นางหนาวตายในวัดร้าง เหล่าพี่ชายเสียใจจนคลั่ง: ตอนที่ 1 เกิดสุบินนิมิตแจ้งเหตุร้ายหน้าพระพุทธรูป ตอนที่ 1

ณ วัดหานซานในคืนลมหนาวพัดผ่าน หิมะโปรยปราย

“คุณหนู อย่าได้เสียใจเลยเจ้าค่ะ ตอนพวกท่านตกน้ำ เพราะคุณหนูรองสวมเสื้อคลุมของคุณหนู รัฐทายาทซูจึงช่วยผิดคน”

“ในใจรัฐทายาทซูยังคงใส่ใจคุณหนูนะเจ้าค่ะ”

เจียงหลานเยว่ลืมตาขึ้น พลันได้ยินเสียงปลอบโยนดังข้างหู

เป็นเสียงของไห่ถัง สาวใช้คนสนิทของนาง

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ไห่ถังสิ้นชีพจากการถูกหยามเหยียดเพราะช่วยตนในวัดไม่ใช่หรือ?

นางรู้สึกหน้ามืดตามัว ยังมิทันได้คิดถี่ถ้วนก็เหลือบมองนอกหน้าต่าง พลางเอ่ยถามว่า “ยามใดแล้ว?”

ไห่ถังรีบเข้ามาประคองนาง “คุณหนูเจ้าคะ ท่านคุกเข่าต่อพระพุทธรูปมาสามชั่วยามแล้ว ตอนนี้เลยยามฮ่ายแล้วเจ้าค่ะ”

ยามฮ่ายหรือ?

เจียงหลานเยว่หลุบตาลงเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความคลุมเครือ “ไปเชิญพี่รองมา”

ไห่ถังได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ขมวดคิ้วแน่น พลางกล่าวด้วยความขุ่นเคือง “คุณหนู ท่านจะยอมทำตามข้อเสนอของคุณชายรอง ให้รัฐทายาทแต่งคุณหนูรองเป็นภรรยาเท่าเทียมหรือเจ้าคะ?”

“แต่ตอนท่านกับคุณหนูรองตกน้ำพร้อมกัน เพราะรัฐทายาทช่วยผิดคนเอง ท่านหาได้ผิดอันใดไม่”

“จะให้ท่านเสียศักดิ์ศรีเพียงเพื่อรักษาชื่อเสียงของคุณหนูรองได้อย่างไรเจ้าคะ?!”

“อีกอย่างนะเจ้าคะ ฮูหยินหมั้นหมายคุณหนูกับทางจวนโหวตั้งแต่ก่อนสิ้นใจ เพื่อจะได้มีผู้คุ้มครองคุณหนูในวันหน้า จะไปยอมให้เจียงชิงเฉิงที่เป็นเพียงบุตรนอกสมรสได้ประโยชน์ทำไมเจ้าคะ!”

คุณหนูของนางมีฐานะทางสังคมเป็นสตรีสูงศักดิ์เชียวนะ

ท่านตาของคุณหนูคือตระกูลแม่ทัพผู้เกรียงไกร สร้างคุณูปการเป็นที่ประจักษ์แก่ปวงชน

คู่หมั้นของนางก็เป็นถึงรัฐทายาทจวนโหว ผู้มีความสามารถเป็นเลิศในเมืองหลวง

เป็นเพียงบุตรนอกสมรส จะคู่ควรแต่งเข้าจวนโหวในฐานะภรรยาเท่าเทียมกับคุณหนูของนางได้อย่างไร?

เป็นอนุภรรยายังพอรับได้!

ไม่รู้ว่าคุณชายรองคิดเช่นไร ทั้งที่คุณหนูของนางต่างหากที่เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเขา แต่กลับลำเอียงไปเข้าข้างคนนอก

“หยุดพูดแล้วรีบไปเถิด”

เจียงหลานเยว่คุกเข่ายืดตัวตรง หยิบถ่านดำก้อนหนึ่งโยนลงในกระถางไฟ

วันนี้ช่างหนาวเหน็บนัก!

ไห่ถังตาแดงก่ำ มิกล้าพูดสิ่งใดอีก รีบหมุนกายออกไป

เมื่อสาวใช้จากไป ลมอันหนาวเข้ากระดูกพลันพัดเข้ามาในห้อง

เจียงหลานเยว่ดึงเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีแดงเข้าหากาย เผยให้ยลโฉมงามสะคราญของดรุณีแรกแย้มอายุสิบห้าสิบหกปี

เมื่อคืน นางกับน้องสาวต่างมารดาพลัดตกน้ำไปพร้อมกัน

แต่คู่หมั้นกลับไม่เหลียวแลนาง เลือกที่จะช่วยน้องสาวต่างมารดาขึ้นมาก่อน

ภายหลัง พี่ชายคนรองที่เกิดจากอุทรมารดาเดียวกันไม่เพียงไม่ออกหน้าปกป้องนาง กลับนำเรื่องนี้ไปปรึกษากับบิดา โดยอ้างว่าต้องการรักษาชื่อเสียงของน้องสาวต่างมารดา จึงให้อีกฝ่ายแต่งเป็นภรรยาเท่าเทียมกับคู่หมั้นของนาง

