ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย: Chapter0033 ตอนที่ 33
ตอนที่33 การโดนคุณทำลายน้ำใจกลับเป็นสิ่งที่ตรงใจผมมากกว่าเสียอีก
“ผมต้องการคุณ!”
คำพูดทุ้มต่ำและกระชับได้ดังขึ้นอีกครั้ง
แม้จะออกมาจากน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่ฤทธิ์ของมันร้ายแรงพอที่จะบีบรัดหัวใจของเธอ
หัวใจของเธอเต้นอย่างบ้าคลั่ง
เธอรวบมือเข้ามาแล้วกลับมานั่งตัวตรงอีกครั้ง
เหม่อมองสายฝนข้างนอกรถ ผ่านหน้าต่างที่ดูท่าแล้วว่าจะตกหนักขึ้นกว่าเก่า ใช้ความพยายามอยู่พักใหญ่เพื่อทำให้หัวใจที่เต้นรัวค่อยกลับมาเต้นในจังหวะปกติ
ความเงียบเข้าปกคลุมในห้องโดยสาร หยาดฝนข้างนอกเกาะตัวเข้าด้วยกันค่อยๆ ไหลลงมาบนหน้าต่างรถ เบลอทัศนียภาพข้างนอกรถไปอย่างช้าๆ
เป็นเวลาเนิ่นนานกว่าเธอจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งในลำคอ:
“คุณพูดถูก ฉันควรจะเริ่มต้นใหม่ ยินดีด้วยที่คุณได้กลายเป็น...ผู้ชายคนแรกในชีวิตใหม่ของฉัน?”
ป๋อจิ่งชวนเลิกคิ้ว
“เปลี่ยนการพูดซะใหม่ ไม่ใช่ผู้ชายคนแรก ต้องเป็นผู้ชายคนเดียวเท่านั้น”
เฉินฝานซิงกำมือที่วางอยู่หน้าลำตัวแน่น
เธอลังเลอยู่สักพัก ในใจคิดถึงแต่สิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกมา หัวใจก็อดที่จะสั่นไหวไม่ได้
“ป๋อจิ่งชวน...ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อใจคุณได้ยังไง”
เธอพูดสิ่งที่ไม่ตรงกับใจออกมาอย่างยากลำบาก
ไม่ใช่ว่าไม่อยากเชื่อใจ แต่เธอแค่ไม่อยากจะให้มันจบแบบครั้งที่ผ่านมา
เธอเองก็เคยเชื่อใจซูเหิงอย่างไร้ข้อแม้มาก่อน เวลาแปดปีทำให้เธอไม่แคลงใจเลยแม้แต่น้อย
แล้วสุดท้ายล่ะ
แบบนี้จะทำให้เธอไว้ใจผู้ชายที่เจอกันเพราะพรหมลิขิตได้ยังไง
จะให้เธอเอาชีวิตเป็นเดิมพันง่ายๆ แบบนี้หรือ?
ทำไม่ได้ เธอทำไม่ได้จริงๆ
การหลีกหนีจากความเจ็บปวดเป็นพื้นฐานของมนุษย์ ไม่มีจะมาบังลมบังฝนให้เธอได้ เธอจึงต้องปกป้องตัวเองเหมือนเม่นตัวหนึ่งก็ไม่เลวเหมือนกัน
เขากวาดตามองเธออย่างราบเรียบก่อนน้ำเสียงเรียบจะเอ่ยขึ้น
“นั่นมันหน้าที่ของผม”
“...” เธอแหงนหน้ามองเขา
“จะทำให้คุณไว้ใจผมได้ยังไง เป็นหน้าที่ของผม”
เขาทวนคำพูดอีกครั้งแล้วค่อยๆคลี่ยิ้มออกมา ดวงตาสีดำขลับฉาบไปด้วยแสงสะท้อนจางๆ
“ถ้าได้คุณมาง่ายๆ งั้นสายตาของผมก็คงจะมีปัญหาแล้วล่ะ การโดนคุณทำลายน้ำใจกลับเป็นสิ่งที่ตรงใจผมมากกว่าเสียอีก”
เธอชะงักไปค่อนวัน รู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้าเธอนี้จะกินแรงอยู่เอาการ
เธอคง...รับมือได้ยากพอควร
สุดท้ายเธอได้เพียงยกมือขึ้นกุมหน้าผากเกลี้ยงเกลาอย่างหน่ายใจ พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ
“แค่คุณสบายใจก็พอแล้ว”
“รอคุณยอมรามือคงไม่ใช่เรื่องง่าย”
เสียงในลำคอของเขาเปี่ยมไปด้วยความสุข บรรยากาศในรถที่เต็มไปได้แรงกดดันเมื่อครู่กลับมีชีวิตชีวาขึ้น
“ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงนะ”
บรรยากาศดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดทำให้เฉินฝานซิงรู้สึกว่าอาการของเขาเหมือนชายหนุ่มที่เพิ่งขอหญิงสาวแต่งงานได้สำเร็จ
“ผมรู้” รอยยิ้มของเขาไม่ได้กว้างน้อยไปกว่าเดิม
“แล้วคุณดีใจอะไร”
“ความหมายที่คุณทำให้ผมดีใจเมื่อกี้ ไม่ได้หมายความว่าคุณยอมให้ผมจีบคุณได้หรอกเหรอ”
“...ลาก่อน”
เฉินฝานซิงลอบขบริมฝีปาก ความเคอะเขินปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย
รู้ว่าเขาฉลาดหลักแหลมแค่ไหน แต่การตอบโต้แบบนี้มันเร็วเกินไปแล้ว
เธอก็แค่ไม่อยากรับมือกับเขาต่อ จะยอมหรือไม่ เธอเลือกได้ที่ไหน
ถ้าเธอไม่ยอมด้วยเขาจะยอมยกธงขาวว่างั้น?
คำตอบคงไม่ต้องคิดนาน
ว่าจบเธอก็หันไปเปิดประตู ทว่าป๋อจิ่งชวนกลับยื่นมือมารั้งมือเธอเอาไว้
ฝ่ามือใหญ่อบอุ่นกอบกุมเรียวนิ้วขาวนวลปานดอกโหรวถี ผิวหนังที่สัมผัสกันโดยตรงจนเธอแข็งทื่อไปทั้งตัว
“คุณ...จะทำอะไร”
“ฝานซิง”
เสียงทุ้มต่ำและน่าหลงใหลค่อยๆกังวานในห้องโดยสารรถยนต์แคบๆ
สองคำดูเหมือนจะเคี่ยวอยู่ในลำคอของเขาเนิ่นนาน ริมฝีปากและฟันพึมพำด้วยเสียงต่ำเป็นธรรมชาติและชวนฟัง
คิ้วของเธอกระตุกเบาๆ