ดาวน์โหลดสนุกแอปฟรี
Email
ชมพู่แก้มแหม่ม ตอนที่ 17
ไก่ขันต้อนรับวันใหม่ ชมพู่กับโต้งหลับอยู่ที่แคร่หน้าบ้าน สายใจและรำพึงถือถาดกับข้าวออกมาเห็นก็โมโหที่ทั้งคู่มาขวางทางใส่บาตร ทั้งคู่บอกว่ามาคอยดูอะไรดีๆ ทั้งรำพึงและสายใจต่างแปลกใจ สักครู่ก็เห็นจอร์จกับไอช่าถือของมาเตรียมใส่บาตร ชมพู่ตาสว่างบอกโต้งจ่ายเงินให้เธอยี่สิบบาทที่เธอชนะพนันว่าไอช่าต้องมาใส่บาตร ไอช่าเดินมายิ้มหาโต้งกับชมพู่ เพราะทั้งสองคนแกล้งทำเลียนนเสียงไก่ไปปลุกเธอที่บ้านทำให้เธอตื่นมาทันใส่บาตรตอนเช้า
ไอช่านิมนต์พระและใส่บาตรอย่างคนไทยไม่เป็น รำพึงมองอย่างเอ็นดูแล้วสอนให้ จอร์จเข้ามายืนใส่บาตรใกล้ๆ รำพึง รำพึงถองข้อศอกใส่ ชมพู่และโต้งเห็นต่างซุบซิบกันว่าจอร์จมีท่าทีแปลกๆ เมื่ออยู่กับรำพึง ซึ่งชมพู่จะไม่ยอมให้ผู้ชายเจ้าชู้อย่างจอร์จมาวอแวกับรำพึงเด็ดขาด
รำพึงกับสายใจเตรียมกลับเข้าบ้าน รำพึงสั่งให้ชมพู่รอเอาผลไม้กับขนมให้เด็กวัด ส่วนเธอจะพาไอช่าไปกรวดน้ำ จอร์จตามรำพึงแจ ชมพู่มองจอร์จอย่างหมั่นไส้
"ใจเย็นน่ะพี่ชมพู่ แด๊ดเขาจริงใจนะ" ไอช่าบอก
"ฮึ่ม รอก่อน ให้เนียนๆ ก่อนแล้วเดี๋ยวได้เจอดีแน่ มิสเตอร์จอร์จ"
"งึ่มง่ำใส่ใครเหรอจ๊ะลูกพี่" เสียงอธิคมดังขึ้น
"ไอ้พวกเด็กวัดปากมาก อ้าว"
ชมพู่หันมาเห็นอธิคมและอาคมกลายเป็นเด็กวัดจำเป็น เดินหิ้วตะกร้าตามพระ อาคมเขินไอช่า อธิคมมองอาคมอย่างภาคภูมิใจ ที่น้องชายเริ่มทำตัวดีขึ้น ชมพู่นึกหมั่นไส้
"เอ้าชื่นชมกันเข้า ยกหางด้วยไหม งั้นวันนี้ก็อิ่มคำยอแล้วสิ ไม่ต้องกินหรอกข้าวปลาอาหารน่ะ"
"เฮ้ ชมพู่ ฉันแค่มาช่วยหลวงพ่อถือบาตร แต่กับข้าวกับขนมนี่ยังมีเด็กวัดรอความเมตตาอีกเยอะนะ"
"รู้แล้ว ฉันแค่ไม่อยากให้นายกิน เข้าใจ๋ ไปโต้ง เอาไปวัดเองดีกว่า ไม่อยากส่งผ่านมือไอ้นมเย็นนี่ว่ะ เหม็นหน้า"
ชมพู่หิ้วปิ่นโตของเด็กวัดจากไป โต้งรีบแบกของตาม อธิคมได้แต่มอง อึ้งใจเสีย ไอช่ายิ้ม
"พี่อธิ ไม่ต้องหน้าเสียหรอก ไอช่าว่าพี่ชมพู่อาจจะหวังดีกับพี่อธิก็ได้นะ"
"หวังดี ไม่ให้ปิ่นโตเนี่ยนะ"
"ก็พี่อธิมีทั้งถังกับข้าว ทั้งย่ามเต็มสองมือแล้วนี่ ชมพู่คงเห็นว่าพี่จะหนักหิ้วไม่ไหวเลยช่วยเอาไปส่งที่วัดเองมากกว่า"
อธิคมมองย่ามพระที่เต็มไปด้วยกับข้าว ถังสองใบที่ชาวบ้านแบ่งของใส่อีก เริ่มเข้าใจ ยิ้มออก
