ลิขิตรักชายาพิษ: ตอนที่ 5 ซื่อจื่อสิ้นพระชนม์ ตอนที่ 5
ในใจซูจื่อเยียนกระตุกวาบ รีบเอ่ยว่า
“เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรกัน ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น! เจ้า...เจ้าหาสิ่งของไม่เจอ ดังนั้นจึงได้หาข้อแก้ตัวต่างหาก!”
เดิมคิดว่าซูจื่ออวี๋ยังจะแก้ตัวต่อไป แต่ไม่คิดว่าซูจื่ออวี๋จะกางฝ่ามือออกอย่างเปิดเผย พร้อมพูดว่า
“ท่านพี่อยากดูขนาดนี้ ก็ดูเอาเถิด”
ทุกคนหันไปตามเสียง เห็นเพียงบนฝ่ามือของซูจื่ออวี๋มีก้อนหินผิดขรุขระ บิดๆเบี้ยวๆ ซึ่งไม่มีความงดงามแม้แต่น้อยวางอยู่ก้อนหนึ่ง
ก้อนหินหรือ?
ซูจื่อเยียนเห็นดังนั้นแทบจะกรอกตามองบน แค่นหัวเราะ
“น้องพี่ ต่อให้เจ้าอยากจะแก้ต่างให้ตัวเอง ก็ควรจะเลือกสิ่งของให้ดีหน่อย? นี่อะไรก้อนหินหรือ เหอะ...”
ซูจื่ออวี๋กำก้อนหินไว้ในมือ พูดด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า
“นี่...เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ข้ามี”
“พูดจาเหลวไหว นี่มันหินทะเลสาบไท่หูจากสระบัวชัดๆ!” ซูจื่อเยียนเอ่ยเสียงเย็น
ซูจื่ออวี๋ถอนหายใจ เงยหน้ามององค์ฮองเฮา จากนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“องค์ฮองเฮาโปรดพิจารณาด้วย นี่คือก้อนหินทะเลสาบไท่หูจริง ทว่าหินทะเลสาบไท่หูในวังล้วนมาจากทะเลสาบไท่หูมิใช่หรือ มารดาหม่อมฉันเกิดที่เจียงหนาน ซึ่งอยู่ติดกับริมทะเลสาบไท่หูพอดี ตอนท่านจากเจียงหนานมาไม่ได้นำสิ่งใดติดตัวมาด้วย มีเพียงก้อนหินจากทะเลสาบเท่านั้น ท่านแม่เคยบอกว่า จงรักในบ้านเกิดหนึ่งธุลี อย่าได้ใฝ่หาเงินทองในต่างแดน หินทะเลสาบไท่หูก้อนเล็กนี้ เต็มไปด้วยความคิดถึงที่มีต่อบ้านเกิดเมืองนอน ขณะนี้ยังเต็มไปด้วยความผูกพันธ์ระหว่างหม่อมฉันกับท่านแม่ด้วย สำหรับหม่อมฉันมันจึงเป็นของที่ล้ำค่ามากเพคะ”
คำพูดของนางเพียงประโยคเดียวทำให้องค์ฮองเฮาถอนหายใจ หญิงสาวที่ต้องออกเรือนมาไกลใครเล่าจะไม่คิดถึงบ้านเกิด?
องค์ฮองเฮาเอ่ยปาก
“เอาล่ะ ลุกขึ้นเถอะ จิ่นซิ่ว พานางไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”
นางกำนัลจิ่นซิ่วรีบตอบรับ
“เพคะ!”
ทุกคนต่างหันไปมองหน้ากัน พวกเขาต่างเข้าใจดี ครั้งนี้ซูจื่ออวี๋น่าจะรอดไปได้แล้ว
ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้โล่งใจ ท่ามกลางผู้คนเกิดเสียงโวยวายขึ้นอีกครั้ง
“ซื่อจื่อ! ซื่อจื่อ!” ผู้ที่กำลังโวยวายเสียงดังคือชิงโจวคนสนิทของซื่อจื่ออานชินอ๋อง
“ลูกซาน ลูกซาน!” พระชายาอานชินอ๋องรีบวิ่งไปหาลูกชายของนาง ทว่าขณะนี้อานเป่ยซานหมดสติไปแล้ว และดูเหมือนไม่รู้สึกตัว
องค์ฮองเฮารีบตามขึ้นไปด้วย แล้วเอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจ
“รีบไปตามหมอหลวงเร็ว! นี่เกิดเรื่องใดขึ้น?”
ยังไม่ทันให้ชิงโจวตอบว่าเกิดเรื่องใดขึ้น พระชายาอานชินอ๋องกลับเสียงดังขึ้นมาว่า
“อ๊า! ลูกซาน! ลูกซาน!”
ชิงโจวยื่นมือไปอังจมูกอันซื่อจื่อตามสัญชาตญาณ จากนั้นสีหน้าของเขาขาวซีด พูดขึ้นด้วยความตกใจ
“ไม่...ไม่...ไม่มีลมหายใจแล้วหรือ? ไม่มีลมหายใจแล้วหรือ? !”
อะไรนะ? !
ซื่อจื่ออานชินอ๋องสิ้นแล้วหรือ?
นี่เกิดเรื่องใดขึ้น เมื่อสักครู่ยังดีๆอยู่ไม่ใช่หรือ? !
องค์ฮองเฮาเองก็รู้สึกตกใจไม่น้อยจึงก้าวไปด้านหน้า จริงอยู่ที่อานชินอ๋องป่วยออดๆแอดๆมาตลอด ทว่าเขาตายกะทันหันเกินไป
ขณะที่ทุกคนไม่รู้จะทำอย่างไรดีนั้น กลับมีเสียงเย็นเสียงหนึ่งดังขึ้นกะทันหัน
“คนยังไม่ตาย เพียงแค่หยุดหายใจเท่านั้น พวกเจ้าให้เขากินอะไรเข้าไป?”
ทุกคนหันไปตามเสียง เห็นเพียงซูจื่ออวี๋ไปนั่งลงข้างกายซื่อจื่ออานชินอ๋องไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ขณะนี้นางจับข้อมือของเขาไว้ เหมือนกับลังตรวจชีพจรให้เขา
ส่วนชิงโจวนั้นตกใจจนพูดไม่ออก เขาจ้องซูจื่ออวี๋อยู่สักครู่ แต่พูดสิ่งใดไม่ออกเลย
ซูจื่ออวี๋ถามซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเริ่มจะรำคาญ
“ตกลงเจ้าให้เขากินสิ่งใดกันแน่? !”
ชิงโจวทำหน้าเศร้า
“เกาลัด...เกาลัดที่อยู่ในงานเลี้ยงเมื่อสักครู่ ท่านซื่อจื่อบอกว่าหอมหวาน ข้าน้อยจึงไปนำมาให้หลายลูก”
ซูจื่ออวี๋ไม่พูดพร่ำทำเพลง นางปลดเสื้อผ้าของซื่อจื่ออานชิงอ๋องออกทันที จนเผยให้เห็นแผงหน้าอกของเขา
ซูจื่อเยียนรีบพูดว่า
“น้องนสาม เจ้าทำสิ่งใด? เหตุใดเจ้าต้องย่ำยีร่างของอานซื่อจื่อ? เจ้ายังมียางอายอยู่ไหม? !”