หมอยาเจ้าเสน่ห์: ตอนที่ 1 ตอนที่ 1

《绝色丹药师：鬼王妖妃 》 肃七爷：著

หมอยาเจ้าเสน่ห์ : ซูชีเหย่ เขียน

ตอนที่ 1 สิ่งไร้ค่า

ณ จวนตระกูลมู่ สวนด้านหลังที่ถูกปกคลุมไปด้วยแสงอาทิตย์ยามอัสดง ใบไม้ที่ผลิบานกลับทำให้แสงอาทิตย์สามารถส่องผ่านมาได้แค่เพียงเล็กน้อย ทั้งๆ ที่ยามนี้ยังเป็นเพียงยามเย็น แต่ทว่าบริเวณรอบๆ สวนกลับเงียบสงัด เงียบจนได้ยินเพียงแค่เสียงลมพัดใบไม้ไหวดังอยู่แผ่วเบา

"องค์รัชทายาท พวกเราทำเช่นนี้ดีแล้วแน่หรือเพคะ? ทั้งๆ ที่ท่านกับท่านพี่หมั้นหมายกันแล้ว" หญิงสาวเงยใบหน้าที่แดงเรื่อขึ้นถาม ร่างกายสวยงามที่ขาวเนียนราวกับหิมะของหญิงสาวอิงแอบเข้ากับร่างกายที่แข็งแกร่งของเขา "ถ้าหากท่านพี่รู้เรื่องนี้เข้า......"

"เจ้ากำลังพูดถึงคนไร้ค่าคนนั้นหรือ?" ชายหนุ่มขมวดคิ้วถาม ร่างงามเมื่อได้ยินดังนั้น กลับแสดงท่าทีรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน "ตอนนี้มีเพียงแค่เราสองคน เจ้าอย่าพูดถึงผู้หญิงคนนั้นให้เสียอารมณ์เลย ส่วนเรื่องการหมั้นหมาย ข้าก็ไม่เห็นจะมีสิ่งสำคัญอันใด ในเมื่อข้าแน่ใจว่าสุดท้ายข้าจะสามารถปฏิเสธการหมั้นนั้นได้อย่างแน่นอน หญิงไร้ค่าเช่นนั้นอย่างไรก็ไม่เหมาะกับการเป็นภรรยาของข้า! ถิงเอ๋อร์ เชื่อมั่นในตัวข้า ข้าสามารถทำให้เจ้าเป็นภรรยาอย่างถูกต้องของข้า มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่คู่ควรกับข้า!”

"องค์รัชทายาท..." ดวงตาของมู่ถิงเอ๋อร์วูบไหวด้วยความตื้นตันใจ แต่เพียงชั่วครู่หญิงสาวก็เอ่ยขึ้นด้วยความละอายว่า "แต่เช่นนี้ก็ถือว่าเป็นการไม่ยุติธรรมกับท่านพี่ไม่ใช่หรือเจ้าคะ? อย่างไรเสียนางก็ถือว่าเป็นพี่สาวของหม่อมฉัน"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายหนุ่มกลับยิ่งกระชับกอดนางแน่นขึ้นกว่าเดิม พลางเอ่ยด้วยความรู้สึกสงสาร "ถิงเอ๋อร์ เจ้าช่างมีจิตใจที่งดงามเหลือเกิน มีน้องสาวเช่นเจ้า ถือเป็นความโชคดีของนางนัก หากนางยังไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ก็อย่ามาหาว่าข้าใจร้าย!"

มู่ถิงเอ๋อร์ซุกใบหน้าเข้ากับอกแกร่งของชายหนุ่ม บริเวณหางตายังคงมีหยาดน้ำตาคลออยู่ หากมุมปากของนางนั้นกลับยกยิ้มขึ้นอย่างเยือกเย็นเมื่อแผนการที่นางวางไว้เป็นไปได้ด้วยดี

แต่ทันใดนั้นเอง เขาทั้งสองก็ได้ยินเสียงเล็กแหลมดังขึ้น

"นี่! พวกเจ้า... พวกเจ้า..."

