านไปเรียกท่านหมอมาอีกครั้ง"

เฉิงเจียรู้สึกเคอะเขิน โวยวายแย้งไปว่า "มีเกินจริงขนาดนั้นที่ไหนกันเจ้าคะ เพียงแค่ป้าที่เก็บใบบัวคนนั้นไม่ระวังแล้วเผลอเหยียบแคมเรือ เรือจึงโคลงเคลงไปมา ข้าไม่นึกว่าจะตกใจจนขวัญหาย กรีดร้องไปครั้งหนึ่ง พวกนางจึงช่วยฉุดข้าเอาไว้ ทำให้แขนเสื้อเปียกก็เท่านั้นเองเจ้าค่ะ..."

"เจ้ายังจะพูดอีกหรือ!" เจียงซื่อจ้องเฉิงเจียเขม็ง "ไม่เคยทำให้ผู้อื่นหายห่วงเลยสักนิด หากว่าเจ้าอยากจะเก็บใบบัว เพียงสั่งบ่าวรับใช้ไปก็พอ เจ้าก็ดี กลับนั่งเรือไปเอง..."

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ได้ยินแล้วก็ไม่พอใจ เอ่ยขึ้นว่า "พอแล้วๆ เจ้าพูดไปกี่รอบแล้ว นางก็สำนึกผิดแล้ว เจ้าอย่าพร่ำบ่นนางอีกเลย สาวใช้คนนั้นที่ช่วยคว้าตัวหลานเจียไว้ชื่ออะไรหรือ ข้าจะตกรางวัลให้! ไม่เช่นนั้นใครเล่าจะยังอยากเป็นบ่าวผู้ซื่อสัตย์อีก!"

ถึงแม้ว่าเจียงซื่อไม่เคยเห็นแม่สามีอยู่ในสายตา ทว่าต่อหน้าผู้คนที่ล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ในตอนนี้กลับแสดงเคารพนับถือยิ่งนัก ไม่ยอมให้ผู้อื่นหยิบเอามาเป็นข้อครหาได้

นางลุกขึ้นและขานตอบไปว่า 'เจ้าค่ะ' อย่างนอบน้อม แล้วไม่กล่าวอะไรอีกเลย

เฉิงเจียหันไปทางโจวเสาจิ่นแล้วขยิบตาให้

ทว่าโจวเสาจิ่นกลับถอนหายใจอยู่ในใจ

เฉิงเจียมักจะถูกตามใจเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม มีคนตามใจอยู่เสมอย่อมดีกว่าไม่มีใครมาตามใจ

ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่จับมือของโจวเสาจิ่นและกล่าวว่า "พวกเจ้าเล่นกันมาตั้งแต่ยังเล็ก ตอนนี้พี่สาวเจียของเจ้าต้องพักฟื้นตัวอยู่ในห้องสักสองสามวัน ถ้าหากเจ้ายินดีก็ช่วยมาอยู่เป็นเพื่อนแก้เบื่อให้นางที"

โจวเสาจิ่นยิ้มน้อยๆ พลางรับปาก

ฮูหยินใหญ่เวิ่นของจวนห้าเดินเข้ามา

นางเดินผ่านประตูมาโดยไม่ถามไถ่ว่าเฉิงเจียเป็นอย่างไรบ้าง แต่กลับจับมือของเจียงซื่อเอาไว้ แล้วสะอื้นร่ำไห้หลั่งน้ำตาดั่งสายฝน "ข้าเป็นคนที่ชะตาแสนอาภัพผู้หนึ่ง เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น แต่กลับไม่มีหน้าจะมาเยี่ยมเยียนแต่ละจวนได้"

เจียงซื่อรู้สึกขุ่นเคืองที่นางไม่รู้จักกาลเทศะ จึงพานางไปนั่งเก้าอี้มีเท้าแขนที่อยู่ข้างๆ

หยวนซื่อของจวนหลักกับฮูหยินใหญ่หงและเจิ้งซื่อของจวนรองต่างก็มาเยี่ยม

คนของจวนสี่จึงกล่าวอำลาขอตัวกลับก่อน

เจียงซื่อส่งพวกนางออกจากเรือนหรูอี้ด้วยตนเอง

บนท้องฟ้าต่างเต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ ดวงจันทร์สว่างสุกใสอยู่กลางท้องฟ้า

โจวชูจิ่นคล้องแขนฮูหยินใหญ่เหมี่ยน และพูดคุยถึงเรื่องทั่วไปภายในจวน เดินไปยังเรือนเจียซู่อย่างไม่ช้าไม่เร็ว

โจวเสาจิ่นที่ติดตามอยู่ข้างหลังพวกนางกลับคิดถึงเรื่องของเฉิงอี้ แล้วรู้สึกกลุ้มอกกลุ้มใจ

