พันธกานต์ปราณอัคคี: Chapter 034 ตอนที่ 34

ตอนที่ 34 เตาน้อยดินแดง

คบกันมาในวันเหล่านี้ ในใจมั่วชิงเฉินเห็นหู่โถวเป็นเหมือนน้องชายมานานแล้ว เวลานี้ได้ยินเขาร้องไห้อยู่นอกประตู ไม่ทันได้เรียนอวิ๋นจือ ก็รีบร้อนวิ่งไปเปิดประตูลานบ้าน

นอกประตูลานบ้าน หู่โถวตัวน้อยๆ ใส่เสื้อคลุมหนังเสือ แต่ไม่ได้ใส่หมวก ใบหน้าหนาวจนแดงไปหมด น้ำตาและน้ำมูกปนกันเลอะเต็มหน้าไปหมดดูแล้วตลกอย่างบอกไม่ถูก

“หู่โถว เจ้าเป็นอะไรไป” มั่วชิงเฉินรีบยื่นมือดึงหู่โถวเข้ามาข้างใน

หู่โถวเห็นมั่วชิงเฉิน ทีแรกเบะปากก่อน จากนั้นพุ่งเข้าอ้อมกอดมั่วชิงเฉินอย่างแรง ร้องไห้แงๆ ขึ้นมา

มั่วชิงเฉินถูกชนจนเกือบคะมำ มือเท้าทำอะไรไม่ถูกมองดูหู่โถวที่ตัวใหญ่กว่านางช่วงศีรษะหนึ่งร้องไห้กระจองอแงอยู่ในอ้อมอกนาง

“ว้าย หู่โถว มีเรื่องอะไรค่อยๆ พูด” มั่วชิงเฉินยื่นมือเล็กๆ ออกมา ตบหลังของหู่โถว

เวลานี้เองมั่วต้าเหนียนเดินเข้ามา ลูบศีรษะหู่โถวว่า “หู่โถวน้อย เจ้าเป็นอะไรไปล่ะ”

ตอนนั้นหู่โถวอารมณ์กำลังพลุ่งพล่าน เห็นแต่มั่วชิงเฉิน บัดนี้ได้ยินเสียงมั่วต้าเหนียนจึงถอยออกมาจากอ้อมอกมั่วชิงเฉินอย่างเขินอาย ทำหน้าจริงจังเรียกมั่วต้าเหนียนว่า “คารวะท่านปู่ห้า”

“หู่โถวน้อย บอกปู่ห้าสิ เหตุใดจึงร้องไห้กระจองอแงกัน” มั่วต้าเหนียนก้มตัวเล็กน้อย

หู่โถวมองดูมั่วชิงเฉิน จากนั้นกัดริมฝีปากไม่พูดอะไร

“หึๆๆ หู่โถวน้อยก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว มีความลับแล้ว ถ้าเช่นนั้นปู่ห้าไม่ถามแล้ว เอาเช่นนี้ ปู่ห้ากับนางหนูชิงเฉินยังไม่ได้กินข้าว เจ้าก็อยู่นี่กินเสียหน่อยดีหรือไม่” มั่วต้าเหนียนพูดอย่างอารมณ์ดี

หู่โถวพยักหน้าอย่างไม่ค่อยแน่ใจ

ทุกคนมาถึงห้องอาหาร อวิ๋นจือยกอาหารขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว มั่วชิงเฉินถึงได้พบว่า สิ่งที่จะกินวันนี้คือหม้อไฟ

“โห หอมจังเลย พี่อวิ๋นจือ พี่ช่างคิดจริงๆ อากาศเช่นนี้กินหม้อไฟสบายตัวที่สุดเลยล่ะ” แม้ในใจจะเป็นห่วงหู่โถว แต่ภายนอกยังคงยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อวิ๋นจือได้ยินจึงยิ้มว่า “นั่นน่ะสิเจ้าคะ ทุกครั้งที่หิมะตก ห้องครัวใหญ่จะเตรียมเครื่องน้ำแกงหม้อไฟหลายๆ แบบ อวิ๋นจือเพียงแค่ยืมดอกไม้ถวายพระเท่านั้น ไม่กล้ารับคำชมของคุณหนูหรอกเจ้าค่ะ”

มั่วต้าเหนียนก็พอใจกับอาหารวันนี้มาก เขาคีบเนื้อแกะม้วนแผ่นบางราวกระดาษขึ้นมาเต็มตะเกียบ วางลงลวกในหม้อเหล็กเดือดพล่านแล้วจุ่มลงในน้ำจิ้มวางลงในจานแบ่งของหู่โถว จากนั้นคีบให้มั่วชิงเฉินอีกตะเกียบหนึ่ง ถึงคีบอีกตะเกียบใส่ปากตนเคี้ยวๆ ว่า “กากสุราหมักใหม่ เตาไฟน้อยดินแดง คืนนี้หิมะตก ดื่มสักจอกได้รึไม่ กินหม้อไฟในวันหิมะตก จะขาดสุราได้อย่างไร!” พูดจบก็ล้วงขวดสุราออกมาจากแขนเสื้อใบหนึ่ง

