ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 004 ตอนที่ 4

ตอนที่ 4 คุณนึกว่าผมจะทำอะไร จูบคุณเหรอ

ภายในหัวใจของอวี๋กานกานรู้สึกบีบแน่น

นี่เขาจะจูบเธอเหรอ

อย่าได้คิดจะเอาเปรียบเธอ!

ไม่ยังงั้น...

ในตอนที่ริมฝีปากของทั้งสองกำลังจะสัมผัสกัน ฟังจือหันก็เอียงศีรษะไปอีกทาง ริมฝีปากของเขาหยุดอยู่ที่ข้างใบหูของอวี๋กานกาน “คุณคิดว่าผมจะทำอะไร จูบคุณเหรอ”

น้ำเสียงทุ่มต่ำเซ็กซี่ สุขุมนุ่มลึก เหมือนกับการกระซิบกันระหว่างคนรัก

ใบหน้าจิ้มลิ้มของอวี๋กานกานจากแดงกลายเป็นดำ จากดำกลายเป็นแดง เป็นสีวูบวาบไปมา

เธอใช้สายตาที่ตัวเองคิดว่าโหดที่สุดจ้องฟังจือหัน...เจ้าปีศาจไม่เต็มบาทนี่มันมาจากไหน ทำไมถึงไม่มีนักพรตคนไหนมาจัดการ ปล่อยให้มันมารังแกแม่นางตัวน้อยๆ อยู่ได้

ฟังจือหันปล่อยเธอจากการจับกุม

เขายืดลำตัวตรง ถอยหลังสองก้าว “พักผ่อนให้สบายเถอะ ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไรผมจะมารับคุณ”

ดูท่าทางเขาจะอารมณ์ดีมาก เมื่อพูดจบก็หันหลังเดินจากไปอย่างช้าๆ

เส้นขีดสีดำปรากฏอยู่เต็มหัวอวี๋กานกาน (-_-|||||) เธอมองแผ่นหลังที่ค่อยๆ จากไปของชายหนุ่ม แต่ถึงอย่างไรอารมณ์ของเธอก็ไม่ดีขึ้นแม้แต่น้อย!

๐(#-_-)

เมื่อครึ่งเดือนก่อน อวี๋กานกานได้ตามอาจารย์ไปเข้าร่วมการสัมมนาเรื่องยาแผนปัจจุบัน

ระหว่างทางที่ไปเอาเอกสารเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ สลบไสลไปครึ่งค่อนเดือน

หลังจากฟื้นขึ้นที่โรงพยาบาล กลับไม่พบอาจารย์เหอสือกุย คนที่เธอสนิทที่สุด

ป้าสะใภ้ใหญ่บอกว่าเธอสูญเสียความทรงจำ แต่ก็ไม่ได้หลงลืมอะไรมาก ลืมเพียงแต่เรื่องหยางเทียนโย่วที่เป็นคู่หมั้นของเธอ

คุณปู่ตระกูลเหอรับอุปการะอวี๋กานกานตอนอายุเจ็ดขวบ ปู่เหอมีลูกชายสองคน อาจารย์เหอสือกุยเป็นลูกคนเล็ก ลูกคนโตชื่อเหอจิ่งเทียน เป็นสามีของป้าสะใภ้ใหญ่

อวี๋กานกานอาศัยอยู่ที่บ้านตระกูลเหออยู่หลายปี ย่อมรู้นิสัยของคนในบ้านลุงดี

อีกอย่าง ความทรงจำเธอยังครบถ้วน รู้ว่าตนเองไม่ได้สูญเสียความทรงจำ

ป้าสะใภ้ใหญ่กำลังเล่นละครตบตา!

แต่แล้ววันนี้ ดันมีผู้ชายอีกคนชื่อ ‘ฟังจือหัน’ อ้างว่าเป็นสามีเธอ!

สรุปใครกันแน่ที่มีแผนร้ายแอบแฝงอยู่ หรือว่าสมองฉันจะกระทบกระเทือนจริงๆ

สมมติเป็นเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ทำให้เกิดภาวะลืมเรื่องที่ต้องการจะลืม[footnoteRef:1] ดังนั้นเลยจำเรื่องเกี่ยวกับความรักไม่ได้? [1: ภาวะลืมเรื่องที่ต้องการจะลืม (selective amnesia) เป็นโรคความจำเสื่อมชนิดหนึ่ง เกิดขึ้นเมื่อจิตใจถูกกระทบกระเทือนอย่างหนักหรือประสบอุบัติเหตุ จะลืมเฉพาะเรื่องที่ตัวเองไม่อยากจดจำเท่านั้น ]

ไม่!

เป็นไปไม่ได้!

เธอไม่เชื่อว่าฟังจือหันเป็นสามีของเธอ แล้วก็ไม่เชื่อคนของบ้านลุงกับคู่หมั้นนั่นด้วย

ซ่งฉาไป๋เพื่อนร่วมชั้นควบตำแหน่งเพื่อนที่ดีที่สุดของอวี๋กานกาน เธอฝึกงานอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้

หลังจากที่ฟื้น อวี๋กานกานก็ให้ซ่งฉาไป๋ช่วยสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับการรักษาของเธอ

ซ่งฉงไป๋หาเวลาว่างในช่วงบ่ายมาเยี่ยมอวี๋กานกาน พร้อมกับเอาข้อมูลที่ตนเองสืบค้นมาได้ มอบให้อวี๋กานกาน

“กานกาน เธอถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลเมื่อครึ่งเดือนก่อนด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผลถลอก บริเวณหน้าอกได้รับการกระทบกระเทือนค่อนข้างรุนแรง เป็นเหตุที่ทำให้เธอสลบ ระหว่างนี้เป็นคนของบ้านลุงที่คอยมาเฝ้าดูแลเธอตลอด ส่วนเรื่อง...อาจารย์คนสวย เขาไม่เคยมาเหยียบที่นี่เลยสักครั้ง”

ปู่เหอเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านแพทย์แผนจีน

ไม่เพียงแต่รับอวี๋กานกานมาเลี้ยงดู ทั้งยังถ่ายทอดวิชาแพทย์ทั้งหมดให้ด้วย แต่ก็ไม่ยอมให้อวี๋กานกานเรียกว่าตนเองว่าอาจารย์ กลับให้อวี๋กานกานเรียกลูกชายคนเล็กที่เรียนแพทย์เหมือนกันว่าอาจารย์เหอสือกุย และเลี้ยงดูอวี๋กานกานอยู่ข้างกายราวกับเป็นหลานสาวแท้ๆ

เหอสือกุยหน้าตาหล่อเหลา อายุมากกว่าอวี๋กานกานเพียงเจ็ดปี ดังนั้นอวี๋กานกานเลยเรียกเขาว่าอาจารย์คนสวยมาโดยตลอด

อวี๋กานกานเปิดดูทีละหน้า

“เอกสารนี้ระบุวันที่ฉันประสบอุบัติเหตุ เป็นวันที่ฉันไปร่วมสัมมนากับอาจารย์คนสวย เพราะฉะนั้นความทรงจำของฉันยังครบถ้วนสมบูรณ์ ไม่มีทางที่ความจำจะเสื่อม แล้วทำไมป้าสะใภ้ใหญ่ต้องบอกว่าฉันมีคู่หมั้นแล้ว วันนี้ยิ่งแล้วใหญ่ มีผู้ชายคนหนึ่งมาที่ห้องพักฉัน อ้างกันโต่งๆ เลยว่าเป็นสามีฉัน!”

ซ่งฉาไป๋ประหลาดใจ “เธอแต่งงานตอนไหน ทำไมฉันไม่เห็นรู้”