รักครั้งสองต้องดีกว่าเดิม: ตอนที่ 5 หญิงสาวสองคนนั้น...มีที่มาที่ไปอย่างไร? ตอนที่ 5

‘ตึง’ ลิฟต์สั่นเล็กน้อย

ซ่งเหมี่ยวไม่ทันระวัง เซถลาล้มไปทางชายหนุ่มข้างๆ ทันที

ด้วยความตกใจ เธอคว้าราวข้างลิฟต์ไว้ไม่ทัน หน้าผากของเธอชนเข้ากับคอปกเสื้อเชิ้ตกว้างๆ สีขาวของชายหนุ่มแล้ว ใกล้มาก ใกล้จนได้กลิ่นกายของชายหนุ่ม กลิ่นเย็นๆ ที่มีกลิ่นบุหรี่ผสมจางๆ...

“พี่ซ่ง!”

หลังจากฉินเสียวเสี่ยวยืนได้มั่นคงแล้วก็ต้องตกใจเมื่อหันไปเห็นซ่งเหมี่ยว แล้วก็รีบเข้ามาช่วยดึงให้เธอลุกขึ้น

ตอนที่ล้มเมื่อกี้นี้ ซ่งเหมี่ยวสัมผัสได้ถึงมือมือหนึ่งที่ยื่นมาโอบเอวเธอไว้อย่างอ่อนโยน มันชัดเจนและรู้สึกได้ถึงข้อมือที่แข็งแรง

“พี่ซ่ง พี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

ฉินเสียวเสี่ยวถามด้วยความเป็นห่วง

โชคดีที่ชายหนุ่มตรงหน้าคว้าเธอเอาไว้ได้ทัน เธอจึงไม่ได้ล้มลงไป นอกจากฉู่เซ่าเหยียนแล้ว ซ่งเหมี่ยวก็ไม่เคยได้ใกล้ชิดกับชายอื่นแบบนี้ หลังจากที่เธอยืนอย่างมั่นคงแล้ว เธอก็ส่ายหัวให้ฉินเสียวเสี่ยว และเมื่อมองไปที่ชายหนุ่มตรงหน้า กลับเห็นสีหน้าของฮั่วเทียนฉิงยังคงนิ่งเฉยไร้อารมณ์ แต่ทว่า...

มือของเขายังอยู่ที่เอวของเธอ

อุณหภูมิบนฝ่ามือให้ความรู้สึกร้อนแรงจนทำให้ร่างกายของซ่งเหมี่ยวแข็งทื่อ

“ประธานฮั่ว...”

ซ่งเหมี่ยวรู้สึกเก้อเขิน

เป็นเรื่องปกติธรรมดาที่จะเกิดการกระทบกระทั่งกันในลิฟต์แบบนี้ เธอไม่จำเป็นต้องเอะอะโวยวายเลย เพียงแต่มือนั่น...

ชายหนุ่มที่หน้านิ่งมองตรงตลอดหันศีรษะมา ดูเหมือนเขาเพิ่งจะสังเกตเห็นมือของตนเอง ดวงตาของเขากวาดไปที่ใบหน้าของซ่งเหมี่ยว จากนั้นก็ชักมือกลับอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าของเขายังคงนิ่งเฉยอยู่เช่นเดิม

ผู้คนในลิฟต์ต่างนิ่งเงียบ ซ่งเหมี่ยวเองจึงไม่อาจพูดอะไรได้อีก

เมื่อเดินออกจากลิฟต์แล้ว ฉินเสียวเสี่ยวยังอดไม่ได้ที่มองตามประตูลิฟต์ที่ปิดไปแล้วพลางตบหน้าอกตัวเอง “นั่นไง เทพบุตรน่ะ ชื่นชมห่างๆ ก็พอแล้ว หากวันๆ อยู่ใกล้ๆ ความเยือกเย็นแบบนี้ คงจะตายไปแล้วไม่รู้กี่รอบ”

ซ่งเหมี่ยวยิ้ม แต่ในใจของเธอกลับนึกถึงความสดใสในดวงตาของชายหนุ่มคนนั้นที่มองเธอเมื่อสักครู่นี้ เธอส่ายศีรษะและเดินนำฉินเสียวเสี่ยวไปที่แผนกโครงการของฮั่วซื่อ

ลิฟต์ยังคงตรงขึ้นไปชั้นบน ทันทีที่ถึงชั้นของตนเอง กลุ่มคนก็รีบเดินออกมา

เฉินเหลี่ยนกดลิฟต์ไปยังชั้นที่สูงขึ้นอีก แต่เมื่อหันหลัง เขาก็ส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ

ฮั่วเทียนฉิงมองตามสายตาของเขาไปที่เสื้อเชิ้ตสีขาวของตน บริเวณหน้าอกของเขามีรอยลิปสติกจางๆ ประหนึ่งดอกกุหลาบที่กำลังเบ่งบานอยู่ดอกหนึ่ง

“ประธานฮั่ว...”

