บ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่งปลูกอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ริมถนนพหลโยธินซึ่งพาดผ่านย่านใจกลางเมือง ใครสัญจรผ่านมาทางนี้โดยไม่ได้สังเกต ก็คงมองผ่านเลยไป ในบ้านหลังเล็กๆ ที่ล้อมด้วยรั้วสังกะสีหลังนี้ เมื่อแง้มประตูเข้าไปจะพบว่าภายในบ้าน มีสุนัขจรจัดกว่า 30 ชีวิตอาศัยอยู่ ยังไม่รวมถึงสุนัขจรจัดที่กระจัดกระจายอยู่ตามป้ายรถเมล์ ซึ่งล้วนเป็นสุนัขที่ป้าบัติคอยให้ข้าวให้น้ำอีกหลายสิบชีวิต

ป้าบัติ หญิงวัยกลางคนมีอาชีพขายผลไม้ และรับฝากรถจักรยาน แต่ละวันป้าบัติมีรายได้ประมาณ 200 บาท แต่ภาระค่าใช้จ่ายภายในบ้านมีมากกว่ารายรับ นอกจากต้องดูแลคนในครอบครัวร่วม 3 ชีวิตแล้ว ยังมีสุนัขจรจัดที่รอคอยอาหาร และฝากชีวิตไว้กับป้าบัติอีกหลายสิบตัว คำถามที่คนรอบข้างมักถามป้าบัติคือ ตัวเองก็ลำบากอยู่แล้วทำไมต้องหาภาระมาใส่ตัวด้วย ป้าบัติ ตอบเราว่า ป้าเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องเลี้ยงดูสุนัขข้างถนนพวกนี้ หรืออาจเป็นเพราะชาติก่อนหมาพวกนี้เคยเลี้ยงป้ามา ชาตินี้ป้าก็เลยต้องมาเลี้ยงพวกมันกลับคืน นี่คือคำตอบที่เราได้รับจากป้าบัติ เริ่มแรกบ้านป้าบัติก็ไม่ได้เลี้ยงสุนัข จนกระทั่งมีสุนัขจรจัดถูกรถชนจนตาบอดมาอาศัยอยู่ที่ริมฟุตบาท ป้าบัติเห็นสุนัขตัวนี้แล้วรู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจจึงเก็บมาเลี้ยงให้ข้าวให้น้ำ หลังจากนั้นเมื่อเห็นสุนัขจรจัดที่ไหนป้าบัติก็เริ่มเอาอาหารไปให้ ทั้งสุนัขข้างถนน ตามตรอก ซอกซอย ละแวกบ้านอีกหลายจุด ป้าบัติทำแบบนี้จนกลายเป็นกิจวัตรประจำวัน หนักๆเข้าบางครั้งเดินไปเลี้ยงข้าวสุนัขจรจัดที่อยู่ห่างไกลไม่ไหว ป้าบัติก็อุ้มหมาใส่รถรับจ้างเอามาไว้ที่บ้าน เพราะนึกภาพว่ามันจะต้องอดข้าวอดแล้วทำใจไม่ได้ ป้าบัติตื่นตั้งแต่ตี4 เพื่อเปิดร้าน พอบ่าย 2 โมงก็ปิดร้านเพื่อกลับมาหุงหาอาหารใส่ถุง และปั่นจักรยานนำอาหารไปเลี้ยงสุนัขจรจัดในย่านนั้น แล้วจึงกลับมาเปิดร้านอีกครั้งในช่วงเย็น ถ้าเหนื่อยไหมก็ยอมรับนะว่าเหนื่อย แม้จะมีคนพูดจาถากถาง แต่ป้าก็ยังไม่หมดกำลังใจ และยืนยันที่จะทำสิ่งนี้ต่อไป สำหรับปัญหาในตอนนี้คือ บ้านป้าเป็นกระต๊อบเล็กๆ ด้านหลังติดป่า พอฝนตกน้ำท่วมพื้นดินมันก็แฉะ หมามันก็อยากจะออกไปวิ่งเล่นข้างนอก ป้าก็อยากจะให้พวกมันออกไป แต่ปล่อยไปไม่ได้เพราะ หน้าบ้านอยู่ติดถนนใหญ่ หากปล่อยไปก็โดนรถชนตาย บางครั้งพวกมันก็แอบกระโดดข้ามรั้วสังกะสีจนถูกสังกะสีบาดเลือดไหลเป็นทางยาว นี่ป้าเพิ่งไปซื้อทรายมาเพื่อจะเทปูนเป็นลานให้มันมีที่วิ่งกัน แต่ก็ยังทำอะไรไม่ได้ เพราะแม้แต่บ้านป้าเองตอนนี้ยังไม่มีปัญญาจะซ่อมแซมเลย ก็ได้แค่หวังว่าถ้าได้เทเป็นพื้นปูนพวกมันคงไม่หนีออกไปนอกบ้านให้เจ็บตัวอีก

