หมอหญิงเทวดา ชายาอ๋องตัวร้าย: ตอนที่ 4 ทำความสะอาด ตอนที่ 4

ไม่รู้ว่าบนท้องฟ้ามีหิมะตกมาตั้งแต่เมื่อไร เกล็ดหิมะตกกระจายราวกับกลีบดอกไม้สีขาวดุจดังหยกปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ

เหยาชิงหลีหันหลังออกไปท่ามกลางเสียงโห่ร้องของชาวบ้าน

แต่ยังไม่ทันเดินถึงสองก้าว ทันใดนั้นก็มีด้ามไม้ไผ่ที่ด้านบนทำด้วยกระดาษน้ำมันถูกกางอยู่เหนือศีรษะของนาง บดบังความหนาวเย็นของหัวใจของผู้คนทั้งหลายไป

เหยาชิงหลีชะงักไปทันที พอหันกลับไปมองกลับพบว่าเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีอายุประมาณสิบหกสิบเจ็ดและแต่งตัวเหมือนเป็นบ่าวรับใช้

“แม่นาง วันนี้อากาศเย็นมาก ถืออันนี้เอาไว้บังหิมะเถอะ!” เด็กหนุ่มพูดอย่างใจดี

“ขอบคุณ” เหยาชิงหลีรับมา และตอนที่มือจับกับด้ามร่ม หัวใจที่กำลังเย็นชาอดไม่ได้ที่จะอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย และหางตาก็เหลือบมองไปเห็นรถม้าธรรมดา ๆ คันหนึ่งจอดอยู่ห่างออกไปไม่ไกล

เหยาชิงหลีพยักหน้าให้กับบ่าวรับใช้แล้วก็หันตัวจากออกไป

บ่าวรับใช้หันกลับไปแล้ววิ่งไปที่รถม้าคันนั้น ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย “นายท่าน ผู้หญิงคนนี้ชื่อเสียงเสียหาย ไร้ซึ่งความเป็นกุลสตรี เหตุใดถึง...”

“เหอะ ๆ...” คนที่อยู่ในรถม้าส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ออกมาอย่างเกียจคร้าน ซึ่งเป็นเสียงของชายหนุ่มคนหนึ่ง “มีคนนับหมื่นรุมด่าสาปแช่ง แต่ความเป็นจริงอาจจะไม่ได้ทำเรื่องสกปรกต่ำทรามเช่นนั้นก็เป็นได้ และหากมีคนนับหมื่นชื่นชมศรัทธา แต่ความเป็นจริงอาจไม่ได้เป็นอย่างที่แสดงออกมาเช่นนั้นก็เป็นได้”

“ขอรับ” บ่าวรับใช้พยักหน้า

“ไปกันเถอะ!” พูดเพียงแค่นี้ รถม้าก็เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้า ๆ

“ถุย เพิ่งจะหันกลับไป ก็ไปยั่วยวนชายอีกคนเสียแล้ว!” ฝูงชนพากันมองไปที่รถม้าแล้วถ่มน้ำลายใส่ “นางแพศยาไร้ยางอาย”

พวกเขาพากันแยกย้ายกันไปและพลางด่าประณามไปด้วย ไม่รู้ว่าพูดอะไรกัน แต่อยู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นมาจากในฝูงชนอีกระลอกหนึ่ง

……

เหยาชิงหลีและพวกพ้องเดินออกมาจากถนนที่ครึกครื้นนั้น และเดินผ่านทะลุตรอกซอยต่าง ๆ ที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน

“ไม่ต้องแบกข้าแล้ว...” ชิวอวิ๋นตบไปที่หลังของซย่าเอ๋อร์เบา ๆ “เจ้าวางข้าลงและแบกคุณหนูเถอะ!”

เหยาชิงหลีจึงพูดว่า “ข้าไม่เป็นไร เจ้าบาดเจ็บหนักยิ่งกว่า จะเป็นเจ้าที่ตามพวกเราไม่ทัน และทำให้พวกเราเสียเวลาได้”

“ใช่แล้ว ถึงยังไงก็ใกล้จะถึงแล้ว อีกแค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้น” ซย่าเอ๋อร์เอ่ย

ชิวอวิ๋นกลับมีขอบตาที่แดงก่ำและหลั่งน้ำตาออกมา “ปีนั้นเป็นเพราะหญิงโฉดคนนั้นที่พูดดันทุรังให้คุณหนูไปที่วัดซวีเย่ว์ เรื่องสำคัญเช่นนี้ ทำไมในตอนนั้นคุณหนูถึงไม่พูดออกมาเจ้าคะ?”

