The Kingdom of Killer ตอนที่ 7

(ต่อจากตอน 6 น่ะ)

"นั่นน่ะดิค่ะ พวกเราลองไปตามกันมั้ย" ซากุระเสนอความคิด

"ก็ได้" ทั้งคู่ตอบ

ร่างสูงบางนอนจมกองเลือดแต่บาดแผลตามร่างเริ่มสมานเพราะเวทย์เขียวมรกตอ่อนๆที่เจ้แกทำการสมานเอง เว้นแต่หมอกก็ไม่จางหายไปซะทีนั่นก็เท่ากับว่าเดวิลยังอยู่ (ไอ่หมอนี่แวบไปแวบมายังกะผีแหนะ)

'ไ_อ้คนเขียนเมื่อไรหมอกจะหาย'

'ไม่รู้'

'โอ๊ย! ทั้งชีวิตเคยรู้อะไรมั่งมั้ยเนี่ย'

'ไม่เคย'

'อืมม์...งั้น เ_มิงโผล่มาเถอะ น่ารำคาญ สะเรือกแม_ร่งเกือบทุกตอน'

'ก็ได้'

'...'

'รู้มั้ยว่า ญาติเจ้ยังอยู่น่ะ ^_^'

'หา~0_0' ไม่จริงน่า'

'จริง แต่เดียวมาจะมาแจมด้วยแปปนึง'

'แล้วเมื่อไรเล่า'

'เดียวก็รู้'

สายลมที่ปกคุมหนาจนเป็นหมอกเริ่มกลายเป็นใบมีดอันคมกลิดขนาดมีดคัตเตอร์ที่คมสุดๆยังอายมาบาดตามร่างของเหมยจนเลือดสีแดงๆ ปี๋ถึงกะซึมออกมายังกะส้วม(เฮ้ย!ม่ายช่าย) ตามดวงดวงหน้าขาวๆ และแขนกับขาจนเหมยล้มไปนอนราบกับพื้น พลางหายใจหอบหักราวกับว่ามันทรมานสุดๆ และที่สุดของจะสุดทน

"ไง...ยังทนได้น่ะเธอ" เดวิลพูด พลางสาวเท้าเดินเข้ามาหาร่างที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยเลือด

"แล้วนายล่ะเก่งเนอะ ไอ่เรื่องDogลอบเขมือนเนี่ย"

"หึ...เธอนี่ยังปากปีจอไม่เปลี่ยน 555+"

"..."

"ดูสิว่าเธอจะทนได้แค่ไหนกับหมอกแถมพิษที่ฉันสร้างขึ้น"

"หมายความว่าไง"

"ก็ที่ฉันเปลี่ยนหมอกให้เป็นใบมีดแล้วแถมพิษมาด้วยไง"

"..."

"ขอให้โชคดี แล้วเจอกัน" ร่างของเดวิลหายว๊าบไปกัยสายตาจริงๆ ซอยที่ถูกปกคุมด้วยหมอกก็เริ่มจะค่อยๆจางหาย ร่างของเหมยเริ่มทรุดหนักกว่าเดิมแจมด้วยกระอักเลือดเป็นของแถม ดวงตาเริ่มฝ้าฟางภาพที่เห็นเริ่มไม่ชัดเหมือนกล้องที่พิเซลห่วยแตก เหงื่อเริ่มท่วมด้วยหน้า หัวใจเริ่มเต้นเร็วกว่าเดิมชีพจรเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ หายใจหอบหักราวกับว่าจะตายมั้ยเนี่ย ดวงหน้าวขาวๆเริ่มซีดกว่าเดิม...

บุคคลต้องสงสัยพลางชำเลืองภายในซอยอุดตันแบบเล็กๆน้อยๆ พลางไปเห็นร่างสูงบางนอนจมกองเลือดคาซอยอยู่ แล้วรีบวิ่งเข้ามาภายในพลางเช็คสภาพร่างกายของเจ้ที่นอนราบอนาสูญอย่างจะเป็น หรือ จะตายดี

"ตายยั้งเนี้ย...แย่สุดๆเลย ใครทำเจ้แกซะเป็นอย่างงี้น่ะ"

*************ตัดฉากเหอะ***************

"พี่ค่ะ พี่ค่ะ"

"เจ้ นี่ไ_อ้เจ้จะโผล่เศียรมั้ย"

"เหมย...เหมย ขอเสียงด้วย"

"เอ่อ...ซากุระกลับบ้านก่อนเหอะ นี่เย็นมากแล้ว" อัลทักขึ้น

"แต่ว่า..."ซากุระพูดด้วยน้ำเสียงอย่างกังวล

"กลับไปเถอะ เดี๋ยวเหมยน่ะ ฉันจัดการควานหาเอง" เอลซิดพูด

"ก็ได้ค่ะ" น้องสาวพูดด้วยน้ำเสียงอ๊อย แล้วเธอก็เดินจากไป

...ติดตามตอนตอไป...^_^