ยอดองค์ชายอัจฉริยะจากศตวรรษที่ 21: ตอนที่ 8 ปัญหาหินของราชทูตก็คือภาษาปะกิด? ฉันทีอีเอ็มแปดนะ! ตอนที่ 8

จ้าวเซียงหนิงคนนี้ใช้ผ้าผืนบางสีดำปิดหน้า สวมชุดสีดำปลอด

ถึงจะดูไม่รู้หน้าตา แต่แค่ดวงตา คิว กับรูปร่างอ้อนแอ้น ก็พอมองออกว่าเป็นสาวงามคนหนึ่งเหมือนกัน

บังเอิญจัง!

เขาชอบช่วยสาวสวยนี่แหละ

จึงพยักหน้าทันทีแล้วพูดว่า “ได้ ชอบช่วยเหลือผู้อื่นคือคุณธรรมอันดีงาม แม่นางจ้าวฟังให้ดีนะ”

“ขอบคุณคุณชายมาก” จ้าวเซียงหนิงดีใจทันที

หลี่จุ่นอธิบายปริศนา “หน้าปริศนามิมีหนึ่งคำ เช่นนั้นก็มิใช่กระดาษขาว (白纸 อ่านว่าไป๋จื่อ) หนึ่งแผ่นหรือ สิ่งของที่ว่าก็คือสมุนไพรชนิดหนึ่ง ไป๋จื่อ (白芷ภาษาไทยเรียกว่าโกฐสอ)”

“สำหรับคนในคันฉ่อง ก็คือคำว่าเข้า (入) ของเข้าออก (出入) อักษรคำว่าเข้าเมื่ออยู่ในคันฉ่องก็คืออักษรคำว่าคน (人) มิใช่หรือ”

“จันทราแขวนอยู่บนฟากฟ้า คืออักษรคำว่า ‘มี (有)’ ในอักษรคำว่า ‘มี’ มีจันทรา (月) อยู่ในนั้น ก็เหมือนกับแขวนอยู่บนฟากฟ้า (ナ) มิใช่หรือ”

“กุลสตรีมีบุตรดอกบัวแฝด มีสตรี (女) มีบุตร (子) ก็คืออักษรคำว่า ‘ดี (好) ’ อย่างไร”

“สระน้ำเขียวพบกันยามโหย่ว โหย่ว (酉) รวมกับสระ (池) สระก็คือน้ำ (氵) ข้างโหย่วมีน้ำ นั่นก็คืออักษรคำว่า สุรา (酒) ”

“อ่านกลอนตำรามิกล่าววาจา อ่านตำรามิกล่าววาจา ก็คืออักษรคำว่าอ่าน (读) ตัดวาจา (讠) ทิ้ง นั่นก็คืออักษรคำว่าขาย (卖)”

“ดังนั้นปริศนาอักษรของกลอนบทนี้ก็คือ ‘มีสุราดีขาย (有好酒卖)’ นั่นเอง”

แหม นี่ก็คือปริศนาอักษรที่เป็นโฆษณาไง!

พอหลี่จุ่นอธิบายเสร็จก็คลี่ยิ้มพูด “แม่นางจ้าว เข้าใจแล้วหรือยัง”

จ้าวเซียงหนิงกับหยางจงอึ้งจนเป็นใบ้ไปแล้ว

คิดไม่ถึง ปริศนาอักษรยากขนาดนี้ หลี่จุ่นกลับไขได้อย่างง่ายดาย!

“คุณชายมีความรู้ล้ำลึก ทำให้เซียนหนิงเปิดหูเปิดตาแล้ว! เซียนหนิงขอบคุณคุณชายมาก!” จ้าวเซียงหนิงคำนับทันที

หลี่จุ่นแค่ยิ้ม ๆ แล้วพูด “แม่นางจ้าว รีบไปบอกน้องสาวของเจ้าเถิด”

จ้าวเซียงหนิงรีบแทรกฝูงชนจนถึงตัวน้องสาวตัวเอง บอกคำตอบปริศนาอักษรทันที

จ้าวจื่อโหรวในผ้าคลุมหน้าผืนบางสีขาวพลันเข้าใจ พูดคำตอบปริศนาอักษรเดี๋ยวนั้น

คนรอบ ๆ ถึงบางอ้อฉับพลัน

“ที่แท้นั่นคืออักษรตัวเข้าหรอกรึ!”

