ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย: Chapter0061 ตอนที่ 61
ตอนที่ 61 ถอดออกจากตัวเธอ
“นี่ เฉินฝานซิง อย่าได้คืบแล้วจะเอาศอกนะ เชียนโหรวพูดถึงขนาดนี้แล้ว เธอจะเอายังไงอีก!”
“ของของฉัน ฉันจะให้มันเป็นยังไงมันก็ต้องเป็นอย่างนั้น! แล้วหล่อนเป็นอะไรถึงได้มาโหวกเหวกโวยวายใส่ฉัน”
เผชิญหน้ากับหลินเฟยเฟยที่มักเรียกร้องความสนใจขึ้นมาครั้งคราว เฉินฝานซิงชักจะเหลืออดเต็มทน!
ทำไมกันนะแม้แต่เพื่อนข้างกายของเฉินเชียนโหรวยังมีตรรกกะเพี้ยนๆ พรรค์นี้
“แก...” ตาของหลินเฟยเฟยขึ้นสีแดงทันที
ทว่าในตอนนี้เอง น้ำเสียงทุ้มต่ำได้แว่วเขาหูของพวกเธอในทันใด
“เกิดอะไรขึ้น”
แม้เฉินฝานซิงจะไม่ได้หันไปมองก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นซูเหิง!
เมื่อเห็นว่าซูเหิงมา ความกล้าของหลินเฟยเฟยก็ได้เพิ่มขึ้น “พี่คะ! ดูสิเชียนโหรวโดนยัยผู้หญิงคนนี้รังแกอีกแล้ว!”
ซูเหิงเดินไปหยุดระหว่างกลุ่มคนเหล่านั้น สายตาจดจ้องไปยังเฉินฝานซิง ทันใดนั้นในตาลึกล้ำก็ฉายแววตกตะลึง
หลายปีมานี้ เหมือนนี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเฉินฝานซิงสวมชุดอื่นนอกจากชุดทำงาน อีกทั้งชุดราตรีชุดนี้ รับกับรูปร่างสูงโปร่งของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ!
เมื่อเทียบกับความซ้ำซากเมื่อก่อนแล้วเห็นความแตกต่างได้อย่างชัดเจน สวยแปลกตามาก!
เมื่อสังเกตเห็นความชื่นชมในสายตาซูเหิง เฉินเชียนโหรวได้แต่ลอบขบฟันกรอด
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่เหิง พวกเราไปกันเถอะ”
“ไปเปยอะไรกันไหนๆ พี่ก็มาแล้ว เธอยังจะกลัวอะไรอีก”
หลินเฟยเฟยรั้งแขนของเชียนโหรวเอาไว้พลางพูดกับซูเหิง
“พี่คะ พี่ดูชุดราตรีที่เธอสวมอยู่สิ ดูก็รู้ว่าถ้าเชียนโหรวใส่แล้วจะต้องสวยกว่าเห็นๆ เธอดันมาแย่งไปหน้าตาเฉย! เราพูดดีก็แล้วพูดไม่ดีก็แล้วเพื่อให้ยกชุดราตรีตัวนี้ให้กับเรา แต่เธอก็ไม่ยอม!”
ได้ยินดังนั้นเขาจึงเลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยเสียงต่ำ
“แล้วไม่มีชุดอื่นแล้วหรือไง ทำไมต้องเป็นชุดนี้”
หลินเฟยเฟยประท้วง “ก็เชียนโหรวชอบหนิ!”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ช่างมันเถอะในเมื่อพี่เขาไม่ยอมยกให้ ฉันก็ไม่คิดจะแย่งของรักของเขาหรอก”
แม้จะพูดแบบนั้นแต่ความเสียดายและผิดหวังกลับถูกอัดแน่นไปในน้ำเสียง
ซูเหิงก้มลงมองเธอ เฉินเชียนโหรวหันมองเขาพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวาน
แววตาของซูเหิงได้เปลี่ยนไปเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความเอ็นดู
แต่ในสายตาที่เฉินฝานซิงส่งมาให้พวกเขาเพียงแวบเดียวนั้น สิ่งเดียวที่เกิดขึ้นในใจนั่นก็คือความถากถาง
“พี่คะ เชียนโหรวชอบชุดราตรีตัวนี้จริงนะ หรือเราซื้อต่อให้เธอดี”
หลินเฟยเฟยเริ่มใช้ความคิดอีกครั้ง หลังจากที่ได้เห็นซูเหิงมีสีหน้าชอบใจ เธอก็มองเฉินฝานซิงอย่างไม่สนใจใครอีกครั้ง
“นี่ เธอต้องการเงินเท่าไหร่ถึงจะยอมขายชุดนี้ให้กับเรา ถ้าเราจ่ายเพิ่มสามเท่าจากราคาเดิมเธอจะขายไม่ขาย!”
“...” เฉินฝานซิงยกยิ้มอย่างเยือกเย็น
“ห้าเท่า!”
“...” เฉินฝานซิงยังคงไม่ไหวติง
“แปดเท่า! เฉินฝานซิงเธออย่าหน้าไม่อายนักนะ!”
“หลินเฟยเฟย!”
ซูเหิงดุเสียงเข้มทำเอาหลินเฟยเฟยตกใจจนต้องรีบหดคอรูดซิปปาก
จากนั้นซูเหิงก็มองมายังเฉินฝานซิงอย่างลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
“ฝานซิง เธอยกชุดนี้ให้เชียนโหรวได้ไหม ฉันให้เงินเธออีกสิบเท่าเลย...”
“ตกลง”
เฉินฝานซิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย แทบจะทันทีที่คำสุดท้ายของเขาจะได้พูดจบเธอก็แทรกตอบขึ้นมาก่อน
คำพูดของซูเหิงติดอยู่ในลำคอ ไม่นึกว่าเฉินฝานซิงจะตอบกลับมาเร็วขนาดนี้ จนในใจของเขากลับเริ่มรู้สึกถึงความต่ำต้อย
เฉินฝานซิงกลับยกยิ้มที่เต็มไปด้วยการถากถาง
“แม้แต่ผู้ชายฉันยังยกให้อย่างไร้ข้อแม้! นับประสาอะไรกับเสื้อผ้าแค่นี้ นับประสาอะไรกับกำไรที่ได้มาโดยไม่ต้องลงทุน”