"ขอบใจมากนะชมพู่"
รำพึง สายใจ จอร์จ กรวดน้ำเสร็จแล้ว ไอช่าเพิ่งเข้ามา รำพึงจึงสอนว่าใส่บาตรเสร็จแล้วต้องกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้ญาติพี่น้องที่จากไป ไอช่าบอกว่าเธอจะอุทิศส่วนกุศลให้กับแม่ รำไพ และพ่อของเธอ รำพึงบอกว่าจอร์จยังไม่ตาย ไอช่าจะอธิบายว่าจอร์จไม่ใช่พ่อของเธอ แต่จอร์จห้ามไว้ ไอช่าสงสัยจึงแอบมาถามจอร์จเมื่ออยู่กันตามลำพัง
"ทำไมแด๊ดไม่บอกป้ารำพึงไปเลยว่าแด๊ดไม่ได้เจ้าชู้ ไอช่าก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ซะหน่อย ป้ารำพึงจะได้มองแด๊ดดีขึ้นไงคะ"
"มันไม่ใช่เรื่องน่าอายนี่ที่พ่อจอร์จคนนี้จะเป็นพ่อแท้ๆ หรือไม่เป็น ทุกวันนี้พ่อก็มีความสุขอยู่แล้ว พ่อขอแค่ให้ไอช่าลูกพ่อมีความสุขก็พอ เรื่องของเราไม่ต้องบอกใครหรอก"
ไอช่าโผเข้ากอดจอร์จ "ไอช่าก็อยากให้แด๊ดมีความสุขเหมือนกันค่ะ"
โต้งส่งกับข้าว เข่งผลไม้ ขนมให้เด็กวัด ชมพู่เอาโหลปลากัดขึ้นมาเรียงบนรถมอเตอร์ไซค์พ่วง โต้งรีบเปิดกระเป๋าสัมภาระ มีของเล่นไร้สาระทุกชนิด ตะโกนขายให้กับเด็กวัด แต่ไม่มีใครมาซื้อเหมือนครั้งก่อนๆ อีกทั้งยังบอกว่าของเล่นพวกนั้นไร้สาระ
"เฮ้ย ไอ้เด็กเวร กลับตัวกลับใจตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่เล่นแล้วชีวิตจะทำอะไร" ชมพู่โวยวาย
"ก็ทำตัวมำทีมเด็กวัดทั้งหมดไปช่วยกันเก็บผลผลิตในแปลงนาสาธิต ซึ่งเป็นโครงการนำร่องและสามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้แล้ว ชมพู่เจ็บใจที่ขาดรายได้ เธอนำโหลปลากัดไปที่บ่อนก็ไม่พบใครสักคน
"เฮ้ย คนหายไปไหนกันหมด รายได้เก็บค่าต๋ง ค่าส่งโอเลี้ยงของข้าล่ะ"
"มีป้ายบอกด้วยลูกพี่ ปิดบ่อนปลากัดถาวร ได้เวลามุ่งมั่นทำมาหากิน"
ชมพู่กับโต้งมองหน้ากัน จริงๆ ทั้งคู่ดีใจที่ชาวบ้านตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากิน แต่ตามประสาคนที่สูญเสียรายได้ ก็ย่อมรู้สึกฮึดฮัดหมั่นไส้ ซึ่งชมพู่ไปพาลลงที่อธิคม
ชาวบ้านต่างร่วมแรงร่วมใจเก็บพืชผลกันคนละไม้คนละมือเพราะต่างคนก็ต่างมีส่วนร่วมในความสำเร็จครั้งนี้ไม่เว้นแม้แต่ชมพู่ โต้ง รำพึงและสายใจ และต่างพากันชื่นชมอธิคม
เสนาะเดินกลับไปกลับมาสลับกับหวาน หงุดหงิดที่คนไม่เข้าร้านมาซื้อปุ๋ย สำนวนกับสำเนาซึ่งไปช่วยที่แปลงสาธิตรีบกลับมาบอกอย่างภาคภูมิใจในตัวอธิคมว่าอธิคมรณรงค์ให้ชาวบ้านใช้ปุ๋ยอีเอ็มแทนปุ๋ยเคมี สนองไม่พอใจอย่างมาก