มู่หรูเยว่เม้มริมฝีปากแน่น มองไปยังชายหญิงที่ไร้ยางอายสองคนที่อยู่ตรงหน้านางอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา น้ำตาของนางไหลออกมาอย่างอดกลั้นไม่อยู่ ณ นาทีนั้นเอง หัวใจของนางรู้สึกเหมือนถูกสิ่งของบางอย่างทิ่มแทงเข้าเสียแล้ว

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย มือยกชายผ้าด้านหนึ่งขึ้นมาบังตัวของเขาทั้งสองไว้ เขามองไปที่มู่หรูเยว่อย่างไม่นึกปิดบังท่าทีรังเกียจและความหงุดหงิดใจ

"ข้าองค์รัชทายาทผู้นี้เคยบอกเจ้าแล้วว่า ที่ใดมีข้าที่นั่นย่อมไม่มีเจ้า! แต่บัดนี้เจ้ากลับมาสร้างความวุ่นวายให้ข้ากับถิงเอ๋อร์ ถ้าหากเจ้าไม่ใช่บุตรสาวของตระกูลมู่ อย่าหวังเลยว่าข้าจะปล่อยให้เจ้ามีชีวิตเพื่อเห็นดวงตะวันอีกต่อไป"

มู่หรูเยว่ยืนมองชายผู้นั้นที่กำลังดึงร่างของมู่ถิงเอ๋อร์เข้าสู่อ้อมอกราวกับอยากจะปกป้องแล้วได้แต่กัดริมฝีปากของตนเองฉับ ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจ

คำพูดของเขาเปรียบเสมือนหอกคมๆ ที่ทิ่มแทงใจของนางอย่างไร้ความปราณี รู้สึกเจ็บจนเจียนตาย

ที่แท้ในใจของเขา นางเป็นเพียงแค่หญิงที่น่ารังเกียจคนหนึ่งก็เท่านั้นเอง แต่เหตุใดเล่า เมื่อก่อนที่นางจะอายุได้ 5 ขวบ เขาผู้นี้ถึงได้อ่อนโยนเช่นนั้น ถ้าหากไม่ใช่ความอ่อนโยนของเขาในตอนนั้น นางคงไม่ถลำลึกจนไม่สามารถถอนตัวได้เช่นนี้

แต่ว่าตอนนางอายุได้ 5 ขวบ ภายหลังจากการทดสอบพรสวรรค์ ตอนนั้นเองนางถึงได้ทราบว่าตนเองเป็นเพียงแค่คนไร้ความสามารถ เป็นคนไร้ค่า ไม่มีพลังวิเศษใดใด นับแต่ตอนนั้นความอบอุ่นอ่อนโยนของเขาก็ได้จากนางไปไกลแสนไกล

"พี่เฟิง..."

"หุบปาก!"

เสียงตวาดของเขาทำให้มู่หรูเยว่สะดุ้งตกใจ นางไม่รู้เลยว่านางพูดอะไรผิด ได้แต่มองใบหน้าเย็นชาของชายผู้นั้นด้วยความเสียใจ

เย่เทียนเฟิงเพียงแต่ส่งสายตาดูถูกดูแคลนให้หญิงสาวที่ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา พลางพูดขึ้นอย่างเย้ยหยันว่า "มู่หรูเยว่ เจ้ามีอะไรที่เทียบเท่าถิงเอ๋อร์บ้าง? ดูเจ้าสิ แม้แต่บ่าวถือรองเท้าให้ถิงเอ๋อร์เจ้าก็ยังไม่คู่ควร!"

"องค์รัชทายาท..." มู่ถิงเอ๋อร์รีบดึงรั้งตัวของเย่เทียนเฟิงไว้ทันที "องค์รัชทายาทเพคะ ไม่ต้องตรัสแล้วเพคะ เป็นหม่อมฉันที่ไม่ดีเอง หม่อมฉันไม่ควร... ไม่ควรตอบรับองค์รัชทายาท ถิงเอ๋อร์เพียงแต่คิดมาตลอดว่าทุกคนจะยินดีความรักของเราทั้งสองคน แต่หม่อมฉันก็ลืมไปเสีย ว่าท่านพี่ก็รักท่านมากมายเช่นกัน องค์รัชทายาทเพคะ ถิงเอ๋อร์ขอร้อง องค์รัชทายาทได้โปรดอย่าทำร้ายจิตใจของท่านพี่อีกเลย ท่านพี่เป็นคนดี..."

เพียงน้ำตาแค่หยดเดียวของหญิงสาวร่างงาม กลับทำให้จิตใจอันดุร้ายของเย่เทียนเฟิงเจ็บเสียเหลือเกิน