ลิขิตรักชายาพิษ: ตอนที่ 4 ประโยคช่วยเหลือ ตอนที่ 4

เมื่อได้ยินดังนั้น คิ้วขององค์ฮองเฮาที่เพิ่งคลายได้ไม่นาน ต้องขมวดเข้าหากันอีกครั้ง

ต่อให้เป็นเพียงอนุในบ้าน ก็ถือเป็นผู้อาวุโสอยู่ดี เหตุใดจึงได้พูดจาสามหาว การอบรมสั่งสอนของเสนาบดีซู คงต้องว่ากันใหม่

หลังจากซูจื่อเยียนพูดจบ รู้สึกว่าที่ตรงนั้นเงียบสงบทันที นางเงยหน้ามองสีหน้าขององค์ฮองเฮา ถึงกับชะงักทันที เพราะเพิ่งรู้ตัวว่าเผยธาตุแท้ออกไป

ซูจื่อเยียนกัดฟันกรอด รู้สึกโกรธแค้นซูจื่ออวี๋มากขึ้นกว่าเดิม นางเรียบเรียงคำพูดใหม่ จากนั้นพูดว่า

“น้องพี่ ความหมายของพี่คือ หากเจ้าหาเจอนับเป็นเรื่องดี ทว่าหากเจ้าหาของสิ่งนั้นไม่เจอ ใครจะยืนยันได้ว่าสิ่งที่เจ้าพุดเป็นเรื่องจริงหรือไม่? โทษปิดบังเบื้องสูง ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ”

ซูจื่ออวี๋แอบแค่นหัวเราะ หากนางไม่ยอมลงไปหา จึงจะเป็นการปิดบังเบื้องสูงต่อองค์ฮองเฮาที่แท้จริง สิ่งที่ยอมได้ง่ายๆ ถึงจะเรียกว่าไม่สำคัญ

มีเพียงนางยืนหยันที่จะหาเท่านั้น ถึงจะทำให้องค์ฮองเฮาเชื่อได้ ว่านางไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักที่ต่ำทีสูง ที่จ้องจะยั่วยวนท่านอ๋อง

แต่นางถูกใส่ร้าย และเป็นหญิงสาวที่ถือเรื่องกตัญญูมาก่อน

ซูจื่ออวี๋ลุกขึ้นแล้วพูดว่า

“ทำให้เต็มที่ แล้วแต่ฟ้าลิขิต ปัดความรับผิดชอบเพียงเพราะกลัวไม่ได้หรอก”

เมื่อพูดจบซูจื่ออวี๋ดึงชายกระโปรงขึ้นแล้วเดินลงสระบัวอีกครั้ง

องค์ฮองเฮาเห็นท่าทางหนักแน่นสงบนิ่งของนาง จึงทำให้รู้สึกต่อนางเปลี่ยนไป

“น้ำในทะเลสาบลึกขนาดนั้น จะมีอันตรายหรือไม่” ทุกคนมองไปพร้อมกัน คนที่พูดขึ้นคือซื่อจื่อของจวนอานชินอ๋อง

ซื่อจื่ออันชินอ๋องเพียงแค่บ่นพึมพำเท่านั้น แต่เมื่อองค์ฮองเฮาได้ยิน รู้สึกว่าทุกคนไม่ควรมองซูจื่ออวี๋ลงไปเสี่ยงอยู่คนเดียว จึงหันไปสั่งการทหารองครักษ์

“พวกเจ้าลงไปช่วยนางด้วย”

ทหารองครักษ์ตอบพร้อมกัน

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ทหารองครักษ์ห้าหกคนปลดกระบี่แล้วทยอยเดินลงไปในสระบัว จุดที่เข้าใกล้ตลิ่งนั้นยังดี เพราะน้ำยังไม่ท่วมหัวไหล่ แต่เมื่อเดินลึกลงไป น้ำกลับลึกขึ้นเรื่อยๆ ดูแล้วอันตรายมาก

หนึ่งในทหารองครักษ์อยากเอ่ยปากถามซูจื่ออวี๋ว่ากำลังหาสิ่งใดอยู่ แต่ว่ายังไม่ทันที่จะได้เอ่ยถามซูจื่ออวี๋กลับดำลงไปใต้น้ำเสียก่อน

บนฝั่งมีเสียงฮือฮาดังขึ้น ทหารองครักษ์กลั้นหายใจแล้วดำน้ำลงไปด้วย เพราะกลัวซูจื่ออวี๋จะเกิดอันตราย

ทว่าผ่านไปเพียงครู่เดียว ซูจื่ออวี๋โผล่พรวดออกมากลางน้ำ พร้อมสูดหายใจเข้าฟอดใหญ่ นางเอ่ยขึ้นอย่างดีใจ

“หาเจอแล้ว หาเจอแล้วเพคะ! บารมีองค์ฮองเฮาท่วมท้นปฐพี คอยปกป้องหม่อมฉันอยู่ เมื่อสักครู่หม่อมฉันหาอยู่นานก็หาไม่เจอ แต่ตอนนี้อยู่ๆก็เจอขึ้นมาเลย ขอบพระทัยองค์ฮองเฮาเพคะ”

ฮองเฮาเม้มปากแล้วยิ้ม ชัดเจนว่าคำป้อยอนี้ได้ผลชะงัก ฮองเฮาเอ่ยปาก

“ในเมื่อหาเจอแล้ว จงรีบขึ้นมา”

นางกำนัลเห็นท่าทีของฮองเฮาอ่อนลง จึงรีบไปดึงตัวซูจื่ออวี๋ ซูจื่ออวี๋ที่กลับขึ้นมาบนฝั่งอีกครั้ง คุกเข่าลงตรงหน้าองค์ฮองเฮา เดิมทีเรื่องนี้ควรจบลงเช่นนี้ เพราะองค์ฮองเฮาไม่ได้ถามไถ่สิ่งใด ทว่าเรื่องราวกลับตาลปัตร ซูจื่อเยียนไม่พอใจ จึงถามว่า

“น้องพี่ เจ้าหาสิ่งใดเจอหรือ? เอาออกมาให้ทุกคนดูสิ”

ซูจื่ออวี๋เม้มปาก

“เป็นเพียงของตกทอดจากท่านแม่เท่านั้น ไม่ใช่สิ่งมีค่าอันใดเลย”

ซูจื่อเยียนเอ่ยปากเสียงเข้ม

“ใครจะสนใจว่ามีค่าหรือไม่ ข้าอยากรู้ว่าตกลงเจ้าโกหกหรือไม่ โกหกมดเท็จต่อหน้าองค์ฮองเฮา นั่นมันโทษปิดบังเบื้องสูงนะ! เจ้าอยากให้คนตระกูลซูตายหรือ?”

ซูจื่ออวี๋เอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ

“แม้แต่องค์ฮองเฮายังไม่ถามข้า เหตุใดท่านพี่ต้องเค้นถามข้าถึงเพียงนี้? ตกลงข้าอยากทำร้ายคนตระกูลซู? หรือท่านพี่อยากยืนยันว่าข้ามีโทษปิดบังเบื้องสูงกันแน่?”