อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0040 ตอนที่ 40

ตอนที่ 40 มาเก็บค่าเช่าบ้าน? (2)

เบอร์โทรศัพท์...

สีหน้าของหันจิงเหนียนไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก แต่หน้าตากลับดูเศร้าหมองลง

หญิงวัยกลางคนไม่สนใจแววตาของเขา เห็นว่าเขาไม่พูดจาไม่จา คิดว่าเขาจะไม่ช่วย จึงเอ่ยขึ้นอีกว่า “คุณ สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องสำคัญในชีวิตของแม่หนูคนนั้นนะ แม่หนูคนนั้นถึงไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเธอก็เป็นคนเช่าบ้านของคุณ คุณเองก็คงทนไม่ได้เหมือนกันที่จะต้องเห็นแม่หนูคนนั้นต้องเสียเวลาช่วงวัยหนุ่มสาวที่สดใสไปโดยเปล่าประโยชน์หรอก?”

ตอนนี้หันจิงเหนียนไม่เพียงแค่สายตาเย็นชา แม้แต่สีหน้าก็ไม่น่าดูแล้ว

“คุณ ดูสิถึงลานจอดรถชั้นใต้ดินแล้ว ฉันต้องไปส่งลูกแล้ว คุณดู...”

หญิงวัยกลางคนยังไม่ทันพูดจบ ลิฟท์เปิดออก หันจิงเหนียนก้าวเท้าขึ้นแล้วออกไป

“คุณ...”หญิงวัยกลางคนตะโกนเรียกเขาอีกครั้งอย่างไม่ยอมเลิกราง่ายๆ เห็นเขาไม่มีท่าทีที่จะหยุดเดิน จ้องมองเงาหลังของเขา อดไม่ได้ที่จะบ่นพรึมพรำ “คุณคนนี้นี่จิตใจด้านชาจริงๆ แม้แต่เบอร์โทรศัพท์ก็ไม่ให้...”

เธอเพิ่งจะพูดจบไป หันจิงเหนียนที่เดินจากไป ก็ถอยกลับมา อ่านตัวเลขหนึ่งแถวให้เธอฟัง

หญิงวัยกลางคนชะงักงัน พอรู้สึกตัวว่าเขาพูดถึงอะไร รีบเร่งหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาบันทึกลงไป

พอเธอเงยหน้าขึ้นมา ขณะที่เตรียมจะกล่าวสักหน่อยว่า “ขอบคุณนะจ๊ะ” หันจิงเหนียนก็เดินออกไปไกลแล้ว

...

ผู้ช่วยพิเศษจังมองผ่านกระจกหน้ารถ เห็นหันจิงเหนียนที่หน้าดำคร่ำเครียดเดินมา

นี่...เช้าขนาดนี้ใครไปยั่วโมโหเขา?

ภายในใจของผู้ช่วยพิเศษจังนั้นตื่นกลัว ปิดรถอย่างอัตโนมัติ “เผาผลาญแคลอรี่ของฉัน” กลิ้งลงจากรถ วิ่งด้วยความคล่องแคล่วว่องไวเท่าที่จะทำได้ไปเปิดประตูหลังรถ

ขณะการเดินทางอยู่บนท้องถนนเพื่อไปบริษัท โทรศัพท์มือถือของหันจิงเหนียนมีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นสามครั้ง หลังจากนั้นเสียงข้อความดังขึ้นเป็นสิบครั้ง

ผู้ช่วยพิเศษจังที่สังเกตการณ์หันจิงเหนียนอย่างเงียบๆ มาตลอด พบว่าเวลาที่มีข้อความส่งเข้ามา สีหน้าของหันจิงเหนียนก็จะยิ่งน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งรถจอดลงที่ลาดจอดรถชั้นใต้ดินของบริษัท ความกดอากาศต่ำที่แผ่อยู่ทั่วทั้งตัวของหันจิงเหนียนนั้นพอที่จะทำให้ตึกใหญทั้งตึกกลายเป็นน้ำแข็งได้

เนื่องจากใกล้เวลาเข้าประชุมตอนเช้ามากแล้ว ดังนั้นผู้ช่วยพิเศษจังกับหันจิงหนียนผู้เป็นตู้แช่งแข็งที่เคารพจึงเข้าไปที่ห้องประชุมเลย

เดิมทีตอนที่ยังอยู่นอกประตูภายในห้องประชุมค่อนข้างคึกคัก แต่เพราะหันจิงเหนียนปรากฏตัว จึงเงียบลงทันทีโดยไม่อาจเปรียบได้

ทุกคนตรงหน้าผู้ช่วยพิเศษจังต่างก็ไม่หยุดส่งสายตาถามเขาว่าหันจิงเหนียนเป็นอะไร มองที่หน้าเขา “ไม่ต้องถามผม ผมก็อยากรู้มากเหมือนกัน” แสดงอาการหงายมือทั้งสองข้างขึ้น

น่าจะเพราะทุกคนต่างกลัวว่าถ้าไม่ระวังจะจุดติดไฟด้วยเชื้อเพลิงบนตัว ตลอดช่วงการประชุม ทุกคนต่างก็พูดจาด้วยความระมัดระวัง

แต่ผู้ช่วยพิเศษจังพบว่า หันจิงเหนียนที่ไม่เคยจิตใจล่องลอยในที่ประชุม ตลอดช่วงการประชุมเขาก็ไม่มีส่วนร่วมใดๆ เลย

แม้จนกระทั่งการประชุมสิ้นสุดลงแล้ว ก็ยังเป็นเขาที่เตือนสติหันจิงเหนียน หันจิงเหนียนจึงได้สติ “อ้อ” เพียงคำเดียว จากนั้นก็พูดทิ้งท้ายว่า “เลิกประชุม” ออกจากห้องประชุมไป

กลับมาที่ห้องผู้จัดการใหญ่ หลังจากที่ผู้ช่วยพิเศษจังจัดการตารางทำงานทั้งวันของหันจิงเหนียนเรียบร้อยแล้ว ก็ไปเคาะที่ประตูห้องทำงานของเขา

เขาเคาะไปหลายครั้ง ก็ไม่มีคนมาเปิดประตู ดังนั้นผู้ช่วยพิเศษจังจึงถือวิสาสะผลักประตูเข้าไป

พอเข้าไปใกล้แล้ว เขาจึงพบว่า หันจิงเหนียนที่นั่งอยู่ที่ตรงทำงาน ไม่ได้กำลังอ่านเอกสารอย่างขะมักเขม้นอยู่ แต่กำลังดูข้อความอยู่

ผู้ช่วยพิเศษจังอาศัยค่าสายตา 5.2[footnoteRef:1] ของเขา เพ่งเห็นเนื้อหาในข้อความอย่างชัดเจน [1: ค่าสายตา 5.2 เป็นหนึ่งในหน่วยค่าสายตาในตารางค่าสายตาของประเทศจีน ซึ่ง 5.2 เป็นค่าสายตาที่มองเห็นตัวเลขแถวรองสุดท้าย

ได้อย่างชัดเจน ]

“คุณคนผู้ชายท่านนี้แซ่หยาง ดร.หยางเป็นเป็นนักเรียนนอก ได้ปริญญาเอกสองใบที่อเมริกา ปีนี้เพิ่งจะกลับประเทศ ที่ปักกิ่งมีบ้านมีรถ เงินเดือน 50,000 หยวนขึ้น นอกจากอายุจะมากไปหน่อย ก็ไม่มีข้อด้อยอย่างอื่นแล้ว”

·