ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 003 ตอนที่ 3

ตอนที่ 3 ความคลุมเครือ เสน่ห์เหลือร้าย

“คุณบอกว่าคุณเป็นสามีของฉัน ถ้ายังงั้นพวกเรารู้จักกันได้ยังไง แต่งงานกันตอนไหน ฉันไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ...”

ขณะที่อวี๋กานกานกำลังซักถาม ทันใดนั้นเองทะเบียนสมรสสีแดงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า

เสียงพูดชะงักลง เธอมองฟังจือหันด้วยความงุนงง

ทะเบียนสมรสนี้...

เป็นของเธอกับเขา?

เป็นไปได้ไง เธอไม่เคยไปสำนักงานทะเบียนกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้อย่างแน่นอน

สีหน้าของอวี๋กานกานตกตะลึงและสับสน ยื่นมือรับทะเบียนสมรสเปิดออกดู

รูปถ่ายในทะเบียนสมรส เป็นเธอกับฟังจือหันจริงๆ!

นี่เป็นไปได้ยังไง

อวี๋กานกานตกตะลึงอ้าปากค้าง ทำใจเชื่อไม่ลง

เธอไปถ่ายรูปแบบนี้กับฟังจือหันตอนไหน ทำไมเธอจำอะไรไม่ได้เลย หรือเธอจะสูญเสียความทรงจำไปแล้วจริงๆ

เจ้าของทะเบียนสมรส : ฟังจือหัน...

ในตอนที่กำลังเลื่อนสายตาลงเพื่อดูวันที่จดทะเบียน ทะเบียนสมรสก็ถูกฟังจือหันดึงกลับไป

อวี๋กานกานขมวดคิ้ว จ้องไปยังฟังจือหัน ยื่นมือ “ฉันยังดูไม่เสร็จ...”

ฟังจือหันถือทะเบียนสมรส มองอวี๋กานกานอย่างสุขุมเยือกเย็น นัยน์ตาสีดำลึกซึ้งสงบนิ่งราวกับแอ่งน้ำเย็นที่ยากจะคาดเดาความลึก

เธอถูกมองจนรู้สึกอึดอัด ทำเป็นใจดีสู้เสือพูดเสียงดังขึ้น “เอามาให้ฉัน!”

ฟังจือหันยักคิ้ว แววตามีความเย้ยหยันอยู่เล็กน้อย “ไม่ให้”

อวี๋กานกานชะงักเล็กน้อย เพ่งมองทะเบียนสมรสในมือฟังจือหันแว่บหนึ่ง “เห็นฉันหลอดเลือดสมองอุดตันเป็นอัมพาตครึ่งตัวหรือไง ร่างกายฉันแข็งแรงดี ทะเบียนสมรสนั่นมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นทะเบียนปลอมที่จ่ายสิบหยวนให้ร้านหาบเร่ข้างทางทำขึ้น!”

เธอทำสีหน้าเหยียดหยามไม่สนใจ ทันใดนั้นจู่ๆ ก็กระโจนพรวดอย่างไม่บอกไม่กล่าว หวังจะแย่งทะเบียนสมรส

คล้ายกับฟังจือหันคาดการณ์ล่วงหน้าไว้ก่อนแล้ว รู้ว่าเธอจะมาไม้นี้ เขาเพียงชูมือขึ้นไปด้านบนอย่างสบายๆ

อวี๋กานกานสูงไม่ถึง เธอกระโจนขึ้นไปแย่งอีกครั้ง ฟังจือหันก็แค่ชูสูงขึ้นอีกหน่อย…เป็นแบบนี้อยู่หลายครั้ง อวี๋กานกานก็ยังแย่งมาไม่ได้

เป็นทะเบียนสมรสปลอมที่เอามาหลอกเธอแน่ๆ!

อวี๋กานกานโมโห จะเอื้อมมือไปแย่งอีกครั้ง...

คราวนี้ฟังจือหันรวบมือของเธอไว้ พร้อมกับแนบลำตัวชิด ก้มหน้าลงมา

จมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกัน

สายตาสอดประสาน

ลมหายใจเป็นหนึ่ง

จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกไม่ชัดเจนอย่างหนึ่งขึ้นในใจโดยไม่มีสาเหตุ

อวี๋กานกานตกใจ เมื่อได้สติก็ต้องการจะกลับไปนั่ง แต่เอวของเธอกลับถูกฟังจือหันใช้อีกมือโอบไว้

เขาเข้าประชิดอย่างเอาแต่ใจตนเอง

ลมหายใจร้อนรดผ่านแก้ม

ปลุกปั่นจนมือและเท้าอวี๋กานกานรู้สึกชาและไร้เรี่ยวแรง

ตอนนี้บรรยากาศเป็นใจสุดๆ เหมือนกับว่าแม้แต่อากาศที่ใช้หายใจก็อบอุ่นนุ่มนวลขึ้นมา

รู้สึกราวกับตนเองกำลังถูกรุกจีบอย่างหนัก แก้มของอวี๋กานกานก็ร้อนขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

เดิมทีใบหน้าจิ้มลิ้มของอวี๋กานกานที่ออกจะซีดไปเสียหน่อย ตอนนี้กลับปรากฏสีแดงระเรื่อ

เธอกำหมัด สะกดอารมณ์ปั่นป่วนภายในจิตใจ เงยหน้าขึ้นพร้อมกับทำหน้าโหด “นาย...นายจะทำอะไร ที่นี่ไม่ใช่เหิงเตี้ยน[footnoteRef:1]นะ แสดงละครหลังข่าวของฉยงเหยา[footnoteRef:2]ให้มันหน่อยๆ หน่อย ทำฉันโมโห ระวังฉันจะ...จะต่อยนายสักสองหมัด” [1: เหิงเตี้ยน เป็นเมืองหนึ่งในมณฑลเจ้อเจียง เป็นสถานที่ใช้ถ่ายทำละคร ซีรีย์ และภาพยนตร์จีนมากมายหลายเรื่องด้วยกัน ] [2: ฉยงเหยา นักเขียนชาวไต้หวันที่มีชื่อเสียงโด่งดังมาก ผลงานที่เป็นที่รู้จัก เช่น องค์หญิงกำมะลอ มนต์รักในสายฝน ]

น้ำเสียงดูนิ่ง แต่ลมหายใจกลับขาดห้วง

ไม่มั่นคง

ฟังจือหันจ้องมองแก้มสีแดงระเรื่อของเธอ กลัวจะตายอยู่แล้วแท้ๆ กลับวางท่าว่า ‘ฉันโคตรโหด’ อยู่ได้

ท่าหนูน้อยพองแก้มนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับลูกแมวพองขนขู่

รู้สึกน่ารักขึ้นมาเสียอย่างงั้น

ฟังจือหันยกยิ้มน้อยๆ สายตาลึกซึ้งพินิจมองทั่วใบหน้าอวี๋กานกาน

สุดท้ายหยุดอยู่ที่ริมฝีปาก

ภายในหัวใจของอวี๋กานกานรู้สึกบีบแน่น นี่เขาจะจูบเธอ...