ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย: Chapter0031 ตอนที่ 31

ตอนที่ 31 ย่าไม่เคยได้ทานแอปเปิ้ลที่หลานรักปอกให้สักครั้ง

เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

จ้องมองแอปเปิ้ลอยู่นานแต่ก็ไม่ยื่นมือไปรับสักที

ฝ่ามือขาวขยับไปหาเธออีกสองสามครั้ง กดเสียงพูด

“คุยมาตั้งนาน ไม่ฝืดคอบ้างเหรอ”

นายหญิงสกุลป๋อเลิกคิ้ว ก้มหน้าลงมองแก้วชาที่วางอยู่บนโต๊ะ ยิ้มไม่พูดไม่จา

เฉินฝานซิงรับผลไม้มาอย่างหวาดๆ ระหว่างนั้นเผลอไปสัมผัสเข้ากับปลายนิ้วของอีกฝ่ายจนรู้สึกหนาวเล็กน้อย

“ขอบคุณค่ะ”

เธอก้มลง ยกแอปเปิ้ลขึ้นกัดหนึ่งคำ กรอบจนได้ยินเสียง กรุบกรุบ ดังเข้ามาในหู

นัยน์ตาสีหมึกของป๋อจิ่งชวนทอประกาย นำมีดปอกผลไม้วางลงบนโต๊ะน้ำชา ยืนมือหยิบกระดาษเช็ดมือขึ้นมาสองแผ่น บรรจงเช็ดลงไปบนนิ้วเรียวสวยทั้งห้า

การกระทำละเอียดอ่อนเช่นนั้นเพียงพอที่จะทำให้มองออกเพราะในเวลาปกติเขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้

เมื่อเห็นเฉินฝานซิงยอมทานแอปเปิ้ล นายหญิงสกุลป๋อเองก็คลี่ยิ้มออกมา

มองในตาของหลานชายที่ถึงแม้จะถูกใจแต่ก็อดอิจฉาไม่ได้

ชาตินี้เธอยังไม่เคยได้ทานแอปเปิลที่หลานชายเป็นคนปอกให้เลยสักครั้ง

หลานรักเอ๊ย!

ถ้าเกิดวันนี้ไม่ใช่ฝานซิงล่ะก็นะ!

หึ้ย!

แอปเปิลมีรสชาติที่หวานมาก หวานเสียจนรู้สึกว่าความหวานนั้นค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในหัวใจทีละน้อย

“ฝานซิง บริษัทของเพื่อนหนูทำเกี่ยวกับอะไรจ๊ะ”

ห้องรับแขกที่เงียบมานานพอสมควร หญิงชราจึงเป็นคนออกปากถามคำถามที่ป๋อจิ่งชวนเพิ่งถามไปเมื่อสักครู่ใหม่อีกครั้ง

“บริษัทเครื่องสำอางจือชิ่นค่ะ ตอนนี้ทำโรงงานเองก็เลยยุ่งมากๆ เลยค่ะ”

“อ๋อ”

นายหญิงพยักหน้าเข้าใจ

หลังนั้นก็ตามมาด้วยบทสนทนาง่ายๆ รอจนแอปเปิลในมือถูกกินจนหมดเป็นเวลาเดียวกับที่ไหลหรงรีบเข้ามาเตือนว่าอาหารเย็นได้เตรียมเสร็จแล้ว

แอปเปิลลูกใหญ่ขนาดนั้นลงท้องไป เฉินฝานซิงยังจะทานอะไรลงอีก

แต่รอมานานจนป่านนี้ แถมตกลงไว้แล้วว่าจะอยู่ทานอาหารเย็นกับหญิงชราแล้วจะไม่ทานก็ไม่ได้

ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่ง ป๋อจิ่งชวนได้ลากเก้าอี้ออกให้ เธอเอ่ยคำขอบคุณเบาๆ แล้วเดินเข้าไป ป๋อจิ่งชวนจึงดันเก้าอี้กลับไปเล็กน้อย เธอจึงโน้มตัวลงนั่ง ทั้งสองจับคู่กันเป็นที่รู้กันทั้งสองฝ่ายในตำแหน่งที่พอดี

หลังจากนั้นป๋อจิ่งชวนก็ตามมานั่งข้างๆ

นายหญิงสกุลป๋อตรงเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามมองมายังทั้งคู่อย่างพึงใจ

ดูเหมือนว่าไหลหรงจะคอยอยู่ข้างหญิงชราไม่ห่าง แม้แต่ขณะทานอาหารเธอเองก็ยังคอยยืนอยู่ข้างๆ

แม้ว่าในท้องจะเต็มไปด้วยแอปเปิล ทว่าเฉินฝานซิงยังคงยกมีดกับส้อมขึ้นมาและเริ่มทาน

เธอนั่งแค่ครึ่งหนึ่งของเก้าอี้ ไหล่ผายอย่างเป็นธรรมชาติ แผ่นหลังเหยียดตรง เก็บคางเล็กน้อย เรียวคิ้วลู่ลง ไม่ค่อมตัวลงมองจานอาหาร แม้กระทั่งท่าอิริยาบถในการเคี้ยวอาหาร ล้วนอยู่ในอุปนิสัยที่แสดงออกถึงการถูกอบรมมาเป็นอย่างดีและนิสัยที่แท้จริง

ไหลหรงแอบพยักหน้าและส่งสายตาให้กับหญิงชราด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความพอใจ

-

หลังทานเสร็จก็นั่งพักกันสักครู่ ฟ้าข้างนอกก็ได้มืดลงแล้ว เฉินฝานซิงอยู่นานกว่านี้ไม่ได้จึงลุกขึ้นและขอตัวลา

ป๋อจิ่งชวนลุกขึ้นตาม บ่าวรับใช้จึงปรี่เข้ามายื่นสูทตัวนอกให้โดยไว

“ผมไปส่ง”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นในลำคออย่างเคยตัว ประโยคที่ฟังดูเรียบง่าย แต่กลับแฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ง่ายๆ

เฉินฝานซิงไม่ได้ปฏิเสธ

ทั้งสองเดินออกไปโดยผ่านเส้นทางลัดเช่นเดิม

“คุณจะออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่” เสียงทุ้มแว่วดังมาจากเหนือศีรษะ

“มะรืนมั้งคะ”

เขาเงียบไปก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“หลังจากนี้ผมคงจะยุ่งมาก”

เฉินฝานซิงก้าวผ่านประตูรั้วหันกลับมามองเขา

“ฉันกลับเองได้”

เธอเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ

แต่ถึงแม้จะพูดอย่างนั้น วันที่เธอออกจากโรงพยาบาล ป๋อจิ่งชวนก็มาอยู่ดี