นางทั้งร่ำไห้และโหวกเหวกโวยวาย หัวเด็ดตีนขาดเช่นไรก็ไม่ยินยอม บิดาและพี่ชายจึงส่งนางไปสำนึกและกลับใจที่วัดหานซาน

ลมหนาวพัดหิมะพร่างพราย ห้องกรรมฐานในวัดหานซานมีลมโชยเข้ามาทั่วทุกด้าน

เมื่อครู่นางถูกลงโทษให้คุกเข่าต่อหน้าพระพุทธรูป พลางฝันว่า

นางถูกขังอยู่ในวัดหานซานนานถึงหนึ่งเดือน

พระในวัดแอบวางยาในอาหารของนาง จนทำให้นางสิ้นพลังยุทธ์

ยังถูกบังคับให้นอนในโรงเก็บฟืน กินอาหารสุกร ดื่มน้ำโสมม ถูกทรมานจนมิหลงเหลือเค้าความเป็นมนุษย์

สุดท้ายหลังได้กลับจวนไม่นานก็ป่วยตายในคืนพายุหิมะ

เดิมทีนางคิดว่าการตายของนางจะทำให้บิดาและพี่ชายเกิดความรักใคร่นาง

ทว่าช่างน่าเสียดายนัก บิดาและพี่ชายหาใช่เพียงไม่สะทกสะท้าน หากแต่ยังจัดพิธีสมรสให้น้องสาวต่างมารดาด้วยความยินดีปรีดา

จนบัดนี้เจียงหลานเยว่ยังไม่เข้าใจ เหตุใดน้องสาวต่างมารดาที่เป็นเพียงบุตรอนุ จึงได้รับความโปรดปรานจากบิดานัก

พี่ชายทั้งหลายต่างก็เอนเอียง ประคบประหงมอีกฝ่าย

กระทั่งคู่หมั้นของนางยังปักใจรักน้องสาวต่างมารดาผู้นี้

ทั้งที่นางต่างหากคือคุณหนูเอกแห่งตระกูลเจียง เป็นน้องสาวร่วมสายเลือดแท้ ๆ ของพวกเขา

นอกห้องกรรมฐาน หิมะโปรยปราย เสียงลมหนาวพัดมากระแทกประตู

เจียงหลานเยว่กล้ำกลืนความเศร้าโศก แหงนหน้ามองพระพุทธรูปตรงหน้า

หรือว่าพระพุทธเจ้าเห็นนางน่าสงสาร จึงช่วยนางพ้นจากทุกข์ด้วยสุบินนิมิต?

หากในฝันเป็นความจริง คืนนี้เจียงชิงเฉิงจะต้องแสร้งป่วย

ครั้นพี่รองทราบเรื่องก็รีบพาเจียงชิงเฉิงลงจากเขาในค่ำคืนนี้เลย ทิ้งให้นางกับไห่ถังผู้เป็นสาวใช้อยู่เพียงลำพังในวัดหานซาน สถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตราย

ไม่นานนัก เสียงจากด้านนอกก็ดังขึ้น

“คุณหนูเจ้าคะ คุณชายรองมาถึงแล้วเจ้าค่ะ!”

สายลมหนาววูบหนึ่งพัดผ่าน เจียงหลานเยว่หันขวับไปมองทันที

เพียงเห็นบุรุษรูปงามในเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกสีขาว ปรากฏกายหน้าประตู

พี่ชายรองของนาง คุณชายรองแห่งตระกูลเจียง เจียงหนาน

เมื่อเจียงหลานเยว่ได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหูแปลกตานั้นอีกครา หัวใจของนางพลันเอ่อท้นด้วยความน้อยใจ

ครั้งหนึ่งนางก็เคยเป็นบุตรีผู้เป็นที่โปรดปรานในตระกูลเจียง ได้รับความรักและความเอ็นดูจากบิดาและพี่ชายทั้งหลาย

พี่ชายรองของนางก็เคยเฝ้านางที่ล้มป่วยด้วยไข้สูงติดต่อกันสามวันสามคืน กราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้นางปลอดภัย

แต่ตั้งแต่วันที่เจียงชิงเฉิงถูกรับกลับมาอยู่ในจวน ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

พวกเขาผลักนางไปสู่ความตายเพื่อเจียงชิงเฉิง

เจียงหลานเยว่กลั้นความรู้สึกทั้งปวงไว้ ก้าวไปข้างหน้าหลายก้าว ค้อมกายทำความเคารพอย่างเย็นชาและห่างเหิน “คารวะพี่รอง”