เสนาะกับสนองพากันมาที่แปลงสาธิตเพื่อทวงเงินกับชาวบ้าน ปรากฏว่าชาวบ้านมีเงินเหลือที่จะใช้หนี้สนองได้เนื่องจากการทำบัญชีครัวเรือนทำให้รู้จักประหยัดอดออม ทั้งหมดพากันใช้ปลดหนี้จากสนอง ทำให้สนองกับเสนาะยิ่งไม่พอใจอธิคมที่ทำให้ชาวบ้านปลดหนี้ได้ เพราะทำให้เขาขาดรายได้
หลังจากแจกจ่ายผลผลิตไปให้แต่ละคนแล้ว ยังเหลืออีกมาก ชมพู่จึงเสนอว่าน่าจะนำไปขายต่างท้องที่ หรือแปรรูปแล้วทำเป็นผลิตภัณฑ์ขายในอินเตอร์เน็ตก็ได้ ซึ่งอธิคมก็เห็นด้วย พลางจับมือชมพู่ ตื่นเต้นในความคิดของเธอ รำพึงเข้ามาผ่ากลางขวางทันที
"ตื่นเต้นดีใจน่ะข้ารู้ แต่ไม่ต้องจับมือไอ้ชมพู่มัน เข้าใจ๋"
กำนันเสนอให้ใช้รถอีแต๋นของเขาขนพืชผลไปขาย แต่รำพึงมองแล้วคงไม่ขนไม่หมด จึงบอกให้เอารถบรรทุกของเธอไป โดยให้ชมพู่ขับไปที่สหกรณ์กับอธิคม
"คุณป้ารำพึง ขอบคุณครับ ขอบคุณมากที่ให้ชมพู่กับผม"
"ให้ไปขับรถ ไม่ได้ให้โว้ย ไอ้โต้ง พรุ่งนี้เอาลูกซองตามประกบลูกพี่เอ็งด้วย ถ้ามีใครเกาะแกะวอแว ยิงไส้ขาดได้เลย" รำพึงพูดเด็ดขาด ชมพู่ขำ หันมาสมน้ำหน้าอธิคม
เมื่อสนองกับเสนาะรู้ว่าชมพู่กับอธิคมจะขับรถไปที่สหกรณ์ ก็วางแผนทันที โดยสนองต้องการเงินที่ได้จากการขายสินค้า ส่วนเสนาะต้องการตัวชมพู่
คืนนั้น ชมพู่นั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับเศรษฐกิจพอเพียงอย่างขะมักเขม้น
"สุดยอดจริงๆ คิดได้ไงชีวิตที่เรียบง่าย คือ สุขที่สุดของชีวิต แต่มันไม่มีลุ้น ไม่ตื่นเต้นแล้วมันจะสนุกได้ยังไง"
อธิคมโผล่เข้ามา "สนุกซิ สนุกพอเพียงไง"
"เฮ้ย เข้ามาได้ไง ป้ารำพึงเข้ามาเห็นด่าสามวันไม่จบนะโว้ย"
"แหม ก็อย่าฟ้องป้าสิจ๊ะ ก็ฉันเห็นเธอนั่งคนเดียวก็อยากคุยด้วยนี่นา"
"คุยบ้าอะไร"
"ก็ ก็ คุยอย่างที่หนุ่มสาวเขาคุยกันดีๆ น่ะ" อธิคมเขินๆ ชมพู่ฟังแล้วยิ่งเขินมาก หน้าแดง
"บ้า พูดอะไรทุเรศ ไม่ใช่เพื่อนเล่นนะโว้ย"
อธิคมมองชมพู่อย่างเอ็นดู "หน้าแดงเลย เขินเป็นด้วยเหรอ"
"เพ้อเจ้อ คนอย่างฉันไม่เขินอยู่แล้ว นายนั่นแหละ มาทางไหนไปทางนั้นเลยไป"
ชมพู่เดินหนีกลับเข้าบ้าน อธิคมยิ้ม ตะโกนตาม
"จ้า กลับแล้วจ้า แล้วเจอกันในฝันนะจ๊ะชมพู่"
"ไอ้ ไอ้บ้า" ชมพู่เดินหนีเข้าบ้านไป