“หน้าปริศนามิมีหนึ่งคำ นั่นก็คือกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง ที่แท้ก็เป็นสมุนไพรนี่เอง!”

“ยอดมาก!”

“มีสุราดีขาย ที่แท้ก็คือความหมายนี้!”

“นี่มันปริศนาของร้านเหล้าที่ไหนเนี่ย”

พอชายชราเห็นว่าพี่น้องแซ่จ้าวทายปริศนาโคมไฟได้ในที่สุดก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็หัวเราะพร้อมมอบเงินห้าสิบอีแปะและโคมไฟเก้าสีดวงนั้น

“พี่ พี่ทายได้ยังไงน่ะ พี่เก่งจังเลย!”

พอคนสลายตัวไปแล้ว จ้าวจื่อโหรวก็ถามพี่สาวตัวเองด้วยความตื่นเต้นทันที

“ข้าไม่ได้เป็นคนทาย แต่เป็นคุณชายท่านหนึ่งช่วยแถลงไขให้ต่างหาก”

จ้าวเซียงหนิงมองรอบ ๆ หาหลี่จุ่นกับหยางจง แต่ทั้งสองหายตัวไปกับฝูงชนแล้ว ไม่รู้ว่าไปแห่งหนตำบลใด

จ้าวเซียงหนิงรู้สึกเสียดายเล็กน้อยทันที

นางยังไม่ทันได้ขอบคุณหลี่จุ่นให้มากเลย

แม้จะไม่รู้ว่าคุณชายชุดขาวเป็นใคร แต่บุคลิกไม่ธรรมดา แล้วยังมีผู้ติดตามด้วย คนผู้นั้นเรียกเขาว่า ‘ท่านชาย’ การเรียกนี้ใช่คนธรรมดาจะใช้ได้

ส่วนมากแล้วคือบุตรหลานอ๋อง หรือไม่ก็เป็นคนในรั้วในวัง

“พี่ คุณชายอะไรหรือ” จ้าวจื่อโหรวงุนงง

จ้าวเซียงหนิงพูดด้วยความเสียดาย “คุณชายท่านนั้นไปแล้ว เอาล่ะ น้องพี่ ดึกมากแล้ว พวกเราควรกลับไปได้แล้วนะ”

“ไม่เอาน่า พี่ ข้ายังอยากเที่ยวอีกหน่อย พวกเราแคว้นหนานไม่มีงานโคมไฟสนุก ๆ อย่างนี้นะ...”

“จื่อโหรว ว่าง่ายนะ พวกเราออกมานานอย่างนี้ ท่านพ่อคงร้อนใจแล้ว พรุ่งนี้เช้ายังต้องเก็บสัมภาระกลับแคว้นหนานอีก คืนนี้ต้องเตรียมตัวเอาไว้ จะรอช้าไม่ได้”

“งั้นก็ได้...”

จ้าวจื่อโหรวยังสนุกไม่เต็มที่

จ้าวเซียงหนิงหาท่ามกลางฝูงชนอีกสองสามที แต่ก็ไม่พบเงาร่างของหลี่จุ่น ดังนั้นก็เลยแต่ล้มเลิกไปเสีย จากนั้นสองพี่น้องก็ออกจากงานโคมไฟ

