ชีวิตติด "สุข" กับ "บัวขาว บัญชาเมฆ​" นักชกขวัญใจชาวไทย (ภาพ)

ชีวิตติด "สุข" กับ "บัวขาว บัญชาเมฆ​" นักชกขวัญใจชาวไทย (ภาพ)
S! Sport

สนับสนุนเนื้อหา

"ดำดอทคอม" บัวขาว บัญชาเมฆ นักชกขวัญใจชาวไทย ที่แม้จะมีค่าตัวหลายล้านบาทในการชกแต่ละไฟต์ แถมได้รับการยอมรับในวงการการต่อสู้ทั้งในยุโรป และเอเชีย จนกลายเป็นคนดังในวงการหมัดมวย

แต่สิ่งหนึ่งที่เจ้าตัวไม่เคยลืมก็คือการเลือกที่จะใช้ชีวิตแบบติดดินเสมอมา โดยทำมาตั้งแต่สมัยอยูู่ที่บ้านเกิดใน อ.สำโรงทาบ จ.สุรินทร์ จนถึงในปัจจุบันที่ย้ายไปตั้งค่ายใหม่ที่ "บัวขาว วิลเลจ" ในอำเภอเเม่แตง จังหวัดเชียงใหม่

โดยชีวิตของยอดนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงระดับโลกแบบเขา จะมีใครรู้บ้าง ว่าช่วงเวลาที่ไม่มีโปรแกรมซ้อม เขาใช้เวลาทำอะไรไปบ้าง "บัวขาว" ไม่เคยคิดว่าตัวเองคือคนเด่นคนดังอะไร ทุกวันคือการใช้ชีวิตแบบเดิม

ซึ่งย้อนหลังไปเมื่อเดือนมิถุนายน 2560 ยอดกำปั้นรายนี้เคยให้สัมภาษณ์กับ "นิตยสารสบายดีสุรินทร์" เล่ม 6 ในคอลัมน์คนเมืองช้าง และนี่คือบางส่วนของการให้สัมภาษณ์ในครั้งนั้นจะเป็นอย่างไร ลองไปอ่านกันดู

bo01
สบายดี : เล่าชีวิตในวัยเด็กให้ฟังหน่อย
บัวขาว : บ้านเกิดผมอยู่ที่บ้านสองหนอง อำเภอสำโรงทาบ จังหวัดสุรินทร์เรานี่แหละครับ ตอนเด็กๆ ผมก็เหมือนเด็กบ้านนอกทั่วๆ ไปครับ เป็นเด็กทะโมนๆ รวมกลุ่มกันกับเพื่อนๆ แถวนั้น ยิงนก ตกปลา ไปเรื่อยๆ (ตอนเด็กๆ เกเรไหม) ไม่ครับ (หัวเราะ) คือผมก็เป็นเด็กผู้ชายซนๆ ทั่วไปนี่แหละ ชอบสนุก แต่ไม่เคยทำเรื่องเดือดร้อนมาถึงพ่อแม่นะ

สบายดี : เริ่มชกมวยตั้งแต่เมื่อไร
บัวขาว : จำได้ว่าครั้งแรกตอนอายุประมาณ 8 ขวบครับ เรียนอยู่ ป.2 เป็นการชกมวยในงานวัดที่บ้านตูม อำเภอปรางกู่ จังหวัดศรีสะเกษ พอไปต่อยแล้วได้เงินก็รู้สึกว่า เอ๊ะ ดีจัง ต่อยมวยแล้วได้เงินด้วย ก็คิดสนุกตามประสาเด็ก เลยชกมาเรื่อยๆ โชคดีที่ครอบครัวผมก็สนับสนุนผมก็เลยได้ฝึกซ้อมจริงจัง แล้วก็เดินสายขึ้นชกตามงานวัดบ้าง ตามที่ที่เขาจัดชกบ้าง ค่าตัวได้ร้อยกว่าบาทก็เอา สนุกดี

bo2
สบายดี : จริงๆ แล้วบัวขาวเป็นคนอย่างไร
บัวขาว : ผมเป็นเด็กบ้านๆ ครับ นอกจากตอนชกมวย ผมก็เหมือนคนทั่วๆ ไป ถ้าว่างจากการซ้อมผมก็จะกลับมาบ้านที่สุรินทร์ เวลาได้กลับมาบ้านแล้วผมมีความสุขนะ เหมือนเราได้มาชาร์จแบต