อธิคมเอนตัวลงนอนในห้องนอน ยังนึกถึงชมพู่ รู้สึกว่าโลกนี้เป็นสีชมพู ฝ่ายชมพู่เดินเข้าห้องกระแทกตัวลงนอน พลิกไป พลิกมา รำคาญตัวเองที่นึกถึงแต่อธิคม ไม่เข้าใจอารมณ์ตัวเองว่าทำไมต้องเขิน จึงเอาหมอนอุดหน้าตัวเองอย่างหงุดหงิด
ตอนเช้า ชมพู่ดทะแมง ยิ้มบางๆ อธิคมหันมองชมพู่ตลอดเวลา ยิ้มหวาน พลันมีเสียงปืนขึ้นลำกล้อง โต้งนั่งตรงกลาง กอดปืนลูกซองขู่
"คำสั่งคุณนายรำพึง ยิงไส้แตก"
"จ้ะ รู้แล้วจ้ะ ไว้อีกหน่อยคุณป้ารำพึงไว้ใจฉันกว่านี้ คราวหน้า"
"นายก็มากับป้ารำพึงสองคน ไม่ต้องมีโต้งมาคอยกวนใจ ดีไหม"
อธิคมอึ้งไปสนิท โต้งกับชมพู่แอบหัวเราะเยาะ เมื่อขับรถไปถึงสหกรณ์ ประธานสหกรณ์รับสินค้าไปเรียบร้อยแต่บอกว่าหมุนเงินไม่ทัน จ่ายแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ก่อน พรุ่งนี้ขอให้อธิคมมารับใหม่ ชมพู่เห็นว่าเป็นเงินจำนวนมากจึงเสนอให้ประธานสหกรณ์โอนเงินเข้าบัญชีจะได้ไม่ต้องถือเงินจำนวนมากในการเดินทาง โดยให้โอนใส่ในบัญชีอธิคมไปก่อน ซึ่งทั้งหมดก็เห็นตามนั้น
ระหว่างนั้นเสนาะกับหวานแอบฟังอยู่ จึงรีบนำเรื่องนี้ไปบอกสนอง สนองปลุกระดมชาวบ้านว่าอธิคมคิดจะโกงเงินชาวบ้านโดนให้โอนเงินใส่บัญชีตัวเอง เมื่ออธิคมกับชมพู่กลับมาถึง ก็แปลกใจที่เห็นชาวบ้านจับกลุ่มรออยู่อย่างไม่พอใจ อธิคมยอมรับว่าเขาให้โอนเงินใส่ในบัญชีของเขาจริง แต่ยังไม่ทันอธิบายอะไรเพราะถูกสนองกับเสนาะขัดจังหวะอยู่ตลอดเวลา นายอำเภอเห็นว่าเป็นการทุจริต จึงออกคำสั่งย้ายอธิคมออกจากพื้นที่ทันทีภายใน 24 ชั่วโมง
ชมพู่รีบนำเรื่องนี้มาเล่าให้รำพึงฟังอย่างร้อนใจ ต้องหาทางช่วยอธิคม รำพึงคิดว่าต้องหาหลักฐานไปหักล้างข้อกล่าวหา ชมพู่คิดได้ว่าต้องไปขอหลักฐานใบบัญชีจากสหกรณ์มาเพื่อยืนยันว่าอธิคมทำทุกอย่างตรงไปตรงมา รำพึงเห็นด้วย
ชมพู่กับโต้งรีบบึ่งรถไปสหกรณ์ แต่ยางเกิดระเบิด รถส่ายไปมา แล้วเสยเข้าข้างทางหยุดกึ่กอยู่ตรงนั้น ชมพู่กับโต้งเปิดประตูลงมาจากรถมองยางที่แบนทั้งสี่ล้อด้วยความเซ็ง ชมพู่ดึงตะปูเรือใบที่ติดอยู่ที่ล้อรถออกมาดูด้วยความฉุน
"ไอ้บ้าเอ๊ย ใครเล่นบ้าๆ วางเรือใบแถวนี้วะ"
"ถึงบ้าก็บ้ารักนะจ๊ะชมพู่" เสียงเสนาะดังเข้ามา
ชมพู่กับโต้งหันไปด้านหลังเห็นเสนาะกับหวานเดินยิ้มออกมาจากดงไม้ เสนาะสั่งให้ลูกน้องเหวี่ยงแหคลุมตัวชมพู่กับโต้งไว้