หลี่จุ่นและหยางจงกลับถึงตำหนักปีก

เพิ่งกินอาหารเสร็จ

องค์หญิงใหญ่หลี่เหวินจวินให้นางกำนัลส่งจดหมายมาฉบับหนึ่ง

“องค์หญิงใหญ่ทรงทราบว่าฝ่าบาททรงห้ามไม่ให้องค์ชายหกเข้าร่วมประชุมขุนนาง ก็เลยให้หม่อมฉันส่งปัญหายากสามข้อที่ราชทูตแคว้นหลางนำถวายกับองค์ชาย องค์หญิงใหญ่ยังให้หม่อมฉันทูลองค์ชาย ให้องค์ชายทรงลองคิดหาคำตอบด้วยเพคะ”

พอนางกำนัลมอบจดหมายและถ่ายทอดความประสงค์ของหลี่เหวินจวินแล้ว ก็ขอตัวกลับตำหนักชิ่งหนิง

พอหลี่จุ่นเห็นจดหมายในมือก็อึ้ง

ราชทูตแคว้นหลางกล้ามากเลยนะ คนยังไม่ทันถึงก็ส่งปัญหาหินมาแล้ว

มั่นใจมากเลยนะเนี่ย!

มั่นใจว่าราชวงศ์อู่ไม่มีคนแก้ปัญหาได้ ก็เลยส่งปัญหาหินมาก่อนแบบไม่ใส่ใจ

แต่...หลี่จุ่นกลับสงสัยและสับสนกับการกระทำของหลี่เหวินจวินมาก

ตัวเองเป็นคนไม่เอาถ่านที่ไม่เอาถ่านมาสิบกว่าปี ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงใส่ใจอย่างนี้นะ

รู้ว่าฮ่องเต้ไม่ให้เขาเข้าร่วมประชุมขุนนาง ยังอุตส่าห์ส่งปัญหาหินมาอีก ทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไร

“ข้าจะดูสิว่าเป็นปัญหายากอะไร ราชทูตแคว้นหลางนั่นถึงได้มั่นใจอย่างนี้”

หลี่จุ่นยังไม่เข้าใจสิ่งที่หลี่เหวินจวินต้องการสื่อ ตอนนี้กลับไม่สนใจมาก แต่สนใจจดหมายในมืออย่างเร็ว

พอเขาเปิดออกก็เห็นตัวหนังสือสวยงามชดช้อย

นี่น่าจะเป็นลายมือของหลี่เหวินจวินสินะ ตัวหนังสือสวยใช้ได้เลย

เทียบกับเขาที่เป็นอัจฉริยะภาควิชาภาษาจีนแล้วก็...สูสี

หลี่จุ่นอ่านปัญหาหินสามข้อทันที

ปัญหาหินข้อแรก ราชทูตแคว้นหลางจะนำหยกกลมที่ช่างกลไกเป็นคนทำขึ้นมาด้วยลูกหนึ่ง เจาะรูสองข้าง แต่รูข้างในเลี้ยวลดคดเคี้ยว ซับซ้อนยุ่งเหยิง ราชทูตต้องการให้ใช้ด้ายร้อยให้ทะลุ

พอหลี่จุ่นอ่านปัญหาแรกแล้วก็พูดไม่ออกพักหนึ่ง

นี่ไม่ใช่ปัญหาหินที่ถังไท่จงใช้ทดสอบลู่ตงจ้านข้อนั้นเหรอ

ถึงเขาจะไม่เคยลองเอามดมามัดกับด้ายแล้วร้อย แต่วิธีการมันก็คล้าย ๆ กันนั่นแหละ กับหลี่เหวินจวินแล้ว ปัญหาหินนี้คงไม่ถือว่ายาก

หลี่เหวินจวินเป็นคนหัวไบรต์ที่สุดในโลกเชียวนะ

พอหลี่จุ่นเห็นปัญหาที่สอง ก็เบิกตาโพลงทันที

ภาษาอังกฤษเหรอะ!

ปัญหาที่สามก็เป็นภาษาอังกฤษเหมือนกัน!

“นี่มันอะไรกัน ทำไมยุคนี้ถึงได้มีภาษาอังกฤษได้”

หลี่จุ่นอึ้ง

มิน่าราชทูตแคว้นหลางถึงกล้าส่งปัญหาหินมาก่อน ก็มีใครในราชวงศ์อู่รู้ภาษาอังกฤษบ้างล่ะ!