นอกจากปัญหาเรื่องหมาแล้ว ก็ยังมีแมวจรที่มีคนนำมาปล่อยไว้อีกด้วย ตอนแรกป้าก็ไม่ได้เลี้ยงแมว แต่ต้องเลี้ยงด้วยความสงสาร เพราะคนใจบาปแท้ๆ วันนั้นมีคนนำแมวมาปล่อยเอาไว้ตรงริมฟุตบาทหน้าบ้านป้า ป้าไม่รู้หรอกว่าเป็นลูกแมว จนหมามันออกมาเห่ากันป้าถึงได้รู้ เขาเอาลูกแมวใส่ลังเบียร์ แล้วเอาแม่มันใส่ถุงปุ๋ยผูกเอาไว้ พอป้าเปิดออกมาดูแมวมันก็วิ่งหนีกระจาย ถูกรถทับตายไป 4 ตัวต่อหน้าต่อตา ที่เหลือรอดชีวิตมาป้าก็ต้องเลี้ยงไว้ ตอนนี้ป้าก็มีแมวอยู่ 9 ตัว รู้ดีว่าเป็นภาระ เพราะหมากับแมวมันไม่ถูกกัน แต่จะให้ป้าพามันไปปล่อยวัดก็ไม่ได้ ป้าไม่อยากให้เป็นภาระของวัด ทุกวันนี้ก็เลยต้องเหนื่อยเป็นสองเท่า เพราะต้องวิ่งไปวิ่งมาระหว่างบ้านกับร้านขายของที่อยู่ฝั่งตรงข้าม พอได้ยินเสียงหมามันเห่า ร้อง หรือกัดกัน ป้าต้องรีบปิดร้านวิ่งกลับมาดู เพราะกลัวหมามันจะไปกัดแมว ป้าห่วงเรื่องนี้เรื่องเดียว เพราะเคยมีเหตุการณ์ที่แมวมันตกลงมาไม่มีใครเห็น หมามันก็ดึงกันจนไส้ออกมากองตรงท้อง วันนั้นตีสองกว่าแล้ว ป้ากับลูกสาวรีบพาแมวไปโรงพยาบาล พอไปถึงโรงพยาบาล หมอบอกว่าต้องผ่าตัด ป้าก็ถามว่าต้เงินประมาณเท่าไหร่ หมอบอกว่าประมาณ3,000บาท ไม่รวมค่าพักฟื้นอื่นๆ ป้าไม่มีเงิน แต่พอเหลือบไปเห็นดวงตาใสๆของมัน ที่หายใจรวยระรินอยู่ ป้าก็จำเป็นต้องให้หมอรักษา ป้าให้หมอสรุปค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้ หมอบอกว่าไม่เกิน10,000 บาท หนึ่งหมื่นบาท สำหรับคนที่มีรายได้วันละ 200 บาท อย่างป้าถือว่าเยอะมาก ป้าก็ถามหมอว่าขอผ่อนได้มั้ย หมอก็ให้ผ่อน โดยให้ป้าวางเงินมัดจำ 1,500 บาท พอจ่ายเงินเสร็จ ป้ากำลังจะกลับ หมอก็เรียกป้าไปพบแล้วบอกว่า แมวตายแล้ว ตายตั้งแต่ตอนที่พามา ป้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหมอเขาจะถ่วงเวลาทำไม ทำไมไม่บอกป้าตรงๆ พอจ่ายเงินเสร็จเพิ่งมาบอก แต่ป้าก็ไม่อยากคิดอะไรมาก เพราะอย่างน้อยเราก็ทำดีที่สุดแล้ว ยอมเสียเงินไป 1,500 บาท ดีกว่าเสียมากกว่านี้ ตลอดเวลาเกือบ 30 ปีที่ป้าบัติเดินแจกจ่ายอาหารเลี้ยงสุนัขจรจัดข้างทาง แม้จะต้องกู้หนี้ยืมสิน เพราะของที่ขายอยู่ มันขายไม่ค่อยได้ แต่ป้าก็ยังตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อไป เพื่อให้มีเงินหมุนเวียนเลี้ยงชีพ ป้าบัติได้กล่าวทิ้งท้ายไว้ว่า ป้าเลี้ยงของป้ามาได้ขนาดนี้ก็ภูมิใจแล้ว แต่ถ้ามีผู้ที่ใจบุญอยากจะช่วยเหลือ ป้าก็ยินดีและคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดี อย่างน้อยๆ หมาจรจัดพวกนี้จะได้มีชีวิตที่ดีขึ้น และสิ่งที่มีความจำเป็นในตอนนี้คือ ข้าวสาร, และยากันยุง ซึ่งถ้าได้รับบริจาคมาก็น่าจะมีประโยชน์กับพวกมันมาก หากใครอยากร่วมบริจาคหรือให้ความช่วยเหลือสามารถติดต่อได้ที่ ป้าบัติ โทรศัพท์ 087-9423680 ค่ะ เรื่อง ศิริวรรณ ภาพ หมาอมยิ้ม

ทำด้วย...หัวใจ

ทำด้วย...หัวใจ2 / 6

ทำด้วย...หัวใจ