คนอายุเท่าเฉิงอี้เช่นนี้ กำลังอยู่ในวัยที่ซุกซนเกเร อยากรู้อยากเห็นเรื่องการดื่มสุรา เล่นพนันและเที่ยวหอนางโลม แม้กระทั่งไปลองดูสักครั้งก็ถือเป็นเรื่องที่ปกติยิ่งนัก เพียงแค่รู้ผิดแล้วแก้ไข ก็กลับตัวเป็นเด็กที่ดีได้ ต่อให้นางนำเรื่องนี้ไปฟ้องท่านยาย ท่านยายก็คงจะห้ามเฉิงอี้ไม่ให้ไปเที่ยวเล่นกับคนพวกนั้นอีกเสียมากกว่า แต่ไม่อาจไปจัดการเรื่องภายในสวนดอกไม้เล็กของจวนห้าได้ว่าจะยังมีการกินดื่มสร้างความสำราญกันต่อไปหรือไม่ กล่าวคือ ที่ตรงนั้นเป็นเขตพื้นที่ของผู้อื่น เป็นบุตรชายของผู้อื่น ในเมื่อจวนสี่ไม่ใช่ผู้นำตระกูลหรือเป็นสายเลือดตรง อีกทั้งตลอดมาก็ไม่เคยล่วงเกินจวนอื่นๆ มาก่อน ในเมื่อไม่มีคุณสมบัตินั้น จึงไม่สามารถไปยุ่งเกี่ยวหรือจัดการตามอำเภอใจได้ มากที่สุดก็คงจะแจ้งเรื่องนี้ให้ผู้อาวุโสของแต่ละจวนทราบอย่างอ้อม ๆ เท่านั้น เมื่อสายลมกระโชกแรงนี้พัดผ่านไปแล้ว เกรงว่าพวกเขาคงจะรวมตัวกันใหม่อีกครั้งเป็นแน่...เท่ากับว่าช่องโหว่ของจวนห้าก็ยังคงมีอยู่ต่อไป

หากว่าอยากจะอุดช่องโหว่นี้ วิธีที่ดีที่สุดก็คือต้องทำเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องใหญ่ ให้พวกผู้อาวุโสของตระกูลเฉิงทราบถึงภัยอันตรายที่อยู่ภายในนั้น

แต่นางเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง จะนำเรื่องนี้ไปฟ้องต่อหน้าผู้อาวุโสของตระกูลเฉิงได้อย่างไร

โจวเสาจิ่นนึกถึงฮูหยินใหญ่เวิ่นแล้ว...นางก็ได้แต่ยิ้มขมขื่นอย่างห้ามไม่อยู่

รอจนได้พบท่านยาย หลังจากท่านยายได้ถามถึงอาการของเฉิงเจียเสร็จก็เตือนพวกนางพี่น้องไม่ให้ไปเด็ดดอกไม้หรือเก็บดอกบัวด้วยตนเองอีก ตอนที่เตือนว่าให้ระวังจะ ตกลงไปในน้ำหรือล้มลงบนพื้น นั้น นางรู้สึกสะดุดใจ เมื่อเดินออกจากเรือนเจียซู่แล้วจึงใช้ชุนหว่านให้ไปเรียกฝานฉีมาหา กล่าวว่า "ข้ามีธุระต้องการให้เขาไปทำ"

โจวชูจิ่นประหลาดใจจึงถามขึ้นว่า "ดึกป่านนี้แล้ว มีธุระอะไรที่ต้องเร่งรีบขนาดนี้ รอให้ถึงพรุ่งนี้ก่อนไม่ได้หรือ"

"ไอ้หยา ช่วงบ่ายของพรุ่งนี้ข้าคิดจะขอลาหยุดครึ่งวัน ไปเฝ้าเฉิงเจีย" เนื่องจากเฉิงเจียต้องพักผ่อนอยู่ในเรือนสักสองสามวัน ห้องศึกษาจิ้งอันจึงเหลือเพียงนางกับพานชิง แทนที่จะไปเผชิญหน้ากับพานชิงที่พยายามจะพูดคุยกับนางอยู่ตลอดเวลา ไม่สู้นางไปฟังเฉิงเจียพูดจ้อเสียยังจะดีกว่า ต่อให้พานชิงขอลาหยุดไปเฝ้าเฉิงเจียด้วย ก็ยังมีเฉิงเจียกับพวกสาวใช้เหล่านั้นที่คอยรับใช้เฉิงเจียอยู่กันพร้อมหน้า ไม่ว่าอย่างไรพานชิงก็ต้องม้วนหางหนีบไว้ นางยังต้องเสแสร้งเป็นหญิงสาวที่เพียบพร้อมไปด้วยความสามารถและคุณธรรม จะยอมให้เจียงซื่อได้ยินข่าวลือไม่ดีไม่งามได้อย่างไร

โจวชูจิ่นไม่ถามอะไรต่อ

โจวเสาจิ่นกระซิบสั่งฝานฉีว่า "เจ้าช่วยข้าจับตามองคุณชายรองต่อไปที เพียงพวกเขามีความเคลื่อนไหว ก็ให้เจ้ามาบอกข้าทันที จากนั้นก็สอดส่องดูด้วยว่าพวกคุณชายรองกลับมาจากจวนห้าทางด้านนั้นอย่างไร"