เฉินเหลี่ยนเริ่มกังวลแล้ว ประธานฮั่วเป็นคนรักความสะอาด ปกติผู้หญิงจะไม่สามารถเข้าใกล้เขาได้ในระยะหนึ่งเมตร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงคนเมื่อสักครู่ที่ล้มใส่

ฮั่วเทียนฉิงชำเลืองมองมาที่เขา “ไปตรวจสอบทีว่าสองคนเมื่อสักครู่นี้มาทำอะไรที่ฮั่วซื่อ”

“แล้วเสื้อของคุณ...”

ฮั่วเทียนฉิงเอามือลูบรอยลิปสติกบนเสื้อเชิ้ตด้วยสีหน้าดูมีลับลมคมใน และเดินออกจากลิฟต์ไปโดยไม่ได้สนใจเฉินเหลี่ยน

“...” เฉินเหลี่ยนเห็นท่าทาง ‘อาลัยอาวรณ์’ ที่น่าสงสัยของเขาแล้วนึกถึงเมื่อสักครู่ที่เขาให้ตนไปขวางลิฟต์เอาไว้... ตอนนี้เขาชักรู้สึกสยองที่ดูเหมือนตนเองจะรู้อะไรบางอย่างเข้าแล้ว!

หญิงสาวสองคนเมื่อสักครู่นี้...มีที่มาที่ไปอย่างไร?

......

นี่เป็นครั้งแรกของการส่งแบบร่างไปที่ฮั่วซื่อ ดังนั้นซ่งเหมี่ยวจึงไม่ได้ตั้งความหวังว่าจะเบียดคู่แข่งได้ในทันที เขาทักทายกับผู้จัดการหลิวของแผนกโครงการอยู่สักพัก แล้วจึงพาฉินเสียวเสี่ยวกลับมาที่ฉู่ซื่อ

ทันทีที่ขับรถเข้ามาในลานจอดรถ ก็ได้เห็นรถลัมโบร์กีนีสีดำที่คุ้นตาขับสวนไป

เมื่อเข้าใกล้ ซ่งเหมี่ยวเห็นผู้หญิงที่สวมชุดเซ็กซี่นั่งอยู่ในตำแหน่งข้างคนขับลุกขึ้นและระดมจูบไปที่ใบหน้าของชายคนขับรถอย่างดุเดือด

ผู้หญิงในรถไม่ใช่เคอน่า แต่กลับกลายเป็นฟังซิน บางที ผู้หญิงทั้งสองยังสดใหม่สำหรับเขา เพียงแต่ เขาไม่ยอมแตะต้องตนเองผู้เป็นภรรยาเท่านั้น

เสียงรถเบรกดังสนั่นหวั่นไหวจนเฉินเสียวเสี่ยวที่อยู่ข้างๆ ตกใจ “พี่ซ่ง พี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

เวลานี้ใบหน้าของซ่งเหมี่ยวปราศจากอารมณ์ใดๆ แต่สีหน้ากลับซีดขาว

อันที่จริง เธอเคยคิดจะจบฉากชีวิตแต่งงานนี้ลง แต่ความพยายามและการไล่ตามที่ผ่านมานานหลายปี ความเคยชินกับการชอบผู้ชายคนหนึ่งมาเนิ่นนาน เธอปล่อยมือไม่ได้จริงๆ แล้วยังมีหยางจิ้งที่คอยพร่ำบอกกับเธอตลอดว่าเซ่าเหยียนจะต้องเข้าใจเธอและรู้คุณค่าในตัวเธอ เวลานี้เธอเหมือนคนที่ลอยคออยู่กลางทะเลที่ในมือมีเพียงเศษไม้อันหนึ่งเท่านั้น

“ไม่มีอะไร พวกเราขึ้นไปกันเถอะ”