ความฉลาดไม่ได้สร้างขึ้นจากการนั่งท่องตำราหน้าโต๊ะเรียนเพียงอย่างเดียว แต่มันซ่อนอยู่ใน "ช่วงเวลาแห่งการเล่น" ที่บริสุทธิ์ที่สุด... มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ค้นพบ 3 กิจกรรมสุดเรียบง่าย ที่พ่อแม่หลายคนมองข้าม แต่กลับช่วยบูสต์สมองลูกให้พุ่งทะยานได้อย่างไม่น่าเชื่อ!
คนเป็นพ่อแม่ทุกคนล้วนอยากให้ลูกฉลาด โดดเด่นที่โรงเรียน และมีความมั่นใจพร้อมรับมือกับโลกอนาคต เรามักพยายามหาสูตรสำเร็จหรือคอร์สเรียนแพงๆ เพื่อให้ลูก "ชนะตั้งแต่จุดสตาร์ท" แต่ความจริงแล้ว งานวิจัยจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (Harvard University) ได้ชี้ให้เห็นว่า ความลับของสมองอัจฉริยะซ่อนอยู่ใน 3 กิจกรรมในชีวิตประจำวันที่แสนธรรมดา ดังนี้
เรามักสนใจว่าลูกวิ่งได้ไกลแค่ไหน หรือกระโดดได้สูงเท่าไหร่ จนลืมมอง "สิ่งมหัศจรรย์" ที่เกิดขึ้นบนฝ่ามือเล็กๆ คู่นั้น กิจกรรมง่ายๆ อย่างการร้อยเข็ม ร้อยลูกปัด ต่อบล็อกไม้ หรือการปั้นดินน้ำมัน แท้จริงแล้วคือ "บทเพลงซิมโฟนี" ที่กำลังบรรเลงอยู่บนเปลือกสมองของลูก
ปลายนิ้วมือเป็นศูนย์รวมของเส้นประสาทที่หนาแน่นมาก ทุกครั้งที่ลูกปรับแรงบีบ หรือขยับองศามือเพื่อวางบล็อกไม้ สัญญาณนับล้านจะถูกส่งตรงไปยังสมอง กระบวนการนี้จะกระตุ้นสมองส่วนที่รับผิดชอบเรื่องการประสานงาน การวางแผน และการรับรู้ทางสัมผัส ซึ่งเชื่อมโยงโดยตรงกับ "ตรรกะและการคิดวิเคราะห์"
เปรียบเสมือนการสร้าง "ทางด่วนข้อมูล" ในสมอง ยิ่งถนนกว้าง เครือข่ายยิ่งแน่น การประมวลผลก็ยิ่งเร็ว นอกจากจะได้ความคล่องแคล่วแล้ว ยังช่วยฝึกสมาธิขั้นสูงอีกด้วย ดังนั้น ปล่อยให้ลูกได้ตัดกระดาษ ต่อจิ๊กซอว์ หรือนวดแป้งเล่นเถอะครับ อย่ากลัวเลอะ เพราะความเลอะเทอะคือปุ๋ยชั้นดีของปัญญา
หากกล้ามเนื้อมัดเล็กคือการปรับจูนภายใน กล้ามเนื้อมัดใหญ่ก็คือการ "ทะลวงจุดชีพจร" ให้ร่างกายและสมองตื่นตัว การได้วิ่งเล่นกลางแจ้ง ปีนป่าย หรือเล่นไล่จับ คือประสบการณ์ล้ำค่าในยุคที่เด็กๆ ถูกล้อมรอบด้วยหน้าจอมือถือ
การออกกำลังกายช่วยเพิ่มการทำงานของหัวใจและปอด ส่งออกซิเจนและเลือดไปเลี้ยง "ศูนย์บัญชาการ" ในสมองได้อย่างเต็มที่ งานวิจัยใหม่ๆ พบว่า "สมองน้อย" (Cerebellum) ไม่ได้ทำหน้าที่แค่ทรงตัว แต่ยังเกี่ยวข้องโดยตรงกับความสามารถในการเรียนรู้และการจดจ่อ เด็กที่ควบคุมร่างกายได้ดี มักจะมีแนวโน้มที่จะ "นั่งนิ่ง" และมีสมาธิในห้องเรียนได้ดีกว่า
นอกจากนี้ เกมที่มีกติกาอย่าง ซ่อนแอบ หรือกระโดดหนังยาง ยังช่วยฝึกปฏิกิริยาโต้ตอบและความจำมิติสัมพันธ์ ดังนั้น... ไล่ลูกออกไปวิ่งเล่นนอกบ้านเถอะครับ ให้เขาได้สัมผัสโลกด้วยร่างกายของเขาเอง
นี่คือกิจกรรมที่มักถูกผู้ใหญ่มองข้ามมากที่สุด แต่กลับมี "เวทมนตร์" มากที่สุด! เมื่อลูกเปลี่ยนเก้าอี้เป็นบ้าน เปลี่ยนผ้าเช็ดตัวเป็นผ้าคลุมเจ้าหญิง หรือเอาของเล่นมาตรวจไข้เหมือนหมอ นั่นคือช่วงเวลาที่สมองกำลังทำงานอย่างหนักหน่วง
ในโลกสมมตินั้น เด็กต้องสร้างพล็อตเรื่องเอง รับบทบาทเอง และแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเอง (เช่น "ตายแล้ว! ตุ๊กตาป่วยกะทันหันต้องทำยังไง?") กระบวนการนี้กระตุ้นจินตนาการและทักษะการแก้ปัญหา ซึ่งเป็นดัชนีชี้วัด ความฉลาด (IQ) ที่ชัดเจนที่สุด
เพื่อให้เกมดำเนินต่อไปได้ เด็กต้องจำคาแรคเตอร์และเจรจากับเพื่อนร่วมเล่น นี่คือการฝึกสมาธิแบบ "Self-driven" (ขับเคลื่อนด้วยตัวเอง) ซึ่งมีประสิทธิภาพมากกว่าการถูกบังคับให้นั่งฟังเงียบๆ หลายเท่า หากเห็นลูกนั่งบ่นพึมพำหรือเล่นละครคนเดียว อย่าเพิ่งไปขัดจังหวะนะครับ เพราะนั่นคือช่วงเวลาที่โลกภายในของเขากำลังเติบโตอย่างแข็งแรงที่สุด
แก่นแท้ของงานวิจัยจากฮาร์วาร์ดคือการพาการศึกษากลับสู่ "ธรรมชาติ" ความฉลาดไม่ได้มาจากแบบฝึกหัดที่แห้งแล้ง แต่ซ่อนอยู่ในความสนุกของการเล่น เพียงแค่ให้โอกาสลูกได้ขยับร่างกาย สัมผัสธรรมชาติ และปกป้องจินตนาการของเขาไว้ เราจะได้เด็กที่ไม่เพียงแค่ฉลาด แต่ยังมีความสุขและสุขภาพดีอีกด้วย
ขอขอบคุณ
ข้อมูล :SOHA