ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 006 ตอนที่ 6

ตอนที่ 6 การขอแต่งงานสายฟ้าแลบ

ทันทีที่อวี๋กานกานออกมาถึงประตูหลักหน้าโรงพยาบาล เธอก็เห็นป้าสะใภ้ใหญ่และหนุ่มแมงดายืนอยู่ข้างๆ สวนหย่อม

ในมือของหนุ่มแมงดามีดอกกุหลาบอยู่ช่อหนึ่ง เหมือนกับดอกกุหลาบเมื่อครู่ของฟังจือหันไม่มีผิดเพี้ยน

จิตใต้สำนึกของอวี๋กานกานสั่งให้ร่างกายหันหนีเดินอ้อมไปอีกทาง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

สายตาอันแหลมคมของป้าสะใภ้ใหญ่พบเธอเข้าให้แล้ว ป้าสะใภ้ใหญ่ตะโกนเรียกเธอจากตรงนู้น “กานกาน...กานกาน...”

หยางเทียนโย่วใส่เกียร์หมาวิ่งมาตรงหน้าอวี๋กานกาน มือประคองช่อดอกกุหลาบ คุกเข่าหนึ่งข้าง ยื่นแหวนมาตรงหน้าเธอ “ความตายก็มิอาจแปรเปลี่ยนความรักของสองเรา แล้วไฉนยังต้องเพรียกหาคืนวันร่วมกันอยู่อีกเล่า[footnoteRef:1]...” [1: บทกวีท่อนหนึ่งในยุคซ่งเหนือ หมายถึง ความรักที่ทั้งสองมีให้แก่กันมั่นคงไม่แปรเปลี่ยน ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันทุกๆ วัน ขอเพียงแค่รักกันก็เพียงพอแล้ว]

อวี๋กานกานที่จู่ๆ ก็ถูกท่องบทกลอนใส่ รู้สึกหนาวๆ หวั่นๆ “…”

“ตลอดมาผมคิดว่าความรักควรเป็นดั่งในกวี จนกระทั่งคุณประสบอุบัติเหตุสลบไป ผ้าคาดเอวมิพอดีดังเดิม เพื่อเจ้าข้ายอมผอมจนเหลือแต่กระดูก มิเคยเสียใจ[footnoteRef:2] ผมถึงรู้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน ผมขาดคุณไปไม่ได้ คุณคือชีวิตและหัวใจของผม มีคุณผมจึงมีลมหายใจ โปรดแต่งงานกับผมนะครับ กานกาน ผมจะทำให้คุณเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดบนโลกใบนี้” [2: บทกวีท่อนหนึ่งในยุคซ่ง ใช้บรรยายความทุกข์ของการคิดถึงคนรัก คิดถึงคนรักจนร่างกายผ่ายผอม แต่เพื่อคิดถึงเธอฉันก็ยอมผอมจนร่างเหลือแต่กระดูก]

อวี๋กานกานขนลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว “…”

เสี่ยวสุดๆ ใช้กวีโบราณบวกกับวลีฮิตในอินเทอร์เน็ตขอแต่งงาน?

คงเป็นเพราะการปรากฏตัวของ ‘สามี’ ฟังจือหันไปกระตุ้นพวกเขา

คงกลัวว่าเธอจะโดนฟังจือหันหลอก จากนั้นแผนชั่วๆ ของพวกเขาก็จะสูญเปล่า

คนบ้านลุงต้องการจะทำอะไรกันแน่ แล้วเสนอผลประโยชน์อะไรให้เจ้าแมงดานี่ เขาถึงยอมเต็มใจมาขอคนแปลกหน้าอย่างเธอแต่งงาน

ในที่สุดป้าสะใภ้ใหญ่ก็วิ่งตามมาทัน เสียงหายใจหอบแฮ่กๆ ที่เต็มไปด้วยความปลื้มปีติยินดี “กานกาน เยี่ยมไปเลย ในที่สุดความรักหนูกับหยางเทียนโย่วก็ผลิดอกออกผล โรแมนติกสุดๆ แต่งเลย...แต่งเลย...” ปรบมือไปพลางพร้อมกับพูดย้ำสองพยางค์หลัง