ทันทีที่เห็นขวดสุรา มั่วชิงเฉินก็อยากสุราขึ้นมา กลืนน้ำลายอย่างทนไม่ไหวว่า “ท่านปู่ นี่สุราอะไรเจ้าคะ”

มั่วต้าเหนียนมองท่าทางอยากสุราของมั่วชิงเฉินปราดหนึ่ง รู้สึกเพียงว่าหลานสาวตัวน้อยเช่นนี้ถูกใจตนยิ่งนัก อดยิ้มไม่ได้ว่า “นางหนูน้อย นี่ไม่ใช่สุราทิพย์ชั้นเลิศที่ให้เจ้าดื่มวันนั้นหรอกนะ และก็ไม่ใช่สุราลูกท้อที่หมักจากลูกท้อในลานบ้าน นี่เป็นเพียงสุราทิพย์ชั้นต่ำสุดที่ซื้อมาจากร้านสุราเท่านั้น”

มั่วชิงเฉินฟังแล้วก็เศร้าใจ ได้ยินท่านอาสิบสี่พูดมานานแล้วว่า บัดนี้ตระกูลมั่วขาดแคลนทรัพยากร ท่านปู่อายุปูนนี้แล้วยังได้แต่ดื่มสุราทิพย์ต้อยต่ำ จากนั้นคิดได้ว่าเพียงเพราะตนอยากได้ตุ๊กตาไม้ร่างมนุษย์ ท่านปู่กลับไม่พูดอะไรมากซื้อหุ่นเชิดมาให้ตนตัวหนึ่ง ความใส่ใจอย่างไม่ต้องการคำพูดเช่นนั้น ทำให้นางซาบซึ้งเหลือเกินจริงๆ

ท่านปู่นิยมชมชอบการดื่มสุราเช่นนี้ ในขวดน้ำเต้าสุราประหลาดของตน แม้ไม่ใช่สุราทิพย์ แต่รสเลิศผิดธรรมดา หากว่า...

ไม่ได้ คิดถึงตรงนี้มั่วชิงเฉินส่ายศีรษะอย่างรุนแรง ขวดน้ำเต้าสุราของตนแม้ดูแล้วธรรมดาไม่มีอะไรแปลก แต่กลับมีสุราเลิศรสไม่ขาดสาย หากเอาออกมา ตนอธิบายไม่ถูกจริงๆ ว่าสุรานี้มาจากไหนกัน ก็จะต้องเสี่ยงต่อการเปิดเผยขวดน้ำเต้าสุรา

“นางหนู เจ้าส่ายศีรษะทำอะไร” เห็นมั่วชิงเฉินจู่ๆ ส่ายศีรษะ มั่วต้าเหนียนถามอย่างสงสัย

มั่วชิงเฉินพูดไม่ออกทันที หรือว่ายิ่งอยู่ต่อหน้าท่านปู่ยิ่งผ่อนคลายเสียแล้ว เหตุใดตนคิดเช่นไรก็ทำเช่นนั้น จึงกล่าวอย่างขวยเขินว่า “ท่านปู่ ท่านหยิบสุราออกมากลับไม่ให้ชิงเฉินดื่ม ยังไม่อนุญาตให้ส่ายศีรษะด้วยหรือเจ้าคะ”

“ฮ่าๆๆ ได้ ได้ ดื่มคนเดียวก็ไม่สนุก ถ้าเช่นนั้นเจ้าและหู่โถวดื่มกันคนละจอกเล็กๆ เถอะนะ” มั่วต้าเหนียนพูดพลางกวาดฝ่ามือผ่านหน้าโต๊ะ ก็ปรากฏจอกสุรากระเบื้องขาวใบเล็กสองใบ เขาถือขวดสุรารินสุราเต็มจอกแล้วดันให้มั่วชิงเฉินและหู่โถว

มั่วชิงเฉินแอบดูหู่โถวปราดหนึ่ง ถึงเห็นว่าบัดนี้หู่โถวก็ไม่ร้องไห้แล้ว หยิบจอกสุราขึ้นมาท่าทางตื่นเต้น แล้วดื่มเข้าหนึ่งอึก จากนั้นสำลักจนน้ำตาเล็ดออกมา แลบลิ้นว่า “แค่ก แค่ก เผ็ดจังเลย!”

