บันทึกของแสนดี ตอนที่3

ตอน ความลับ

วันนี้แสนดีออกไปเดินเล่นที่ตลาดเช้ากับลุงเรือมา อากาศตอนเช้าที่หลวงพระบางดีมาก ตอนเช้าหลังจากวันที่ฝนตก จะมีหมอกบางๆ อากาศเย็นสบายแม้จะยังไม่เข้าหน้าหนาวก็ตาม

"ไงจ๊ะ ลุง หลาน ไม่เห็นมีอะไรติดไม้ติดมือมาเลย" แม่เอยถามขณะที่กำลังยกเหยือกมาวางที่โต๊ะทานข้าว โดยมีพี่ส้ม เดินถือหม้อข้าวต้มเดินตามหลังมา

"ก็มีแต่ของเดิมๆ แค่ไปเดินเล่นเอาบรรยากาศเท่านั้นแหละ ส่วนจะซื้ออะไรมากินเดี๋ยวก็จะกินข้าวต้มอร่อยๆ ไม่ลงซะเปล่า

เน๊อะ แสนดีเน๊อะ" ลุงเรือตอบกระเซ้าแม่ แสนดีไม่ได้ตอบได้แต่หัวเราะ

"ไม่ต้องพูดดีเลย รีบมาทานกันได้แล้ว ส้มตักข้าวใสjชามเลยจ๊ะ" แม่พูดพลางรินน้ำใส่แก้ว

"อากาศเย็นๆแบบนี้กินข้าวต้มหมูสับร้อนๆ แบบนี้ค่อยดีหน่อยนะคะลุง โดยเฉพาะฝีมือแม่เนี่ย สุดยอด"แสนดีพูดส่วนลุงเรืออมยิ้มแล้วพยักหน้า พ่อกับแม่ของลุงเรือเป็นอิสลาม แม่บอกว่าลุงเรือเป็นอิสลาม ที่กินหมูด้วยโดยเฉพาะ ขาหมูทอดยิ่งชอบใหญ่เลย ลุงจะเป็นอิสลามเฉพาะเวลามีใครแจกซองผ้าป่า กับกฐินเท่านั้นแหละ

"ส้ม เดี๋ยวไปยกเครื่องดื่มมาเลยนะ"

"คะคุณ" พี่ส้มตอบ แล้วเดินหายไปในครัว

"เออ เด็กส้มนี่น่ารักดีนะ ป้าไปได้มาจากไหนเหรอ" ลุงเรือกระซิบถามแม่

"แน่ คิดอะไรอยู่ แก่แล้วยังไม่เลิกอีกเหรอ นิสัย.."

"ไม่ใช่เลยเค้าถามเฉยๆ เห็นชื่อส้มเป็นคนไทยเหรอ"

"เปล่าหรอกคะ พี่ส้มเป็นคนลาว มาจากจำปาสักคะ จริงๆชื่อสาวบุญศรีคะ แต่แม่เรียกว่า ส้มคะ" แสนดีรีบตอบ

"แสนดี อย่าแทรกเวลาผู้ใหญ่คุยกันสิลูก"แม่ทำเสียงดุ

"แฮ่..ขอโทษคะ"แสนดียิ้มแห้งๆ

"ที่เรียกว่าส้ม เพราะเค้าหน้าคล้ายลูกน้องเก่าตอนที่กรุงเทพฯ เลยถามเค้าว่าถ้าเรียกว่าส้มจะเป็นอะไรไหม เค้าก็โอเค แถมยังบอกว่า ฟังดูดีกว่าบุญศรีอีก ก็เลยเรียกตั้งแต่นั้น ถึงตอนนี้ก็น่าจะเกือบ 6เดือนแล้วละ ทำงานก้อดีนะ สะอาดสะอ้านดี แถมพูดไทยได้ด้วย"

แม่พูดยังไม่ทันขาดคำ พี่บุญศรีก็ยกถาดใส่เครื่องดื่ม ออกมา

"กาแฟของคุณเรือคะ โกโก้ร้อนของแสนดี น้ำส้มของคุณคะ" พี่ส้มพูดพลางเสริฟ์เครื่องดื่ม "เดี๋ยวหนูลงไปเอาผ้าตาก่อวานเลื่อนมาหลบฝนข้างใน เดี๋ยวจะอับ"

"จ๊ะ เสร็จแล้วก็ทานข้าวเช้าเลยนะ" แม่ตอบ

"คะคุณ"

.......

หลังทานข้าวเสร็จ แสนดีกับลุงช่วยกันเก็บโต๊ะและล้างจาน แม่บอกว่าเราอยู่ด้วยกันก็ต้องช่วยกัน อีกอย่างแสนดีโตแล้วจะได้ทำเองเป็นแล้วที่ ไม่มีใครอยู่จะได้ช่วยเหลือตัวเองได้