"ชมพู่จ๋า งานนี้คงต้องช่วยตัวเองก่อนช่วยไอ้อธิคมแล้วล่ะนะจ๊ะ"
"ไอ้เหนาะ อย่าให้ฉันหลุดออกไปนะโว้ย งานนี้ฉันเอาแกตายแน่"
"เก็บแรงไว้ดิ้นในเรือนหอดีกว่านะจ๊ะน้องชมพู่"
"เรือนหอ เรือนหออะไรของเอ็งไอ้เหนาะ" ชมพู่หน้าตื่น
ไอช่านิมนต์พระและใส่บาตรอย่างคนไทยไม่เป็น รำพึงมองอย่างเอ็นดูแล้วสอนให้ จอร์จเข้ามายืนใส่บาตรใกล้ๆ รำพึง รำพึงถองข้อศอกใส่ ชมพู่และโต้งเห็นต่างซุบซิบกันว่าจอร์จมีท่าทีแปลกๆ เมื่ออยู่กับรำพึง ซึ่งชมพู่จะไม่ยอมให้ผู้ชายเจ้าชู้อย่างจอร์จมาวอแวกับรำพึงเด็ดขาด
รำพึงกับสายใจเตรียมกลับเข้าบ้าน รำพึงสั่งให้ชมพู่รอเอาผลไม้กับขนมให้เด็กวัด ส่วนเธอจะพาไอช่าไปกรวดน้ำ จอร์จตามรำพึงแจ ชมพู่มองจอร์จอย่างหมั่นไส้
"ใจเย็นน่ะพี่ชมพู่ แด๊ดเขาจริงใจนะ" ไอช่าบอก
"ฮึ่ม รอก่อน ให้เนียนๆ ก่อนแล้วเดี๋ยวได้เจอดีแน่ มิสเตอร์จอร์จ"
"งึ่มง่ำใส่ใครเหรอจ๊ะลูกพี่" เสียงอธิคมดังขึ้น
"ไอ้พวกเด็กวัดปากมาก อ้าว"
ชมพู่หันมาเห็นอธิคมและอาคมกลายเป็นเด็กวัดจำเป็น เดินหิ้วตะกร้าตามพระ อาคมเขินไอช่า อธิคมมองอาคมอย่างภาคภูมิใจ ที่น้องชายเริ่มทำตัวดีขึ้น ชมพู่นึกหมั่นไส้
"เอ้าชื่นชมกันเข้า ยกหางด้วยไหม งั้นวันนี้ก็อิ่มคำยอแล้วสิ ไม่ต้องกินหรอกข้าวปลาอาหารน่ะ"
"เฮ้ ชมพู่ ฉันแค่มาช่วยหลวงพ่อถือบาตร แต่กับข้าวกับขนมนี่ยังมีเด็กวัดรอความเมตตาอีกเยอะนะ"
"รู้แล้ว ฉันแค่ไม่อยากให้นายกิน เข้าใจ๋ ไปโต้ง เอาไปวัดเองดีกว่า ไม่อยากส่งผ่านมือไอ้นมเย็นนี่ว่ะ เหม็นหน้า"
ชมพู่หิ้วปิ่นโตของเด็กวัดจากไป โต้งรีบแบกของตาม อธิคมได้แต่มอง อึ้งใจเสีย ไอช่ายิ้ม
"พี่อธิ ไม่ต้องหน้าเสียหรอก ไอช่าว่าพี่ชมพู่อาจจะหวังดีกับพี่อธิก็ได้นะ"
"หวังดี ไม่ให้ปิ่นโตเนี่ยนะ"
"ก็พี่อธิมีทั้งถังกับข้าว ทั้งย่ามเต็มสองมือแล้วนี่ ชมพู่คงเห็นว่าพี่จะหนักหิ้วไม่ไหวเลยช่วยเอาไปส่งที่วัดเองมากกว่า"
อธิคมมองย่ามพระที่เต็มไปด้วยกับข้าว ถังสองใบที่ชาวบ้านแบ่งของใส่อีก เริ่มเข้าใจ ยิ้มออก
"ขอบใจมากนะชมพู่"
รำพึง สายใจ จอร์จ กรวดน้ำเสร็จแล้ว ไอช่าเพิ่งเข้ามา รำพึงจึงสอนว่าใส่บาตรเสร็จแล้วต้องกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้ญาติพี่น้องที่จากไป ไอช่าบอกว่าเธอจะอุทิศส่วนกุศลให้กับแม่ รำไพ และพ่อของเธอ รำพึงบอกว่าจอร์จยังไม่ตาย ไอช่าจะอธิบายว่าจอร์จไม่ใช่พ่อของเธอ แต่จอร์จห้ามไว้ ไอช่าสงสัยจึงแอบมาถามจอร์จเมื่ออยู่กันตามลำพัง