ฝานฉีคิดว่านางต้องการจะไปฟ้องผู้อาวุโส ตบหน้าอกและกล่าวว่า "ท่านวางใจได้เลยขอรับ ข้าสาบานว่าจะสืบความมาให้ครบทุกถ้อยคำโดยที่ไม่แหวกหญ้าหรือต้นไม้สักต้นให้งูตื่นเลยขอรับ"

โจวเสาจิ่นอมยิ้ม แล้วสั่งให้ซือเซียงหยิบเหรียญทองแดงให้เขาไป กล่าวว่า "เจ้าไปหาคนสักสองสามคนไปเก็บใบบัวมาให้หน่อย เหรียญนี้ให้เจ้าไปซื้อสุราเลี้ยงพวกเขา"

เรื่องที่เฉิงเจียไปเก็บใบบัวนั้น นางก็มีส่วนเกี่ยวข้องอยู่บ้าง ตอนนี้เฉิงเจียนอนติดอยู่กับเตียง ไม่ว่าอย่างไรตนจะต้องส่งใบบัวเหล่านี้ไปให้ ถือว่าเป็นการตอบแทนน้ำใจของนาง

ฝานฉีรับเงินแล้วเดินจากไปอย่างมีความสุข

กลางวันของวันรุ่งขึ้น ฝานฉีก็ยกใบบัวสองตะกร้าใหญ่มาให้

โจวเสาจิ่นหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ วานชุนหว่านให้พาสาวใช้เด็กสองสามคนมาคัดแยกใบบัวที่อ่อนกับแก่ออกจากกัน ตากใบที่แก่ไว้ทำข้าวห่อใบบัว ไก่ยัดไส้ใบบัว ส่วนใบที่อ่อนเอาไว้ทำชาใบบัว ส่งไปให้ท่านยาย และส่งไปให้จวนอื่นๆ ในนามของจวนสี่

เฉิงเจียรู้เข้าก็ซาบซึ้งใจยิ่งนัก มองโจวเสาจิ่นแล้วยิ้มหวานดั่งน้ำผึ้งไปให้ พลางกล่าวกับพานชิงว่า "ยังคงเป็นโจวเสาจิ่นที่ดีกับข้าที่สุด"

พานชิงก็ขอลามาเฝ้าเฉิงเจียด้วยเช่นกัน ทว่าเฉิงเจียกลับไม่พูดไม่จากับนางเลยสักประโยค แต่นางกลับสงบนิ่งตีหน้าตาย ควรต้องทำอะไรก็ทำอย่างนั้น โจวเสาจิ่นเห็นแล้วก็รู้สึกเสียใจแทนนาง ทว่ากลับยิ่งทวีความมุ่งมั่นที่จะอยู่ให้ห่างจากพานชิง

วันรุ่งขึ้น ขณะที่นางกำลังออกมาจากเรือนหานปี้ซาน ก็เห็นฝานฉีกำลังกำกิ่งไม้และนั่งยองๆ อยู่ใต้ต้นไม้ข้างทางเดินและวาดรูปไปมาอย่างเหงาหงอย

"เจ้าทำอะไรอยู่หรือ" ซือเซียงเอ่ยถามเขา

ฝานฉีกระโดดพรวดขึ้นมาในทันที

"คุณหนูรอง" สองตาของเขาเปล่งประกาย กระซิบกล่าวขึ้นว่า "ตอนเย็นวันนี้พวกคุณชายรองนัดเล่นพนันกันในสวนดอกไม้เล็กอีกแล้วขอรับ"

โจวเสาจิ่นดีอกดีใจ แต่เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่เกิดข้อผิดพลาดใดๆ นางจึงถามว่า "เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าที่พวกเขาไปที่สวนดอกไม้เล็กนั้นก็เพื่อเล่นการพนัน"

ฝานฉีหัวเราะฮ่าๆ พลางกล่าวอย่างภูมิใจว่า "พ่อครัวของจวนห้ายกอาหารอันโอชะอย่างไก่ เป็ด ปลา และเนื้อเข้าเรือนไปตั้งแต่เช้าตรู่ ทว่ามื้อเที่ยงของจวนห้ากลับยังคงเป็นกับข้าวตามปกติ จากนั้นบ่าวข้างกายของคุณชายใหญ่จวี่ก็ไปโรงรับจำนำ จำนำปิ่นทองของสตรีหนึ่งอัน จำนำด้วยบัญชีกระแสรายวัน ได้เงินมาสิบเหลี่ยงเงิน ตามคำบอกเล่าของเสมียนโรงรับจำนำผู้นั้น บ่าวผู้นั้นไม่ได้มาเป็นครั้งแรก ช่วงนี้ยิ่งมาบ่อย...นอกจากนั้นยังมีซานเป่าผู้เป็นบ่าวข้างกายของคุณชายรองอีกขอรับ ถุงใส่เงินที่ห้อยอยู่ที่เอวนั้นตุงยิ่ง ข้าจงใจเดินชนเขาครั้งหนึ่ง ของข้างในถุงแข็งมากเลยขอรับ...ถ้าหากไม่ใช่เพราะพวกเขาจะไปเล่นการพนันแล้วยังจะไปทำอะไรได้อีกหรือขอรับ"

............................................................................