ส่วนแม่กับพี่ส้มช่วยกันตัดกิ่งต้นไม้อยู่ข้างล่าง บ้านที่แสนดีอยู่ตอนนี้ เป็นบ้านไม้ชั้นเดียว ยกใต้ถุนถึงที่ที่บ้านจะไม่กว้างนักแต่ก็มีต้นไม้ ดอกไม้ปลูกรอบบ้าน ทั้งของเดิมและที่แม่เอามาปลูกเพิ่มมีดอกไม้กลิ่นหอมๆ ทั้งกระดังงา ดอกพุด ดอกมะลิ จำปา ต้นแก้ว และรอบรั่วแม่ก็เอาต้นโมกมาปลูกทำให้หอมไปทั้งบ้านทีเดียว ข้างบนบ้านมี3ห้อง มีห้องนอนของแสนดีกับแม่ ห้องของพี่ส้ม และห้องรับรอง มีโถงกว้างๆตั้งโต๊ะทานข้าว ที่เชื่อมกับส่วนรับแขกเล็กๆ ที่เอาไว้นั่งเล่นกันมากกว่าที่จะใช้รับแขก เพราะไม่ค่อยมีใครมา มีชานบ้านที่มียื่นออกมารับลมและเป็นส่วนที่แสนดีชอบมานั่งเล่น นั่งทำการบ้านแม่เอาต้นมามาแขวนไว้รอบๆ ด้านล่างมีครัวเล็กๆที่มีอุปกรณ์ครบครัน มีเปลแขวนไว้นั่งเล่น นอนเล่น มีชิงช้าตัวใหญ่ที่มีต้นพวงชมพูห้อยระย้าเป็นหลังคาส่งกลิ่นหอมเย็น แม่บอกว่าชอบอยู่เงียบๆมากกว่าแม่จึงเลือกขอย้ายมาประจำที่หลวงพระบางทันทีที่สาขาที่นี่เปิด แสนดีเลยต้องย้ายจากเวียงจันทร์มาอยู่ที่หลวงพระบาง เกือบปีแล้วมั้งที่มาอยู่ที่นี่ และน่าจะ 8ปีแล้วที่แม่มาอยู่ที่ลาว

แม่มาที่นี่จริงๆเพราะอะไรแสนดีไม่รู้ แต่ที่รู้คือเพราะแม่มีแสนดี แม่เลยเลือกตัดสินใจมาที่นี่และแม่เคยบอกว่า มันเป็นการตัดสินใจครั้งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของแม่เลยที่เดียว

...

เสียงโทรศัพท์มือถือ ของแม่ดังขึ้น แสนดีจึงเดินเอาโทรศัพท์ไปให้แม่ พอแม่รับสายสีหน้าของแม่เปลี่ยนไป

"คะ แล้วจะรีบไป ฝากดูแลแม่ด้วยนะ ขอบคุณมากคะ" แสนดีได้ยินแม่พูดก่อนที่จะวางสาย

"เป็นอะไรหรือเปล่าป้า สีหน้าไม่สู้ดีเลย" ลุงเรือถามขณะที่เดินลงมาจากบ้าน

"ฉันมีเรื่องคงต้องรบกวนตัวเองหน่อย ไปคุยกันข้างบนบ้านเถอะ" แล้วแม่กับลุงเรือก็เดินขึ้นไปคุยกันข้างบ>

...

"เรือ พอดีแม่ฉันป่วย ท่านล้มในห้องน้ำตอนนี้อยู่โรงพยาบาล ฉันคงต้องกลับกรุงเทพฯด่วน ฉันฝากแสนดีสักสองสามวันนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกป้า ตอนนั้นที่แม่เค้าป๋วยป้าก็ช่วยเค้าไว้เยอะ แค่นี้ทำไมจะไม่ได้ และก็ยังไม่ถึงกำหนดที่เค้าต้องกลับเมืองไทยสักหน่อย ไปเหอะ"

"ขอบใจนะ ส่วนเรื่องที่แสนดีจะไปโรงเรียนเดี๋ยวจะให้ส้มจัดการเรื่องไปรับ ไปส่งเองตัวเองไม่ต้องห่วงไปทำงานตามปกตินะ"

"จ๊ะ เออ..ป้า เค้าถามอะไรหน่อยสิ ป้ายังไม่ได้บอกที่บ้านเรื่องของแสนดีใช่ไหม"

"เออ.." "ใช่ ฉันไม่เคยบอกใครเรื่องที่ฉันมีแสนดี เรื่องที่ฉันต้องย้ายมาที่ลาว และเรื่องอะไรอีกหลายเรื่อง"

"ป้า แล้วแสนดีรู้หรือเปล่าว่ามียาย มีญาติพี่น้อง อยู่ที่เมืองไทย อย่าบอกนะว่าไม่เคยเล่าเรื่องอะไรให้ลูกฟังเลย"ลุงเรือถาม

"...ฉันไม่อยากให้ลูกรับรู้เรื่องพวกนี้ ลูกมีแค่ฉันก็พอแล้วนี่เรือ ฉันดูแลแกได้ดีทุกอย่าง เท่าที่แม่คนหนึ่งจะดูแลได้ ฉันให้ความรักกับแกไม่ได้น้อยไปกว่าที่แม่คนอื่นให้ลูกด้วยซ้ำ.."

"เค้ารู้นะป้า แต่แสนดีก็ควรมีสิทธิ์ที่จะรับรู้เรื่องราวชีวิตของเขา แสนดีโตขึ้นทุกวันนะ"

"โอเค เรือ สักวันที่ฉันพร้อมกว่านี้ฉันจะบอกลูกเอง"แม่พูดจบ น้ำตาแม่ก็ค่อยๆไหลออกมา ลุงเรือเข้าไปกอดแม่ไว้

ทั้งสองคนคุยกันโดยที่ไม่รู้ว่าแสนดีได้ยินโดยตลอด