"ทำไมแด๊ดไม่บอกป้ารำพึงไปเลยว่าแด๊ดไม่ได้เจ้าชู้ ไอช่าก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ซะหน่อย ป้ารำพึงจะได้มองแด๊ดดีขึ้นไงคะ"
"มันไม่ใช่เรื่องน่าอายนี่ที่พ่อจอร์จคนนี้จะเป็นพ่อแท้ๆ หรือไม่เป็น ทุกวันนี้พ่อก็มีความสุขอยู่แล้ว พ่อขอแค่ให้ไอช่าลูกพ่อมีความสุขก็พอ เรื่องของเราไม่ต้องบอกใครหรอก"
ไอช่าโผเข้ากอดจอร์จ "ไอช่าก็อยากให้แด๊ดมีความสุขเหมือนกันค่ะ"
โต้งส่งกับข้าว เข่งผลไม้ ขนมให้เด็กวัด ชมพู่เอาโหลปลากัดขึ้นมาเรียงบนรถมอเตอร์ไซค์พ่วง โต้งรีบเปิดกระเป๋าสัมภาระ มีของเล่นไร้สาระทุกชนิด ตะโกนขายให้กับเด็กวัด แต่ไม่มีใครมาซื้อเหมือนครั้งก่อนๆ อีกทั้งยังบอกว่าของเล่นพวกนั้นไร้สาระ
"เฮ้ย ไอ้เด็กเวร กลับตัวกลับใจตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่เล่นแล้วชีวิตจะทำอะไร" ชมพู่โวยวาย
"ก็ทำตัวมำทีมเด็กวัดทั้งหมดไปช่วยกันเก็บผลผลิตในแปลงนาสาธิต ซึ่งเป็นโครงการนำร่องและสามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้แล้ว ชมพู่เจ็บใจที่ขาดรายได้ เธอนำโหลปลากัดไปที่บ่อนก็ไม่พบใครสักคน
"เฮ้ย คนหายไปไหนกันหมด รายได้เก็บค่าต๋ง ค่าส่งโอเลี้ยงของข้าล่ะ"
"มีป้ายบอกด้วยลูกพี่ ปิดบ่อนปลากัดถาวร ได้เวลามุ่งมั่นทำมาหากิน"
ชมพู่กับโต้งมองหน้ากัน จริงๆ ทั้งคู่ดีใจที่ชาวบ้านตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากิน แต่ตามประสาคนที่สูญเสียรายได้ ก็ย่อมรู้สึกฮึดฮัดหมั่นไส้ ซึ่งชมพู่ไปพาลลงที่อธิคม
ชาวบ้านต่างร่วมแรงร่วมใจเก็บพืชผลกันคนละไม้คนละมือเพราะต่างคนก็ต่างมีส่วนร่วมในความสำเร็จครั้งนี้ไม่เว้นแม้แต่ชมพู่ โต้ง รำพึงและสายใจ และต่างพากันชื่นชมอธิคม
เสนาะเดินกลับไปกลับมาสลับกับหวาน หงุดหงิดที่คนไม่เข้าร้านมาซื้อปุ๋ย สำนวนกับสำเนาซึ่งไปช่วยที่แปลงสาธิตรีบกลับมาบอกอย่างภาคภูมิใจในตัวอธิคมว่าอธิคมรณรงค์ให้ชาวบ้านใช้ปุ๋ยอีเอ็มแทนปุ๋ยเคมี สนองไม่พอใจอย่างมาก
เสนาะกับสนองพากันมาที่แปลงสาธิตเพื่อทวงเงินกับชาวบ้าน ปรากฏว่าชาวบ้านมีเงินเหลือที่จะใช้หนี้สนองได้เนื่องจากการทำบัญชีครัวเรือนทำให้รู้จักประหยัดอดออม ทั้งหมดพากันใช้ปลดหนี้จากสนอง ทำให้สนองกับเสนาะยิ่งไม่พอใจอธิคมที่ทำให้ชาวบ้านปลดหนี้ได้ เพราะทำให้เขาขาดรายได้
