เมฆดำพบจันทร์กระจ่าง: Chapter 002 ตอนที่ 2
ตอนที่ 2 ถานเจี่ยว 1 (2)
เขาเดินไปหยิบแก้วน้ำมาใบหนึ่ง ฉันยื่นมือผ่านราวระเบียง ยกขวดเทเหล้าให้เขา เขาก้มศีรษะมองตลอด แต่ไม่รู้ว่าเขามองเหล้าหรือมองอะไรอยู่ ฉันสังเกตเห็นนิ้วมือของเขามีรอยด้าน และข้อมือยังมีน้ำหมึกที่ยังไม่แห้ง ฉันรู้สึกได้ทันทีว่าความจริงแล้วผู้ชายคนนี้มีความน่ารักกว่าที่คิด
เขาจิบเหล้าไปหนึ่งอึก คิ้วของเขาผ่อนคลายลง
“อร่อยไหมคะ” ฉันพูด
“อร่อยมากครับ” เขาตอบ
“เหล้านี้แม่ฉันทำเองกับมือค่ะ มีเฉพาะที่นี่ ที่อื่นหาไม่ได้นะคะ” ฉันดีใจเล็กน้อยพลางพูด
“มิน่าล่ะ ขอบคุณมากครับ” สายตาของเขาอ่อนโยนลงมานิดหน่อย
ฉันรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายที่ทำให้คนอื่นรู้สึกดีจริงๆ
เขาดื่มเหล้าหมดครึ่งแก้วอย่างรวดเร็ว ฉันเติมเหล้าให้เขากับตัวเองอีกคนละครึ่งแก้ว เราสองคนยืนพิงราวระเบียง ดื่มเหล้าไปเรื่อยๆ บนท้องฟ้ามีกลุ่มเมฆลอยผ่านมาบดบังดวงอาทิตย์ ทำให้มืดลง สายลมพัดมาเอื่อยๆ
“มากับเพื่อนเหรอครับ” เขาถาม
“เปล่าค่ะ มาคนเดียว” ฉันตอบ
เขาแสดงความตกใจนิดหน่อย อาจจะไม่ค่อยเห็นผู้หญิงมาเที่ยวคนเดียว
จากนั้นเขาก็กระดกเหล้าหมดแก้ว แล้วใช้นิ้วลูบแก้วไปมา ตามองผืนน้ำแล้วพูด “ในเมื่อคุณมาคนเดียว ก็ต้องไปทานข้าวเย็นอยู่แล้ว คุณรังเกียจไหมครับ...ถ้าเราจะนั่งโต๊ะเดียวกัน ไปคุยเล่นกันต่อ”
หัวใจของฉันเต้นแรงเหมือนจะชนหน้าอกเบาๆ
ไม่ใช่ไม่เคยมีผู้ชายเข้ามาชวนคุย แต่พวกเขาล้วนหน้าตาไม่ดี ถึงแม้ว่าฉันอยู่กับเขาแค่ครึ่งชั่วโมง
ฉันเองก็มองไปที่ผืนน้ำพร้อมพูด “ได้ค่ะ”
เขายิ้ม ไม่พูดไม่ได้ว่าเวลาเขาก้มหัวยิ้มนั้นให้ความประทับใจมากจริงๆ เหมือนลมพัดผ่านลำไม้ไผ่ สูงตระหง่านและสว่างสดใส ฉันรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว ก็เลยต้องแกล้งหันหน้ามองทิวทัศน์ ทำทีว่าเป็นผู้หญิงที่คุ้นเคยกับเหตุการณ์แบบนี้
แต่ฉันเห็นสายตาของเขาเปล่งประกายริบหรี่ นี่ทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายที่ชวนผู้หญิงคุยบ่อยๆ สัญชาตญาณก็บอกฉันอย่างนั้น
“งั้นห้าโมงครึ่ง เจอกันหน้าประตูห้องอาหารนะครับ” เขาพูด
“ได้ค่ะ” ฉันรู้สึกว่าหัวใจตัวเต้นเบาๆ ขณะตอบ
“ผมยังไม่รู้ว่าคุณชื่ออะไรครับ”
“เดี๋ยวเจอกัน ค่อยบอกคุณนะคะ” ฉันมองตาของเขา
...
ฉันเลือกชุดอยู่หน้ากระจกนานมาก สุดท้ายเลือกสวมชุดเดรสสีเหลืองอ่อน ฉันคิดถึงทุกรายละเอียดที่เราสองคนอยู่ด้วยกันเมื่อสักครู่ไม่หยุด ทุกประโยคที่เขาพูด ทำแม้กระทั่งซ้อมพูดประโยคที่ฉันจะพูดกับเขาตอนเย็นนี้ในหัวอย่างห้ามใจไม่ได้
ฉันชื่อถานเจี่ยวค่ะ ถานที่สะกดด้วยถ.ถุง เจี่ยวที่มาจากคำว่าดวงจันทร์สว่าง
คุณทำงานอะไรคะ อย่าเพิ่งบอกนะ ให้ฉันเดาก่อนว่าถูกหรือเปล่า
ฉันเป็นนักเขียนนิยายออนไลน์ คุณเคยได้ยินอาชีพนี้ไหมคะ แต่พวกเรายังไม่สนิทกัน ดังนั้นฉันจะยังไม่บอกนามปากกาของฉัน
...
นี่คือครั้งแรกที่ฉันมีความรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายคนหนึ่ง
ช่วงเวลาแห่งการรอคอยบนเรือผ่านไปอย่างเชื่องช้าและน่าเบื่อ ฉันจึงตัดสินใจไปเดินเล่นที่อื่น
ฟ้ามืดแล้ว แต่ทิวทัศน์สองข้างยังสวยงามเหมือนรูปภาพ บนทางเดินมีนักท่องเที่ยวหยุดยืนถ่ายรูป มีพนักงานที่สวมเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านยิ้มให้ฉันเป็นครั้งคราว ฉันก้าวเท้าอย่างรวดเร็ว ถ่ายรูปทิวทัศน์หลายรูปที่บนดาดฟ้าเรือ และรีบเข้าไปในห้องอาหาร
งานเลี้ยงต้อนรับจบไปนานแล้ว ยังมีนักท่องเที่ยวหลายกลุ่มคุยเล่นและถ่ายรูปอยู่ที่นี่ กลุ่มละสองสามคน ฉันหามุมที่ไม่มีคนอยู่และนั่งลง
เวลารู้สึกเบื่อ ฉันจะชอบสังเกตคนที่ฉันเจอ นี่น่าจะเป็นนิสัยของนักเขียน ตัวอย่างเช่นตรงหน้าของฉันมีหนุ่มสาววัยรุ่นอยู่หนึ่งคู่ ต้องเป็นคู่ที่เพิ่งแต่งงานใหม่แน่ๆ เพราะพวกเขาสองคนจับมือกันตลอด นิ้วนางของทั้งสองคนใส่แหวนเพชรแบบเดียวกัน กระโปรงและรองเท้าของผู้หญิงดูใหม่มาก ถึงแม้ว่าฉันไม่เห็นหน้าตาของพวกเขา แต่ฉันบอกได้เลยว่าความสัมพันธ์นี้ฝ่ายชายเป็นผู้นำ เพราะไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้มน้อยๆ ที่นิ่งสงบของฝ่ายชายและสายตาที่ออดอ้อนของฝ่ายหญิงล้วนต่างก็แสดงออกถึงรูปแบบความสัมพันธ์ของพวกเขา