“ฮ่าๆๆ” มั่วต้าเหนียนแหงนหน้าหัวเราะใหญ่ เห็นหลานสาวตัวน้อยกับหู่โถวนั่งเรียงกัน จึงเกิดอบอุ่นไปทั้งใจ เซียวเอ๋อร์ พ่อดีใจมากที่เจ้าให้นางหนูมาอยู่ข้างกายข้า หากมีวันหนึ่งเราพ่อลูกเจอกันที่ปรโลก ข้าจะไม่อัดเจ้าก็แล้วกัน

มั่วชิงเฉินไม่รู้ว่ามั่วต้าเหนียนหัวเราะอันใด เห็นหู่โถวร้องว่าเผ็ดจึงยกจอกสุราลองชิมจิบเล็กๆ แตกต่างกับสุราทิพย์ที่ทั้งหอมทั้งใสดื่มแล้วสบายตัวที่วันนั้นท่านปู่ให้จริงด้วย และก็ต่างกับความหอมหวานของสุราลูกท้อ แต่กลับมีรสเผ็ดแสบจมูก แฝงไว้ด้วยปราณวิญญาณที่น้อยจนน่าสงสารสายเล็กๆ รสชาติยิ่งต่างกันราวฟ้าดินหากเทียบกับสุราในน้ำเต้าของตนขึ้นมา

ดื่มสุราในขวดน้ำเต้าสุราของตนจนชิน สุราทิพย์ต่ำต้อยเช่นนี้ มั่วชิงเฉินรู้สึกว่าดื่มไม่ลงจริงๆ หนอนตะกละไม่มีแล้ว จึงคีบหน่อไม้อ่อนกินอย่างตามใจขึ้นมา

มั่วต้าเหนียนไม่ได้สนใจเด็กสองคนอีก ส่ายศีรษะไปมารินเองดื่มเองขึ้นมา ดูแล้วมีความสุขเป็นอิสระ ต่างกับสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อเพิ่งเข้าลานบ้านมามาก

มั่วชิงเฉินแอบคิด ตนเองช่างโชคดีจริงๆ ที่เจอท่านปู่ที่รักและเอ็นดูตนมากเช่นนี้ นิสัยใจคอกว้างขวาง หากว่า...หากว่าสามารถเข้าสู่ระดับหลอมลมปราณในเร็ววัน การใช้ชีวิตก็ยิ่งสบายใจแล้วล่ะ

“หู่โถว เจ้าเป็นอะไรกันแน่” เห็นอารมณ์หู่โถวสงบขึ้น มั่วชิงเฉินถึงถามเสียงเบา

หู่โถวมองดูมั่วต้าเหนียน ไม่พูดอะไร

“ท่านปู่ ข้ากับหู่โถวกินอิ่มแล้ว ข้าพาหู่โถวไปเล่นในห้องข้าเสียหน่อย” มั่วชิงเฉินหลิ่วตาใส่มั่วต้าเหนียน

มั่วต้าเหนียนดื่มสุราเข้าไป หน้าแดงไปหมด ยิ้มว่า “ไปเถอะๆ ตาแก่ไม่ต้องให้พวกเจ้าอยู่เป็นเพื่อนหรอก”

มั่วชิงเฉินจูงมือหู่โถวพาเขาเข้าไปห้องตนเอง

หู่โถวหันมองรอบด้านเบะปากว่า “ชิงเฉิน เหตุใดในห้องเจ้าจึงไม่มีอะไรเลย”

มั่วชิงเฉินเหลือกตาว่า “เอาของมากมายเช่นนั้นไปทำอะไร อย่างไรก็เป็นที่สำหรับนอน หู่โถว วันนี้เจ้าเป็นอะไรกันแน่”

ได้ยินดังนั้นหู่โถวเบะปาก หน้าตาเศร้าสลดว่า “ชิงเฉิน ข้าหนีออกจากบ้านแล้ว!”

มั่วชิงเฉินมองหู่โถวอย่างช่วยไม่ได้ปราดหนึ่ง อย่าบอกนะหนีออกจากบ้านที่เจ้าว่า ก็คือหนีมาบ้านข้าน่ะ ความคิดของเด็กอายุห้าขวบ เป็นสิ่งที่ตนไม่อาจเข้าใจได้จริงๆ แต่ปากยังคงพูดว่า “เพราะเหตุใดล่ะ”

“บิดามารดาข้าทะเลาะกัน” หู่โถวพูดอย่างน้อยใจ

“ทะเลาะกัน?” มั่วชิงเฉินจำวันที่พบกันวันนั้นได้ บิดามารดาของหู่โถวราวกับรักกันมากนี่นา

หู่โถวพยักหน้าว่า “อืม พวกเขาทะเลาะกันถูกข้าได้ยินเข้า ท่านแม่ยังดุข้า...”

“ถ้าเช่นนั้น พวกเขาทะเลาะกันด้วยเหตุอันใดล่ะ” มั่วชิงเฉินถาม