หลังจากแจกจ่ายผลผลิตไปให้แต่ละคนแล้ว ยังเหลืออีกมาก ชมพู่จึงเสนอว่าน่าจะนำไปขายต่างท้องที่ หรือแปรรูปแล้วทำเป็นผลิตภัณฑ์ขายในอินเตอร์เน็ตก็ได้ ซึ่งอธิคมก็เห็นด้วย พลางจับมือชมพู่ ตื่นเต้นในความคิดของเธอ รำพึงเข้ามาผ่ากลางขวางทันที
"ตื่นเต้นดีใจน่ะข้ารู้ แต่ไม่ต้องจับมือไอ้ชมพู่มัน เข้าใจ๋"
กำนันเสนอให้ใช้รถอีแต๋นของเขาขนพืชผลไปขาย แต่รำพึงมองแล้วคงไม่ขนไม่หมด จึงบอกให้เอารถบรรทุกของเธอไป โดยให้ชมพู่ขับไปที่สหกรณ์กับอธิคม
"คุณป้ารำพึง ขอบคุณครับ ขอบคุณมากที่ให้ชมพู่กับผม"
"ให้ไปขับรถ ไม่ได้ให้โว้ย ไอ้โต้ง พรุ่งนี้เอาลูกซองตามประกบลูกพี่เอ็งด้วย ถ้ามีใครเกาะแกะวอแว ยิงไส้ขาดได้เลย" รำพึงพูดเด็ดขาด ชมพู่ขำ หันมาสมน้ำหน้าอธิคม
เมื่อสนองกับเสนาะรู้ว่าชมพู่กับอธิคมจะขับรถไปที่สหกรณ์ ก็วางแผนทันที โดยสนองต้องการเงินที่ได้จากการขายสินค้า ส่วนเสนาะต้องการตัวชมพู่
คืนนั้น ชมพู่นั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับเศรษฐกิจพอเพียงอย่างขะมักเขม้น
"สุดยอดจริงๆ คิดได้ไงชีวิตที่เรียบง่าย คือ สุขที่สุดของชีวิต แต่มันไม่มีลุ้น ไม่ตื่นเต้นแล้วมันจะสนุกได้ยังไง"
อธิคมโผล่เข้ามา "สนุกซิ สนุกพอเพียงไง"
"เฮ้ย เข้ามาได้ไง ป้ารำพึงเข้ามาเห็นด่าสามวันไม่จบนะโว้ย"
"แหม ก็อย่าฟ้องป้าสิจ๊ะ ก็ฉันเห็นเธอนั่งคนเดียวก็อยากคุยด้วยนี่นา"
"คุยบ้าอะไร"
"ก็ ก็ คุยอย่างที่หนุ่มสาวเขาคุยกันดีๆ น่ะ" อธิคมเขินๆ ชมพู่ฟังแล้วยิ่งเขินมาก หน้าแดง
"บ้า พูดอะไรทุเรศ ไม่ใช่เพื่อนเล่นนะโว้ย"
อธิคมมองชมพู่อย่างเอ็นดู "หน้าแดงเลย เขินเป็นด้วยเหรอ"
"เพ้อเจ้อ คนอย่างฉันไม่เขินอยู่แล้ว นายนั่นแหละ มาทางไหนไปทางนั้นเลยไป"
ชมพู่เดินหนีกลับเข้าบ้าน อธิคมยิ้ม ตะโกนตาม
"จ้า กลับแล้วจ้า แล้วเจอกันในฝันนะจ๊ะชมพู่"
"ไอ้ ไอ้บ้า" ชมพู่เดินหนีเข้าบ้านไป
อธิคมเอนตัวลงนอนในห้องนอน ยังนึกถึงชมพู่ รู้สึกว่าโลกนี้เป็นสีชมพู ฝ่ายชมพู่เดินเข้าห้องกระแทกตัวลงนอน พลิกไป พลิกมา รำคาญตัวเองที่นึกถึงแต่อธิคม ไม่เข้าใจอารมณ์ตัวเองว่าทำไมต้องเขิน จึงเอาหมอนอุดหน้าตัวเองอย่างหงุดหงิด