เหยาชิงหลีที่ถูกถามรู้สึกพูดไม่ค่อยออก ได้แต่พูดแค่เพียงว่า “เมื่อก่อนเป็นข้าเองที่ไม่รู้ความ”

นั่นเป็นเพราะว่าเจ้าของร่างเดิมไร้เดียงสาเกินไปนะสิ!

เกาซื่อและเหยาอิ๋งอิ๋งมักแสดงแต่เปลือกนอกออกมาให้เห็น เหยาชิงหลีจึงเชื่อเสมอว่าพวกนางจริงใจกับตัวเอง

แม้ว่าเกาซื่อจะพูดยุยงให้นางที่ไปวัดซวีเย่ว์ แต่นางก็เชื่อว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญเท่านั้น ไม่ใช่เพราะเกาซื่อตั้งใจจะทำร้ายนาง และชิวอวิ๋นก็เห็นเกาซื่อเป็นศัตรูมาโดยตลอด หากเจ้าของร่างเดิมพูดออกไปเกรงว่า ชิวอวิ๋นจะเข้าใจผิดเกาซื่อ ดังนั้นจึงเก็บคำพูดนี้เอาไว้ในใจ

วันนี้พอได้มาเจอกับตัวเอง เหยาชิงหลีรู้สึกปลงใจขึ้นมา แม่ลูกเกาซื่อคู่นี้ร้ายกาจยิ่งนัก

“ถ้าเช่นนั้น...ในเมื่อเป็นนายหญิง...ถุย ไม่ใช่สิต้องเรียกว่าเกาซื่อนางหญิงโฉดผู้นี้ที่ทำร้ายคุณหนูในปีนั้น และเพราะเหตุใดหลายปีมานี้ถึงไม่เปิดโปงออกมาล่ะเจ้าคะ?” ซย่าเอ๋อร์แบกชิวอวิ๋นไว้บนหลังรู้สึกยากลำบากเล็กน้อย เมื่อต้องพูดออกมาจึงรู้สึกหอบมาก

เหยาชิงหลีเอ่ย “พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือ ช่วงเวลานั้นในเรือนเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

หลังจากที่เจ้าของร่างเดิมเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ประจวบเหมาะกับที่วันรุ่งขึ้นเกิดมีคดีคดโกงการสอบเคอจวี่ที่เป็นการสอบคัดเลือกบัณฑิตพอดี และเหยาติ่งก็มีส่วนเกี่ยวข้องในคดีนั้นด้วย แม้ภายหลังจะล้างข้อสงสัยไปได้ แต่หนังหน้าก็หลุดลอกออกมาชั้นหนึ่ง แม้แต่คนทั้งตระกูลยังต้องระมัดระวังตามไปด้วย จะพูดจะจาหรือกระทำอะไรต้องระมัดระวัง ไม่กล้าทำผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว

ช่วงสะดุดตาเช่นนั้น เกาซื่อจะกล้าเอาเรื่องที่นางเสียความบริสุทธิ์ไปแล้วมาสร้างปัญหาเพิ่มได้อย่างไร

เมื่อผ่อนคลายมาได้ระยะหนึ่ง ซึ่งก็คือปีที่แล้วนี่เองที่เหยาติ่งถึงกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้ง และยังได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้

“จริงสิ เด็กคนนั้นล่ะ?” เหยาชิงหลีเอ่ยถามขึ้น

เมื่อพูดถึงเด็กคนนั้น ชิวอวิ๋นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิด แม้ว่าตัวการร้ายจะเป็นเกาซื่อ แต่สุดท้ายก็เป็นนางที่แอบทำอะไรลับหลัง นำลูกนอกคอกที่เป็นความอัปยศที่สุดของคุณหนูไปซ่อนตัวเอาไว้ และเมื่อคืนยังทำเรื่องที่กระทบจิตใจคุณหนู ให้นางต้องฆ่าตัวตาย...

“ขอโทษเจ้าค่ะ...” ชิวอวิ๋นขอโทษพึมพำ “พวกเราก็ไม่รู้ว่า...”

ซย่าเอ๋อร์พูด “เมื่อคืนตอนที่พวกเราถูกไล่ออกมาจากตระกูล คุณหนูได้รับบาดเจ็บหนักจนแม้แต่ลมหายใจก็ไม่มี...พวกเราตกใจกลัวมาก และยังเป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว พวกเราจึงยุ่งอยู่กับการหาโรงหมอ ไม่ได้สนใจเรื่องอื่น...”

เหยาชิงหลีอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเบา ๆ

“อา...ถึงแล้ว” อยู่ ๆ ซย่าเอ๋อร์ก็พูดขึ้นมากะทันหัน

พวกนางมาหยุดอยู่ในซอยหนึ่ง ซอยแห่งนี้ดูทรุดโทรมมาก บ้านเรือนทุกหลังล้วนแต่เป็นบ้านเก่า ๆ มองไปก็รู้ว่าเป็นที่อยู่อาศัยของพวกชาวบ้านชนชั้นต่ำ

ทุกคนพากันเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูเรือนเล็กแห่งหนึ่งที่มีสภาพชำรุดทรุดโทรม และเป็นซย่าเอ๋อร์ที่ผลักประตูเข้าไป

พอเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เห็นเพียงเรือนเล็ก ๆ ที่ถูกแบ่งเป็นห้องสามส่วน ประตูและหน้าต่างเก่าซีดจนสีจางแล้ว แต่กลับยังสะอาดอย่างมาก

แม้แต่บนพื้นยังไม่มีใบไม้ร่วงลงมาแม้แต่ใบเดียว ถึงขนาดที่แม้แต่ม้านั่งตรงทางเดินก็ถูกเช็ดทำความสะอาดจนสะอาดสะอ้าน

“เอ๊ะ ตอนเช้าที่มาเช่า เห็นชัด ๆ ว่ามีฝุ่นเต็มไปหมดไม่ใช่หรือ? ทำไมอยู่ ๆ ถึงสะอาดขนาดนี้ได้ล่ะ?” ซย่าเอ๋อร์เดินเข้ามาพลางมองไปรอบ ๆ

“หรือว่าเป็นเจ้าของที่มาทำความสะอาดให้?” เหยาชิงหลีเอ่ยถาม

“เจ้าของที่? คุณหนูกำลังหมายถึงเจ้าของเรือนนี้หรือเจ้าคะ?”ซย่าเอ๋อร์ถึงกลับสะดุ้งแล้วขมวดคิ้วขึ้นมาทันที “ตอนเช้าที่ข้ามาเช่าบ้าน เจ้าของบ้านที่เป็นนายหญิงไม่ใช่คนที่น่าคบหาด้วยเท่าไร ไม่มีทางมาทำความสะอาดให้พวกเราได้เจ้าค่ะ”

เมื่อทุกคนเดินไปถึงห้องหลัก ซย่าเอ๋อร์ก็รีบประคองชิวอวิ๋นไปนอนที่เตียงหลัวฮั่นที่อยู่ด้านข้างทันที

เหยาชิงหลีมองดูรอบ ๆ บริเวณ ล้วนแต่เป็นเฟอร์นิเจอร์เก่า ๆ แต่ทว่าทั้งหมดถูกเช็ดทำความสะอาดจนสะอาดสะอ้าน

ใครเป็นคนทำความสะอาดกัน?

เธอเดินไปที่โต๊ะกลมเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้องโถงเล็ก และก็เห็นเพียงกาต้มน้ำที่ทำจากกระเบื้องสีขาวมีแก้วสองสามใบที่ยังมีหยดน้ำวางอยู่ พอสัมผัสเบา ๆ ปรากฏว่าน้ำในกาต้มน้ำยังมีความร้อนอยู่

เหยาชิงหลีนั่งลงที่โต๊ะ และหยิบกาต้มน้ำขึ้นมา ก่อนจะเทน้ำให้กับตัวเอง

ทันใดนั้นอยู่ ๆ ก็มีก้อนเล็ก ๆ อะไรก็ไม่รู้ขยับตัวอยู่ข้างหลังต้นไม้ในเรือน

เหยาชิงหลีหรี่สายตาลงเล็กน้อยและพูดอย่างเย็นชา “ออกมา!”

สิ่งที่อยู่หลังต้นไม้ก็ตกใจ และร่างเล็ก ๆ ก็แข็งทื่อไปทั้งตัว

“ออกมา!” เหยาชิงหลีพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชายิ่งกว่าเดิมอีกครั้งและลุกขึ้นยืน

“คุณหนู...” ซย่าเอ๋อร์และชิวอวิ๋นมองหน้ากันไปมา และก็มองไปตามทิศทางที่เหยาชิงหลีกำล้งจ้องมองที่ด้านนอกประตู

“ฮือ...” ในที่สุดร่างเล็ก ๆ ที่อยู่หลังต้นไม้ก็โผล่หัวออกมาอย่างระมัดระวัง และเดินห่อไหลเข้ามา

เห็นเป็นเพียงเด็กชายอายุราว ๆ สามขวบที่ผอมแห้ง และสวมเสื้อกันหนาวสีดำเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยรอยผ้าที่เย็บปะ เขามีใบหน้าขาวละมุน และดวงตากลมโตดุจหงส์คู่นั่นก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เด็กคนนี้เป็นเด็กชายตัวน้อยที่ถูกเหยาติ่งโยนใส่หน้าเธอเมื่อคืนนั่นเอง