ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 002 ตอนที่ 2

ตอนที่ 2 ฟังจือหัน สามีเธอไง (2)

ป้าสะใภ้ใหญ่และหยางเทียนโย่วตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก

ได้แต่ยืนมองหน้ากันไปมา

“จะเป็นไปได้ไง ฉันเลี้ยงดูกานกานตั้งแต่เล็กจนโต ถ้าจะแต่งงานมีหรือฉันจะไม่รู้ คุณมาหลอกพวกฉันเพื่ออะไร”

เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้ใหญ่ดังขึ้นมาอีกครั้ง เสียงแหลมจนเหมือนฝ้าเพดานกำลังสั่นสะเทือน

หยางเทียนโย่วชักสีหน้าไม่พอใจ จ้องฟังจือหัน “คุณฟัง คุณเข้าผิดห้องหรือเปล่า เธอคนนี้เป็นคู่หมั้นของผม!”

ฟังจือหันทำเมินเหมือนพวกเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ สายตาจดจ้องอยู่ที่อวี๋กานกาน

อวี๋กานกานยกมือนวดไปที่ขมับ อาการดูไม่ค่อยดี พูด “ป้าสะใภ้ใหญ่ ป้ากลับไปก่อนเถอะค่ะ หนูอยากพักผ่อน”

มีเหรอที่ป้าสะใภ้ใหญ่จะยอม ทำสีหน้าเป็นห่วงเป็นกังวลพูดจาแฝงความนัยว่า “กานกาน หนูอย่าไปฟังผู้ชายพูดจามั่วซั่วคนนี้นะ ป้าเป็นป้าสะใภ้ใหญ่ของหนู แต่ไม่เคยเห็นเขามาก่อน หนูเชื่อป้า เทียนโย่วต่างหากที่เป็นคู่หมั้นของหนู”

เชื่อป้า?

เชื่อก็บ้าแล้ว!

อวี๋กานกานยิ้มแห้งๆ ทำน้ำเสียงให้แข็งขึ้น พูดซ้ำอีกครั้ง “ป้าสะใภ้ใหญ่ ป้ากลับไปก่อนเถอะค่ะ!”

ป้าสะใภ้ใหญ่รู้สึกโกรธเคือง แอบด่าอวี๋กานกานในใจว่ามองข้ามความหวังดีของตน แต่ปากกลับเตือนด้วยน้ำเสียงหวังดีว่า “กานกาน ฟังป้าเถอะ สมัยนี้มิจฉาชีพมันเยอะนะหนู...”

“…” อวี๋กานกานถึงกับพูดไม่ออก

การที่ป้าสะใภ้ใหญ่พูดกรอกหูจะให้เชื่อให้ได้ว่าเธอมีคู่หมั้นแล้ว

ทำให้อดคิดไม่ได้ว่ามีเจตนาร้ายบางอย่างแอบแฝงอยู่

ประตูห้องพักถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง มีบอดี้การ์ดรูปร่างสูงใหญ่สองคนเดินเข้ามาหิ้วตัวป้าสะใภ้ใหญ่และหยางเทียนโย่วออกไป

โลกทั้งใบคืนสู่ความสงบสุขแล้ว

อวี๋กานกานมองสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดอย่างตกตะลึงปากค้างตาค้าง ก่อนที่สายตาจะกลับมามองผู้ชายตรงหน้า คนที่เรียกตัวเองว่าสามีของเธอ

ตั้งแต่ฟังจือหันเดินเข้ามา เขาไม่ได้หันไปมองป้าสะใภ้ใหญ่หรือหยางเทียนโย่วเลย

เขานำดอกกุหลาบที่ถืออยู่ในมือจัดใส่แจกันที่อยู่ข้างหัวเตียงอย่างช้าๆ สบายๆ นิ้วมือเรียวสวยขาวบริสุทธิ์ดุจหยก ตัดกับสีของดอกกุหลาบที่เหมือนเปลวเพลิง ให้ความรู้สึกเซ็กซี่เกินกว่าจะอธิบาย

เมื่อลมผัดผ่านดอกกุหลาบ กลิ่นหอมอ่อนๆ ผสมปนเปมากับอากาศค่อยๆ ลอยมาแตะที่ปลายจมูก

หอมและสดชื่นสุดๆ

บรรยากาศในห้องพักก็ผ่อนคลายความตึงเครียดลง

หลังจากจัดดอกไม้เสร็จ สายตาของฟังจือหันกลับมาจ้องที่อวี๋กานกานอีกครั้ง ยังคงเป็นสายตาที่ไร้ซึ่งอุณหภูมิเหมือนเดิม ให้ความรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก

นี่มันไม่ใช่แววตาที่สามีใช้มองภรรยาสักนิด (-_-~)~

ขนตาหนาเป็นแพสั่นเทาเล็กน้อย อวี๋กานกานมองไปที่เขาอย่างใจเย็น เอ่ยปากถาม “คุณเป็นใครกันแน่”

“ฟังจือหัน สามีเธอไง!”

เจ็ดพยางค์เหมือนเมื่อกี้เป๊ะๆ แต่ครั้งนี้แววตาที่มองอวี๋กานกานกลับมีความหมายลึกซึ้งบางอย่างซ่อนอยู่

เขายืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยทำให้เกิดเงาตามรูปร่างที่สูงใหญ่

ผู้ชายคนนี้สูงเกินไปแล้ว ราวกับเทวดาบนสวรรค์กำลังมองลงมายังโลกมนุษย์อันรุ่งโรจน์

สายตาของอวี๋กานกานไปหยุดอยู่ตรงลูกกระเดือกที่นูนออกมาเล็กน้อย ส่วนโค้งเว้าดูเซ็กซี่น่าหลงใหล ราวกับภาพทิวทัศน์ที่งดงามบนเรือนร่างของบุรุษ

ฟีโรโมนยั่วยวนดึงดูดใจกระจายตัวไปทั่ว

ผู้ชายที่เย็นชาและอันตรายทั้งยังมีเสน่ห์แพรวพราว ไม่ต้องถึงขั้นว่ารู้จักกันไหม ต่อให้เคยเจอกันแค่ครั้งเดียวยังไงก็ต้องมีภาพจำติดอยู่ในหัว

ในเมื่อเธอไม่รู้จักเขา

แล้วเพราะอะไรทำไมเขาถึงต้องอ้างว่าเป็นสามีของเธอด้วย