สบายดี : ถ้าวันนี้บัวขาวไม่ได้เป็นนักมวย คิดว่าคุณจะเป็นอะไร
บัวขาว : อืม (ทำท่าคิด) ผมก็คงเป็นชาวนา กรรมกร หรือรับจ้างตัดอ้อยมั้ง (หัวเราะ) หรือไม่ก็อาจขายปุ๋ย แต่เอาจริงๆ แล้วผมให้คำตอบไม่ได้หรอก เพราะตั้งแต่เกิดมาผมก็ไม่เคยอยากเป็นอย่างอื่นเลย (ไม่เคยคิดจะทำอาชีพอื่นเลยเหรอ) ไม่เลยครับ จะเรียกว่ามุ่งมั่นเอาดีทางนี้เลยก็ได้ ตั้งแต่เด็กจนโต ชีวิตผมอยากเป็นอย่างเดียวคือนักมวย

bo05
สบายดี : งานอดิเรกที่คุณชอบทำล่ะ
บัวขาว : กินข้าว ฟังเพลง ยิ้ม หัวเราะ (ยิ้ม) สำหรับผมงานอดิเรกคืองานที่ไม่ใช่งานจริงครับ เป็นสิ่งที่เราทำแล้วมีความสุข ผมชอบกินข้าว คุยกันกับเพื่อนๆ ได้นั่งยิ้ม นั่งหัวเราะ แค่นี้แหละงานอดิเรกของผม (ดูคุณเป็นคนมีความสุขในชีวิตนะ) ความสุขคือสิ่งที่คนทุกคนต้องมีครับ แต่ความสุขของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ผมอาจจะมีความสุขกับสิ่งพื้นๆ พวกนี้ แต่คนบางคนอาจจะมีความสุขกับอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่านี้

สบายดี : แล้วอาหารโปรดของคุณคืออะไร
บัวขาว : ข้าวผัด ข้าวผัดกะเพรา เพราะมันเร็วดี ไข่เจียวก็ชอบ เวลาผมไปนั่งกินอาหารหรูๆ แล้วสั่งไข่เจียว ทุกคนจะพูดแบบ “หูววว มาตั้งร้านหรู สั่งไข่เจียว” แต่พอยกอาหารมา ไข่เจียวหมดก่อนเพื่อนเลย (หัวเราะ) อาหารอะไรที่ผมกินแล้วมีความสุขผมก็ชอบหมดแหละ แต่ที่สำคัญคือกินแล้วต้องไม่เกิดผลเสียต่อร่างกาย ผมเป็นคนดูแลตัวเอง เป็นคนรักษาสุขภาพ อย่างผมบอกว่าชอบข้าวผัด แต่ถ้าผมไม่สบาย หมอบอกให้กินข้าวต้ม ผมก็ต้องกินข้าวต้ม เพราะเรารู้ว่าข้าวผัดจะทำให้เราป่วย คือนอกจากกินอะไรที่ชอบแล้ว ต้องดีต่อสุขภาพด้วยครับ ไม่ใช่ตะบันกินเข้าไปอย่างเดียว ให้ชอบยังไง ถ้าไม่ดีก็ต้องไม่กิน

bo01222
สบายดี : วันนี้ประสบความสำเร็จหรือยัง
บัวขาว : จริงๆ แล้วความสำเร็จมันมาตั้งแต่ก้าวแรกแล้วครับ ก้าวแรกที่เราลงมือทำ ถ้าไม่ทำคือไม่สำเร็จ อย่างเช่นทำอาหารเนี่ย ลงมือทำเราก็รู้ว่ามันจะสำเร็จอยู่แล้ว แต่ความสำเร็จมันก็มีเป็นขั้นๆ ไปอีก มันยังไม่จบ มันยังมีเรื่องให้ทำ เรื่องที่ต้องสำเร็จไปข้างหน้าอีก

สบายดี : รู้สึกอย่างไรชีวิตในทุกวันนี้
บัวขาว : (ทำท่าคิด) คือชีวิตมันก็มีสนุก มีเศร้า มียิ้ม มีหัวเราะ มันมีครบทุกรสแหละ แต่สำหรับผม ผมพยายามมองชีวิตให้มันเป็นเรื่องสนุกไง เพราะถ้ามันไม่สนุก มันก็กินข้าวไม่อร่อย (หัวเราะ) ผมพยายามมีความสุขกับทุกๆ อย่างที่ผมทำ

สบายดี : สุดท้ายนี้อยากฝากอะไรถึงคนสุรินทร์บ้าง

บัวขาว : ถ้าผมจะเป็นหนึ่งในตัวอย่างเล็กๆ ให้กับทุกคนได้บ้างผมก็ยินดีนะ ไม่ใช่เรื่องการประสบความสำเร็จ การได้ไปชกมวยไกลถึงเมืองนอกเมืองนาหรอก

แต่ผม... มาจากเด็กสุรินทร์บ้านนอกธรรมดาๆ คนหนึ่ง ไม่ได้มีอะไรเหนือกว่าใครๆ เลย เป็นคนทั่วๆ ไป ที่แทบจะมีน้อยกว่าคนอื่นด้วยซ้ำ แต่ผม “พยายาม” พยายามในทุกๆ ด้าน ไม่ใช่แค่เฉพาะด้านกีฬานะ ด้านวิชาการผมก็พยายาม ด้านสังคมผมก็ทำ

ผมเป็นตัวแทนของชุมชน พยายามช่วยคิด ช่วยพัฒนาบ้านเกิดของผม ผมอยากให้ทุกคนรู้ว่า เราทุกคนมีศักยภาพ มีความสามารถที่จะทำอะไรก็ได้ ขอแค่คุณมี 2 อย่างเท่านั้น ก็คือ ความพยายาม และความสุข ครับ