ตอนเช้า ชมพู่ดทะแมง ยิ้มบางๆ อธิคมหันมองชมพู่ตลอดเวลา ยิ้มหวาน พลันมีเสียงปืนขึ้นลำกล้อง โต้งนั่งตรงกลาง กอดปืนลูกซองขู่
"คำสั่งคุณนายรำพึง ยิงไส้แตก"
"จ้ะ รู้แล้วจ้ะ ไว้อีกหน่อยคุณป้ารำพึงไว้ใจฉันกว่านี้ คราวหน้า"
"นายก็มากับป้ารำพึงสองคน ไม่ต้องมีโต้งมาคอยกวนใจ ดีไหม"
อธิคมอึ้งไปสนิท โต้งกับชมพู่แอบหัวเราะเยาะ เมื่อขับรถไปถึงสหกรณ์ ประธานสหกรณ์รับสินค้าไปเรียบร้อยแต่บอกว่าหมุนเงินไม่ทัน จ่ายแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ก่อน พรุ่งนี้ขอให้อธิคมมารับใหม่ ชมพู่เห็นว่าเป็นเงินจำนวนมากจึงเสนอให้ประธานสหกรณ์โอนเงินเข้าบัญชีจะได้ไม่ต้องถือเงินจำนวนมากในการเดินทาง โดยให้โอนใส่ในบัญชีอธิคมไปก่อน ซึ่งทั้งหมดก็เห็นตามนั้น
ระหว่างนั้นเสนาะกับหวานแอบฟังอยู่ จึงรีบนำเรื่องนี้ไปบอกสนอง สนองปลุกระดมชาวบ้านว่าอธิคมคิดจะโกงเงินชาวบ้านโดนให้โอนเงินใส่บัญชีตัวเอง เมื่ออธิคมกับชมพู่กลับมาถึง ก็แปลกใจที่เห็นชาวบ้านจับกลุ่มรออยู่อย่างไม่พอใจ อธิคมยอมรับว่าเขาให้โอนเงินใส่ในบัญชีของเขาจริง แต่ยังไม่ทันอธิบายอะไรเพราะถูกสนองกับเสนาะขัดจังหวะอยู่ตลอดเวลา นายอำเภอเห็นว่าเป็นการทุจริต จึงออกคำสั่งย้ายอธิคมออกจากพื้นที่ทันทีภายใน 24 ชั่วโมง
ชมพู่รีบนำเรื่องนี้มาเล่าให้รำพึงฟังอย่างร้อนใจ ต้องหาทางช่วยอธิคม รำพึงคิดว่าต้องหาหลักฐานไปหักล้างข้อกล่าวหา ชมพู่คิดได้ว่าต้องไปขอหลักฐานใบบัญชีจากสหกรณ์มาเพื่อยืนยันว่าอธิคมทำทุกอย่างตรงไปตรงมา รำพึงเห็นด้วย
ชมพู่กับโต้งรีบบึ่งรถไปสหกรณ์ แต่ยางเกิดระเบิด รถส่ายไปมา แล้วเสยเข้าข้างทางหยุดกึ่กอยู่ตรงนั้น ชมพู่กับโต้งเปิดประตูลงมาจากรถมองยางที่แบนทั้งสี่ล้อด้วยความเซ็ง ชมพู่ดึงตะปูเรือใบที่ติดอยู่ที่ล้อรถออกมาดูด้วยความฉุน
"ไอ้บ้าเอ๊ย ใครเล่นบ้าๆ วางเรือใบแถวนี้วะ"
"ถึงบ้าก็บ้ารักนะจ๊ะชมพู่" เสียงเสนาะดังเข้ามา
ชมพู่กับโต้งหันไปด้านหลังเห็นเสนาะกับหวานเดินยิ้มออกมาจากดงไม้ เสนาะสั่งให้ลูกน้องเหวี่ยงแหคลุมตัวชมพู่กับโต้งไว้
"ชมพู่จ๋า งานนี้คงต้องช่วยตัวเองก่อนช่วยไอ้อธิคมแล้วล่ะนะจ๊ะ"
"ไอ้เหนาะ อย่าให้ฉันหลุดออกไปนะโว้ย งานนี้ฉันเอาแกตายแน่"
"เก็บแรงไว้ดิ้นในเรือนหอดีกว่านะจ๊ะน้องชมพู่"
"เรือนหอ เรือนหออะไรของเอ็งไอ้เหนาะ" ชมพู่หน้าตื่น