การที่ป้าสะใภ้ใหญ่ตะโกนอยู่อย่างนี้ ทำให้คนที่มามุงดูทั้งหมดก็พลอยตะโกนตามไปด้วย “แต่งเลย...แต่งเลย...” คู่รักที่รักกันลึงซึ้งกำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝาทั้งที ย่อมเป็นเรื่องแสนโรแมนติกจับใจผู้คน

หยางเทียนโย่วได้รับแรงเชียร์จากผู้คน ยิ้มหน้าระรื่นยิ่งกว่าเดิม เขาใช้แววตาซาบซึ้งใจมองคนที่มามุงรอบๆ จากนั้นใช้สายตามองอวี๋กานกานอย่างลึกซึ้ง “โปรดแต่งงานกับผมนะครับ กานกาน ต่อจากนี้สิบปี ยี่สิบปี ห้าสิบปี แม้กระทั่งชาติหน้าหรือชาติหน้าๆ ผมก็จะยังรักคุณเหมือนตอนนี้ไม่มีเปลี่ยนแปลง!”

อวี๋กานกานฟังเสียงเร่งรัดจากผู้คนรอบๆ รู้สึกเหมือนในสมองมีอัลปาก้าหนึ่งล้านตัววิ่งผ่านแผ่นเหล็ก

กลุ่มจีนมุงที่ไม่ได้รู้เรื่องราวความเป็นมาเป็นไป จะมาเออออห่อหมกร่วมส่งเสียงเชียร์ทำพระแสงอะไร แต่จะว่าไปป้าสะใภ้ใหญ่นี่ก็หัวหมอไม่เบา กะจะใช้โอกาสนี้ต้อนเป็ดเข้าเล้า[footnoteRef:3] ใช้ประโยชน์จากแรงเชียร์จากฝูงชน บังคับให้เธอต้องตอบตกลง [3: ต้อนเป็ดเข้าเล้า บังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำหรือไม่ถนัด]

อวี๋กานกานยกยิ้มพูดอย่างเย็นชา “นายจบจากมหาวิทยาลัยซังซี่[footnoteRef:4]หรือจงซี่[footnoteRef:5]ล่ะ การแสดงการขอแต่งงานของนายนี่มันเข้าถึงอารมณ์ สมจริงสุดๆ ไปเลย” ใบหน้าเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม คำพูดทุกคำล้วนเหน็บแหนมเสียดสี [4: มหาวิทยาลัยซังซี่ (Shanghai Theatre Academy) เป็นมหาวิทยาลัยแนวหน้าของจีนที่มีชื่อเสียงด้านเอกการละคร] [5: มหาวิทยาลัยจงซี่ (The Central Academy of Drama) เป็นมหาวิทยาลัยแนวหน้าของจีนที่มีชื่อเสียงด้านเอกการละคร]

หยางเทียนโย่วชาไปทั้งใบหน้า แต่ก็ยังหัวเราะออกมา ใช้น้ำเสียงที่จริงใจใสซื่อกว่าเมื่อครู่พูด “กานกาน ผมรู้ว่าตอนนี้คุณความจำเสื่อม ยังจำผมไม่ได้ ผมเองก็ไม่รู้ว่า การที่ผมมาขอคุณแต่งงานตอนนี้ มันนับว่าเป็นการแสดงถึงความรักที่ผมมีต่อคุณหรือเปล่า แต่ผมรับประกันได้ว่า ผมจะรักและดีต่อคุณตราบชีวิตจะหาไม่ ได้โปรดแต่งงานกับผมเถอะ!”

นัยน์ตาของอวี๋กานกานแฝงไปด้วยรอยยิ้ม วาจากลับพ่นคำพูดเย็นชาออกมาสองพยางค์ “ไม่แต่ง!”