อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0003 ตอนที่ 3

ตอนที่ 3 เธอไม่ได้เจอเขามา 52 วันแล้ว

เธองงๆ งวยๆ รีบลืมตาขึ้นในทันที “คุณกลับมาแล้ว?”

เสียงพูดของซย่าหว่านอานที่เพิ่งจะเอ่ยออกไปนั้น ถูกหันจิงเหนียนปิดปากไว้...

…

ซย่าหว่านอานนอนหลับตาลงอยู่นานมาก นอนพักได้ครู่หนึ่ง รอจนกระทั่งความเหนื่อยล้านั้นจางหายไป จึงลืมตาขึ้น แล้วหันไปมองชายที่นอนอยู่ข้างๆ

หันจิงเหนียนนอนราบอยู่บนเตียง หายใจยาวเหยียด ราวกับว่าเขาได้หลับไปแล้ว

เป็นเวลาดึกมากแล้ว แต่ซย่าหว่านอานกลับไม่มีอาการง่วงนอนเลยแม้แต่นิดเดียว เธอยังคงจ้องมองที่หันจิงเหนียน

เธอคิดอย่างละเอียดรอบคอบ ดูเหมือนว่าจะเป็นระยะเวลาราวๆ เกือบสามเดือนแล้วที่เธอไม่ได้พบกับเขาเลย เธอยังจำครั้งที่แล้วได้ วันที่เขากลับมาบ้านในวันนั้น ดอกมะลิที่อยู่ชั้นล่างเพิ่งผลิบาน ตอนนี้ดอกบัวในสระต่างก็พากันผลิบานแล้ว...

พูดกันตามตรง หากไม่ใช่เพราะนานๆ ทีเขาจะกลับบ้านสักครั้งหนึ่ง บางครั้งเธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัยว่าที่แท้จริงแล้วตนเองมีสามีแล้วจริงๆ หรือ...

เมื่อสองปีก่อนหน้านี้ เขาบอกว่าเขาแต่งกับเธอได้ จากนั้นก็ไม่มีพิธีแต่งงาน ไม่มีแหวนแต่งงาน ไม่มีคำอวยพรจากญาติสนิทมิตรสหาย เธอกับเขาก็ไปจดทะเบียนสมรสที่อำเภอ

การพบกันครั้งแรกหลังแต่งงานเป็นช่วงครึ่งปีหลังจากที่จดทะเบียนสมรสไปแล้ว ซึ่งเป็นช่วงกลางดึกในฤดูหนาวหนึ่ง เหตุการณ์เหมือนกันกับวันนี้ เป็นช่วงที่เธอหลับไปแล้ว แล้วจู่ๆ เขาก็กลับมา เมื่อถึงเตียงก็หลับทันที เธอรู้สึกประหม่าอย่างมาก จิตใจกระสับกระส่ายจนนอนไม่หลับเกือบทั้งคืน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอพลิกตัวกลับไปกลับมาจนไปรบกวนเขาหรือเปล่า ทันใดนั้นเขาก็จับตัวเธอไว้ในทันที

หลังจากนั้น มีบางช่วงที่เขากลับบ้านเดือนละครั้ง บางครั้งสองเดือน และบางครั้งก็สามเดือนหรือแม้กระทั่งมากกว่านั้น ทุกครั้งที่เขากลับมาบ้านจะเป็นช่วงกลางคืน ทุกครั้งในวันถัดไปหลังจากที่เธอตื่นนอนเธอก็จะไม่เห็นเขาแล้ว...ดังนั้นในช่วงสองปีนี้ คำพูดที่เธอกับเขาพูดคุยกันใช้นิ้วมือนับก็ยังนับได้

แท้ที่จริงแล้ว ซย่าหว่านอานไม่เคยสักครั้งที่จะหยุดคิดหลังจากที่เขากลับบ้านมา เธอจะไม่นอน รอหลังจากที่เขาตื่นขึ้นมา เธอคิดว่าไม่แน่เธออาจจะได้พูดคุยกับเขาสักสองประโยค แต่ทุกๆ ครั้งก็เป็นเหมือนคืนนี้ เธอคิดไปคิดมาเช่นนี้แล้วก็หลับไป

ในวันถัดเป็นวันเสาร์ไม่ต้องไปทำงาน ไม่มีเสียงปลุกของนาฬิกาปลุก ซย่าหว่านอานนอนหลับจนเต็มอิ่ม จนกระทั่งเธอลืมตาขึ้นเห็นแสงแดดแจ่มจ้าเป็นประกายจากนอกหน้าต่าง เป็นเวลาใกล้เที่ยงวันแล้ว

เมื่อคิดถึงเมื่อคืนที่เขากลับมา ปฏิกิริยาแรกของซย่าหว่านอานก็คือมองไปยังข้างๆ กายตนเอง

ครึ่งหนึ่งของเตียงนั้นว่างเปล่าเหมือนดังที่เคยเป็นมา ไม่รู้ว่าเขาไปตั้งแต่เมื่อไหร่

...

กาลเวลาผ่านไปดุจสายน้ำที่ไหลผ่านไปอย่างช้าๆ เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวก็ถึงช่วงปลายฤดูร้อน

บ้านขนาดสามร้อยกว่าตารางวาในทุกวันเมื่อเข้าสู่ยามค่ำคืนก็จะปรากฏให้เห็นถึงความว่างเปล่าอย่างอย่างเห็นได้ชัด

ซย่าหว่านอานทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว อ่านหนังสือไปหนึ่งชั่วโมง ขณะที่ไปรินน้ำที่ห้องรับประทาน-อาหาร เธอก็ได้รับรู้โดยบังเอิญว่าภายในบ้านเงียบเสียจนเธอได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเองดัง ตึก ตึก ตึก