ถ้าไม่รู้ภาษาอังกฤษ แม้แต่คำถามก็อ่านไม่ออก แล้วยังตอบอะไรอีก!

“นี่น่าสนุกเหมือนกันนะ”

หลี่จุ่นไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดีแล้ว

หลี่จุ่นอ่านปัญหาหินสองข้อนี้ เขาสอบภาษาอังกฤษได้คะแนนเต็มนะ ยังไม่จบมหาวิทยาลัยก็ทีอีเอ็มแปด (การสอบวิชาเอกภาษาอังกฤษของจีน ถือว่ายากมาก) แล้ว!

กะอีแค่แปล จิ๊บ ๆ!

ปัญหาง่ายมาก

ปัญหาหินข้อที่สองคือปัญหาที่คลาสสิกเรื่องไก่กับกระต่ายในกรงเดียวกัน ไก่กับกระต่ายในกรงเดียวกัน ข้างบนมีสามสิบห้าหัว ข้างล่างมีเก้าสิบสี่ขา คำถาม ไก่กับกระต่ายมีอย่างละกี่ตัว

แน่นอน สำหรับเขาแล้วมันหมูมาก แต่กับคนอื่นมันก็ไม่แน่

ที่สำคัญคือ ง่ายไปก็ไม่มีประโยชน์

ปัญหาบิ๊กเบิ้มคือแปลคำถามไม่ออก!

ปัญหาข้อที่สามก็เป็นปัญหาคณิตศาสตร์ที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษเหมือนกัน แปลแล้วก็คือ

มีคนคนหนึ่งเทเหล้าดื่ม แต่คนคนนี้ถือกาเหล้าดื่มไปก็เทเหล้าไป ระหว่างทางเจอร้านเหล้าก็เลยเติมเหล้าในกาเพิ่มอีกหนึ่งเท่าตัว พอถึงโรงน้ำชา เขาดื่มเหล้าในกาไปหนึ่งจอก พอคนคนนี้เจอร้านเหล้ากับโรงน้ำชาอย่างละสามครั้งแล้วเหล้าในกาก็หมด คำถาม คนคนนี้เทเหล้าไปทั้งหมดกี่จอก

ใช้สูตรยกกำลังแก้ได้!

พอหลี่จุ่นอ่านปัญหาหินสามข้อจบก็ยิ้มแป้น

หยางจงชะโงกเข้ามาด้วยความอยากรู้ทันที แต่พอเห็นภาษาอังกฤษบนกระดาษแล้วก็เหงื่อตก ถามขึ้นว่า

“องค์ชาย นี่คือตัวอักษรอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่จุ่นส่ายหน้าแล้วยิ้มตอบ “พรุ่งนี้จะมีละครฉากเด็ดดูด้วยนะ”

หลี่จุ่นเคยดูแผนที่มาแล้ว แคว้นหลางตั้งอยู่ทิศตะวันตก น่าจะมีฝรั่งผ่านมาที่แคว้นหลาง ก็เลยช่วยแคว้นหลางเขียนปัญหาแบบนี้ จากนั้นก็เอามาหาเรื่องราชวงศ์อู่

คุณพ่อฮ่องเต้เผียนอีท่านนั้นคิดว่าเขาจะทำให้ขายหน้า แต่ครั้งนี้นอกเสียจากเขาจะออกโรง ราชวงศ์อู่ได้ขายหน้ากันหมดแน่!

หลี่เหวินจวินได้สมญานามว่าเป็นคนหัวไบรต์ที่สุดในปฐพี แต่ก็ไม่เคยเจอภาษาอังกฤษ จะฉลาดยังไงมันก็ช่วยอะไรไม่ได้นะ

หลี่จุ่นหัวเราะ รู้ว่ามันเหลวไหลนิด ๆ แต่ก็รู้สึกน่าสนุกอยู่หน่อย ๆ เหมือนกัน